Audio (140)

De teringzooi voorbij

Ik kreeg deze flashmob opgestuurd van een kennis.  Niet zozeer vanwege de inhoud, maar meer om de plaats waar het zich afspeelt. Die plaats is een warenhuis in Cluj, een stad in de Roemeense regio Transsylvanië. 
      We zien een man, die de roltrap afdaalt en een aria uit de opera Il Trovatore (De Troubadour) van Verdi gaat zingen. Er verschijnt een dirigent met een vlinderdasje en een mannenkoor, dat hem ondersteunt. In een tweede deel zingt een gemengd koor een aria uit diezelfde opera. Het publiek vindt het prachtig. Sommige mensen gaan meezingen; anderen gaan dansen.

HIER

Waarom keek ik nou met extra belangstelling -nee met toenemende verbazing- naar dat filmpje. 
     
Wel: Ik ben in een wat verder verleden twee maal in Cluj geweest. In de zomer van 1987 en in de winter van 1992. En ik verzeker u: het was er beide keren meer dan verschrikkelijk.
       Ik zal direct uitleggen waarom, maar eerst die beelden. We zien modern geklede mensen. Ze zien er goed uit, doen vriendelijk, kijken met sympathie naar de tenor en de koren, maken foto’s en video’s  met moderne mobieltjes in een decor waar van alles te koop is.

LATEN WE DE EUROPESE UNIE ZEGENEN DIE DIT MOGELIJK HEEFT GEMAAKT, WANT:

In 1987 was Ceausescu nog aan het bewind. Wij waren voor de VPRO met een select gezelschap radioluisteraars in Cluj Roemenië. We sliepen in tenten op de plaatselijke camping. Er waren nog twee andere tentjes bezet door eenzame mannen. Ze waren van de geheime dienst; de Securitate.
      Overal waar wij gingen werden we achtervolgd. Met de plaatselijke bevolking mocht niet gesproken worden. Daar stonden voor die mensen hoge boetes of zelfs gevangenisstraffen op. Mensen keken somber en nors. Ze wantrouwden elkaar, want het was bekend dat één op de drie mensen actief voor de geheime dienst was.

       In de winkels was vrijwel niets te koop. Verrot fruit, beschimmeld brood, groen uitgeslagen blikken met vet spek en vleesrestanten. Het openbaar vervoer lag vrijwel stil. ’s Avonds brandden er op straat geen lichten. De sfeer was kil. Op straat lag afval. Huizen en gebouwen stonden slecht in de verf.
      Het was kortom een teringzooi.

Dan was er nog de kwestie van de Hongaarse minderheid in Cluj. Transsylvanië behoorde ooit tot de Oostenrijk-Hongaarse dubbelmonarchie, maar werd na de Eerste Wereld Oorlog bij Roemenië gevoegd. In Cluj was ongeveer de helft van de bevolking Hongaars. Zij werden gediscrimineerd.
     
Het Hongaars was geen officiële taal en alle Hongaarse uitingen in het openbare leven waren verboden.

Vijf jaar later

Vijf jaar later ging ik er weer naar toe. Met vriend en collega Klaas Vos, die op het Hongaarstalige Theologisch Instituut in Cluj gestudeerd had.
      In Timisoara Transylvanië was de bevolking onder leiding van Hongaren in opstand gekomen tegen het bewind van Ceausescu. De revolutie sloeg over naar andere  delen van het land.
     
De leider en zijn echtgenote werden na een schijnproces door een vuurpeloton geëxecuteerd.
Het was winter en enorm koud. De temperaturen liepen op tot meer dan twintig graden onder nul.

Er was nog steeds een tekort aan alles. De elektriciteit viel af en toe uit en de stadsverwarming werd ’s nachts gewoon uitgezet. Wij lagen in bed met dikke jassen aan. Er lag meer dan een meter sneeuw in de straten. Die sneeuw werd niet opgeruimd.
      En de tegenstellingen tussen Hongaren en Roemenen waren natuurlijk niet inens verdwenen.

Zesentwintig jaar later kijk ik naar dat filmpje. In de aftiteling wordt Cluj Kolozsvár genoemd. De Hongaarse naam. Op een bord verschijnt de Hongaarse vertaling van Il Trovatore (A Trubadúr).
     
Het kan dus wel, dat we keurig geklede mensen zien in een modern warenhuis; de etnische en politieke tegenstellingen zijn nog volop aanwezig.

 

 

Kansarm & geslaagd; sensueel & oprecht

Het voormalige kamerlid Ina Muller van Ast is overleden. Zij was 91 jaar. In 1989 hield ik voor de VPRO-Radio een Marathon-interview met haar. 
      Acht jaar geleden heb ik daar op mijn blog een stukje over geschreven, inclusief een paar links naar het gesprek. Maar die audio-opnames waren op de site van de VPRO verwijderd. Daar werd ik met enige regelmaat aan herinnerd. 
      Maar… ze zijn weer terug. U kunt HIER in vier etappes luisteren naar het interview dat vier en een half uur duurt. NONSTOP, want het werd zonder nieuwsuitzendingen uitgezonden op Radio V.

