Zomer 1968/ Herfst 2009

Jong, naïef & twee maanden zwanger

We waren jong en twee maanden zwanger. Vrijwel geen geld.
       Het was juni 1968.

In Tsecho-Slowakije was eerder dat jaar de Praagse lente begonnen onder leiding van Alexander Dubcek, de Vietnamdemonstraties namen toe na de bekendmaking van het bloedbad in My Lai, Andy Warhol overleefde ter nauwer nood een moordaanslag en Robert Kennedy werd doodgeschoten.
      In Rotterdam werd het kortste metrolijntje ter wereld geopend.

We besloten om met vakantie te gaan, want daar zou de komende jaren niets meer van komen.
       Liftend naar Joegoslavië.
Van Amsterdam naar Tilburg ging het goed. Daarna stokte het.

We kochten een treinkaartje naar Ljubljana (retour), waarna het grootste deel van ons geld op was.
       Na ruim twee dagen arriveerden wij in een bloedhete stad.
Wij liftten naar de kust en kwamen terecht in het badplaatsje Crikvenica aan de Adriatische Zee.

Geen tent; geen kleren;geen voedsel 

We hadden weinig kleren, geen tent, geen voedsel, geen drinken. En natuurlijk geen geld om een hotel te betalen.
      Desnoods gingen we werken en we zouden alles aanpakken.
Een zekere naïviteit kon ons niet ontzegd worden.
      Op het kantoor van de plaatselijke VVV was een erg aardige mevrouw B.
Zij sprak Engels en Duits en volgde een cursus Frans.
      Toen zij in de gaten had dat wij niet zoveel geld hadden en bovendien Frans spraken stelde zij voor, dat wij bij haar in huis konden logeren.
Wij konden dan op haar huis passen en met haar ‘t Frans oefenen.

Genereus aanbod 

Dat was uiteraard een genereus aanbod dat wij met beide handen aangrepen.
       Mevrouw B. was veertien dagen een voorbeeldig gastvrouw.
Ze maakte iedere dag eten, we kregen drinken en werden vertroeteld alsof we haar eigen kinderen waren.
      Wij voelden ons al vrij snel opgelaten en benadrukten dat we niet zoveel geld hadden. Wij konden haar voor al die liefde en aandacht niet ’betalen’.
      We ruimden af en hielpen met de afwas. Op ons aanbod om ook eens eten te maken ging ze niet in.
Boodschappen doen vertrouwde ze ons ook niet toe.
      Maar mevrouw B. benadrukte dat ’t allemaal geen probleem was en dat zij er plezier in had om ons te verwennen.

Omstreden vertrek 

Op de dag van ons vertrek bleek toch dat zij het één en ander van ons verwachtte.
      We hadden een flesje slivovic voor haar gekocht en gaven haar vrijwel al ons overgebleven geld.
Dat was overigens niet zoveel en toen bleek mevr. B. ernstig teleurgesteld.
Onze opmerkingen dat wij dat toch diverse malen hadden aangekaart werden genegeerd.
      Toen wij vertrokken keek zij ons met een hoogst verwijtende blik na.

41 jaar later

We zijn ruim 41 jaar later terug in Crikvenica.  Dat ligt nu in Kroatië 
      De badplaats is stil. Het seizoen voorbij.
Een enkele badgast; een enkele voetganger.
      Het gammele VVV-kantoortje van weleer is veranderd in een luxe gebouw. 
Niemand heeft ooit van mevr. B. gehoord.

Het huis waar we verbleven (rechts op de foto) is verbouwd tot een grote flat.

We hadden zwoele herinneringen aan Crikvenica, maar nu viel het allemaal knap tegen.
      Na twee uur zijn we maar weggegaan.
De herinnering blijft toch een beetje bitter.