De dood van Ramses Shaffy brengt veel mooie en dierbare herinneringen naar boven.
Van Heleen Smit ontving ik deze bijdrage

Mijn moeder. Ramses & het brein

In 2002 verhuisde mijn moeder naar het Dr. Sarphatiehuis in Amsterdam.
      Geveld door een heupfractuur en een falend geheugen.

Het adres klonk bekend.
      De Roeterstraat: daar was vroeger het ‘Oude Besjeshuis’.

Veel van haar familieleden waren daarin opgenomen geweest.
      Mijn moeder was ook in 2002 nog lekker bij de tijd.
Al werd het soms wat minder.
      Zo had ze af en toe de elektrische waterkoker op het gasfornuis gezet.

Mijn moeder wist haar weg in het Dr. Sarphatiehuis.
      Haar liefste plek was het Atrium: soep, koffie, broodje kroket.
Ze kon er ook haar sigaretje roken.

En elke keer was haar commentaar:
      “Leuk is het hier.
       Ik ben hier nog nooit geweest.
       Ik wist helemaal niet dat je hier zo maar een broodje kroket kon eten”.

Bij één van de bezoeken zag ik Ramses Shaffy.
      In de rolstoel, binnengebracht door Liesbeth List.

“Nou’, zei ik tegen mijn moeder, “Ramses woont hier zeker ook.”
       “Jaaah, die heb ik hier al zo vaak gezien.
         Dat is zo’n leuke, lieve man.
         Wat een lieve schat is dat.”