Ina Muller van Ast (1927) was in haar actieve politieke loopbaan een markant en oprecht politica. Zij was kansarm geboren. Haar vader was werkloos, haar moeder werkster. Zij was de oudste van 'vijf meiden' en volgde in de tweede wereldoorlog de drie-jarige Mulo. Tot het marathoninterview praatte ze eigenlijk met niemand over dat verleden. 

Jaren later werd ik geïnterviewd door de VPRO-Gids over dit vraaggesprek. Dit was het resultaat:


De interviewer: Ronald van den Boogaard

"Wat je ziet is wat je krijgt"

"Ik had destijds zelf verzonnen dat het leuk zou zijn om Ina Muller-van Ast voor het Marathoninterview te vragen. Ze viel mij op in de Tweede Kamer doordat ze de zaken recht voor z’n raap zei. Ze had een aangeboren talent om dingen duidelijk te verwoorden. In die tijd was de mediatraining niet zo alomtegenwoordig, dus dat leverde soms hele mooie uitspraken op."

"Wat mij ook boeide, was dat ze uit een kansarm milieu kwam. Ze had een werkloze vader en nog wat zussen, waar ze voor moest zorgen, omdat zij de oudste was. Ik vond het heel interessant om te zien hoe iemand met haar achtergrond toch zo’n gerespecteerd kamerlid werd. Dat kwam omdat ze niet gemaakt, niet gekunsteld was. Je kreeg wat je zag. Helaas moest ze na die zomer ophouden als Kamerlid, omdat ze ernstige rugproblemen had."

"Ik weet nog dat ik een heel lang voorgesprek met haar heb gehad in Oss, waar ze woonde. Ik heb daar de hele middag gezeten en er kwamen de hele tijd mensen langs. Dat voorgesprek was wel nodig, want uit een belronde bleek dat er heel weinig mensen waren die iets over haar persoonlijke leven wisten. Het mapje van de VPRO was bovendien ook niet heel erg dik. Ik wilde in het interview ook graag over haar jeugd praten, die dus niet makkelijk was, en in het voorgesprek zei ze dat ze dat goed vond. Ze vond het zelfs wel leuk, want niemand had haar daar ooit naar gevraagd."

"Het was het eerste, en misschien ook wel het laatste seizoen van het Marathoninterview dat ’s middags en op Radio 5 werd uitgezonden. Daar ging het interview nonstop door, zonder onderbrekingen van het nieuws. Dat was ik even vergeten en ik weet nog dat ik dacht “wanneer komt dat nieuws nou?”. Dat zag zij ook, dus ze zei: “waarom zit je de hele tijd op die klok te kijken?”. Ik vond het wel jammer dat de samenvattingen er toen niet meer waren. Die werden voor Radio 1 door een redacteur geschreven en door Cor Galis na het nieuws voorgelezen en dat was altijd wel een steuntje. Je kon horen of het gesprek goed liep en wat je nog aan de orde moest laten komen. Dat heb ik toen wel gemist."

 

Overzicht van al mijn marathon-interviews

 

1. Jan Wolkers (5 uur)

1a. Jan Wolkers (3 uur) gevolgd door een gesprek van Wim Brands met biograaf Onno Blom

2. Ina Muller van Ast

3. G.A. Wagner

4. Ward Ruyslinck

5. Arie Kleywegt

6. Poncke Princen

7. Jaap van der Scheur

8. Ger Harmsen 

 

 

Anekdotes gedrenkt in alcohol

Het is niet in de eerste plaats de muziek. En ook niet de drank.
Het is ’t verhaal achter de muziek in combinatie met drank.
Sinds half 2015 doe ik eraan.
     Anekdotes laten opborrelen, die ik zelf heb meegemaakt.
Verhalen, waarbij muziek hoort.
Verhalen voor de avond.
Verhalen, waarbij gedronken moet worden.
Verhalen, waarbij een kleine snack gegeten kan worden.
       Proost!

