Vlinders & hartkloppingen

Ze is vijftig. Josefien. Lang en mager. Broeken en bloesjes.
Een leven lang vrijgezel.

Een beetje onhandig; een beetje ongelukkig en toch een lichte hang naar frivoliteit.

Ze woont aan de rand van Haarlem tegenover de Hekslootpolder.
Uitzicht op koeien.

Goed geheugen en een zeker talent om songteksten te onthouden. 

Meer dan belangstelling

Ze weet het niet. Josefien. Moet ze zich nu gelukkig voelen? Of ongelukkig? Opgelucht? Of juist niet? Haar hart klopt hevig in haar keel. Slaat bijna over.
      Waren dat nou vlinders? Daar? Onder in haar buik?

Ze kijkt op de grote klok van haar moeder.
      Het is vijf uur in de ochtend
Hoe ging dat liedje ook weer van Ramses Shaffy?

‘t Is vijf uur. Al vijf uur.

Het feest is geweest.

Ik krijg ‘t wel voor elkaar

‘t Is even rot nu.

Maar laat me maar.

Zoiets.

Even stond ze in het middelpunt van de belangstelling. Josefien. Zij werd 50 jaar en ze waren er allemaal geweest. Gezongen hadden ze. Voor haar. Er was gedanst, gedronken, gegeten, gelachen, gehuild

Maar toen?

De zon stijgt in de stad

‘k sta voor ‘t raam

En drink nog wat

M'n hart is vol

M’n hoofd zat.

'Gek' dacht Josefien. Zo’n liedje blijft maar in je kop zitten. En blijft maar malen. Grappig dat zij die tekst nog kende.

Ze had natuurlijk even gesproken met Joost Cornet haar chef op het kantoor van de papierfabriek aan de Prinsengracht in Amsterdam. Hij was heel aardig geweest, maar toch ging hij daarna dansen met haar collega Rietje Meinders.
      Haar buurvrouw Laila Hensen had min of meer voor de formaliteit geïnformeerd of ze kon helpen, maar was direct daarna ook gaan dansen. Ze had haar jeugdige vriendje niet meegenomen en stapte direct op Harrie Daudeij af.
      Dit weer tot ongenoegen van haar beste vriendin Daphne, die had zitten sippen in een hoekje. Tot Wouter van Dam haar voor een dansje had gevraagd.

Zo had iedereen zich vermaakt.Ook Josefien. Zij schonk drankjes in en maakte hapjes klaar. Draaide plaatjes.

M’n vrienden

Ach mijn vrienden

‘t Gaat

Als het gaat

En we moeten toch maar door

Dag lieve mensen

Waar ik bij hoor

‘k Laat jullie uit

‘k Ga voor

Heerlijk moment 

En toen was er dat heerlijke moment geweest. Hans Heijne, die zij nog kende van de computercursus een paar maanden geleden had haar verteld dat hij lid was van de vereniging Behoud de Hekslootpolder. Hij had haar gevraagd of ze ook lid wilde worden. Konden ze samen actie voeren.

Ze hadden gedanst. Samen. Op afstand, maar toch… ze hadden gedanst. En.. Joost Cornet had haar een beetje fronsend aangekeken.

Hans!.

Ze zuchtte. Josefien.

Hans!

Haar adem stokte.

Hans!

Zou het echt waar zijn?