Van Sambeek naar Ecuador
Harrie Derks (Sambeek) werkt sinds 1973 in Midden- en Zuid Amerika als ontwikkelingswerker.
Hij was actief in Peru, Mexico en Bolivia en woont nu met zijn Peruviaanse vrouw en vier kinderen in Quito, de hoofdstad van Ecuador.
Daar zette hij een jeugdjournaal op voor de radio.
Na die ervaring is hij nu op het hele Latijns-Amerikaanse continent bezig met het creëren van jeugdjournaals. Harrie begeleidt daarbij ook jonge journalisten.
Het sprookje van de Samango
In een gehuchtje aan de kust van Canoa in Manabí Ecuador groeide eens een mooie Samango boom gevoed door een immense wortel.
Zijn kruin leek op een rasta kapsel Africa-look.
GEEN LEDEMATEN
Eenmaal groot en rijp werd Samango gekapt en bleef er alleen nog maar een grote stronk over zonder ledematen.
VLOEDGOLF
En toen werd Samango kwaad en dacht:
“Hier blijf ik niet liggen dood te gaan. Ik wil ook wel eens iets anders in mijn leven.¨
Wat een geluk!!!
Want de warme Niño vloedgolf kwam opzetten in 1998 met alle kracht.
En Samango zei kwaad:
“Nu moet ik de aarde laten trillen zodat ik als stronk helemaal uit de grond kan komen en een zeereis kan gaan maken. Ik zie wel waar ik terecht kom¨.
Nou, de aardbeving gooide alles overhoop in Canoa door de razende woede van ´n Samango zonder hoofd, zonder voeten en handen. 
LIEFDESGROT
Maar Samango was handig en pikte snel de eerste golven op van de rivier Muchacho die ook uit haar voegen was gegroeid en liet zich als een surfer lekker meesleuren naar de Stille Oceaan. Wat een tocht: Samango kwam helemaal terecht bij de Cueva de Amor oftewel de Liefsesgrot. Hij leerde daar van zichzelf te houden!
Dat vond de grote slang Anaconda die daar woonde, maar wát aantrekkelijk en werd verliefd op Samango. Anaconda kroop helemaal bovenop de stronk van Samango met zijn hoofd uitkijkend op het vissersdorpje Canoa.
Toen ging Samango even het mangrove-bos in waar een poema meisje zijn lichaam besnuffelde en dat beviel haar zo goed dat ze op zijn schoot bleef zitten met haar kopje naar buiten kijkend.
Eenmaal terug in zee vroeg Samango aan El Niño of hij weer terug mocht naar de rivier waar hij was vertrokken.
Zo gezegd zo gedaan en jawel: Samango surfde met behulp van de Niño terug naar de rivier kortbij Briceño in de Estero Cruzado.
Onderweg werd hij begroet door dolfijnen, schilpadden en zelfs een grote gebochelde walvis die hem een lekker douche gaf in die hete zon.
ZEEHONDJE
Terug bij de rivier kwam Samango een zeehondje tegen en die vond het zo mooi hem te ontmoeten, dat hij zich verstrengelde met Samango en zó verliefd werd dat hij ook maar op zijn stronkbody ging zitten.
Zijn kop ging ook meteen op in het lichaam van Samango. Die wilde meteen weer terug naar de Liefdesgrot... maar dat kon niet meer want de Golfstroom El Niño had de grot helemaal laten onderlopen zodat niemand er meer bij kon komen.
Ook Samango niet.
Die begon dus te huilen en bleef zo TIEN jaar lang in zee liggen kort bij de monding van de rivier, wachtend op een nieuwe zeereis naar de Cueva de Amor. 
VISSERS IN ACTIE
Een paar jaar geleden kwamen de vissers van Canoa in actie want ze hadden last van die stronk omdat hun bootjes botsten op Samango. Zij wilden hem wel helpen om wat korterbij de Cueva de Amor te kunnen komen. Maar dat lukte niet en ondertussen begon Samango ook verkouden te worden na zoveel jaren zout water te moeten slikken. 
Anaconda, het zeehondje en de poema wilden ook wel weer eens op het droge zijn. En daarom hebben de vissers van Canoa aan Samango nu na acht jaren zwerven een mooi rustplekje op de rand van het strand gegeven pal voor de huisjes van Canoa.
Samango is trots op zijn vriendinnetjes de poema, zijn zeehondje en de lange Anaconda .
ALS JE HET NIET GELOOFT... KOM DAN ZELF KIJKEN!
|