  

 

Tot nu toe zijn verschenen:


 

       


 1. Night in Tunisia: Art Blakey's Jazz Messengers


                  Haarlem Nederland 1961

 

 

 

 


 

 

 

 2. Kanonensong: Bertolt Brecht und Kurt Weill

                 

           Cooch Behar Bangladesh/India 2003

 

 

 

 

 

 

 

                           3. The Singing Detective


                             Zuidzijde Nederland 1992

 

 

 

 



 

 


                                      4. Ramses II

 

                         Roosendaal Nederland 1967

 

 

 

 


 

 

                                5. Svalbardtema

 

                 Longyearbyen Spitsbergen 2001

 

 

 


 

                             6. De Finse Tango 

 

           Tallinn Estland- Helsinki Finland 2002

 

 

 

 

 

                   7. The song of the black-necked crane

 

                                      Thimphu Bhutan 1999

 

 

 

 

 

 

                                  8. Bob Dylan's Hard Rain

 

                                              Koeweit 1981

 

 

 

 

 

 

 

                     9. Vladimir Vyssotski

 

                     Moskou Rusland 1993

 

 

 

 


 

                               10. Han Reiziger

 

                          IJmuiden Nederland 1983

 

 

 

 

 

 

            11. Privé-concert in Tasjkent

 

                     Tasjkent Oezbekistan 1998

 

 

 


 


        12. Meidengroep V
ärttinä & Jean Sibelius 

 

                            Lappeeenranta Finland 1991

 

 

 

 

              13. De Moldau van Bedrich Smetana

 

                 Zvikovské Podhradi Tsjechië 2010 

 
 
 
 
 
 
                14. Sounds of Lesotho
 
                         Maseru Lesotho 2003

 

 

 

 

 

 


          15. Strawberry Fields, John Lennon

 

                                     New York 2005

 

 

 

 

 

           16. Rumsong in the morning 

 

                   Georgetown  Guyana 2004

 

 


 

 

 

 

    17. Edda van Sveinbjörn Beinteinsson 

 

              Reykjavik IJsland 1995                                      

 

 

 

 

 

 

 


 

      18. De Manas van Nazarkyl Seydrakemanove 

 

                          Osh Kirgizië 1998

 

 

 

 

 

             19: Alison Krauss

 

                New York 2005

 

 

 


 

 

 

 

 

  20: Edward Meeker Take me out to the ballgame

 

               Zuidzijde 1998-2008

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     21: Bolshoi theater met Jevgeni Onegin

 

                         Moskou 1995

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        22: Branco Milenovic

 

       Bled Joegoslavië 1982

 

 

 

 

 

 

              23: Marjol Flore Live 

 

        Le Touquet-Paris-Plage 2014

 

 

 

 

 

 

          24: Makwayela Dance

 

       Maputo Mozambique 1994

 

 

 

 

        25: Clark Terry & de Fluegelhorn

 

                Rotterdam 1985

 

  

 

 

        26: Carike Keuzenkamp

 

        De Aar Zuid-Afrika 1994

 

 

  

 

 

            27: Krontjong Asli

 

         Jakarta Indonesië 1986

 

  

 

 


             28: Maria Tanase

 

      Cluj-Napoca Roemenië 1992

 

 

 

 
 

 

 

              Duo Unkrodt-Zerbe

 

                Oost-Berlijn 1990

 

 

 

  

   

   


      30: Mrs Robinson Simon & Garfunkel
 

 

                               New York 1967

 

 

 

 

  

 

 

      31: Paradise by the dashboard light Meat Loaf

 

                                       Zuidzijde 1978:  

 

 

 
 


 

 

           32: Justine, Bruno Nicolai,

 

                  Hilversum 1984-1993

 

 

 

 

 

©2018 Ronald van den Boogaard 

 

De uitvaart van meneer R.

Ik kreeg een bericht van meneer R. uit Almelo.

Geachte meneer Van den Boogaard

Neemt u me niet kwalijk, dat ik zomaar binnenval, maar ik was gisteren bezig met het samenstellen van een lijst met muziek, die tijdens mijn uitvaart te horen zal zijn. Kunt u mij misschien zeggen welke muziek VPRO-omroeper Cor Galis liet horen, nadat hij een hartaanval kreeg en bijna dood was.

Zo!
Cor Galis was van 1974 tot zijn dood op 20 mei 1997 DE STEM van de VPRO-radio. Hij was omroeper, aankondiger, entertainer; hij las meningen, columns, memo’s; hij zong, hoestte, rochelde, lachte en kon van vrijwel iedere tekst ‘iets‘ maken.

     Veel luisteraars hebben lang gedacht dat hij zijn teksten en meningen zelf schreef; Hij werd er overal op aangesproken als mensen zijn karakteristieke stem herkenden. Hij was door sommigen gehaat, door anderen zelfs vervloekt, maar het aantal aanhangers en liefhebbers was vele malen groter. 

Direct na zijn crematie werd op zondagochtend in OVT een herdenkingsprogramma uitgezonden. Dat werd gepresenteerd door Kees Slager & uw bloghouder. 
      In dat programma werd het fragment herhaald waar meneer R. op doelde. (Hij had destijds een bandje besteld en dat nu weer tevoorschijn gehaald)
      Ik wist bijna zeker om welke muziek het ging, maar heb toch even naar het programma geluisterd. Dat duurt 53'57''.  De bijna-dood ervaring van Cor begint op 48'20'' en het programma eindigt met die muziek.

HIER

Het was Justine, openingsnummer van het album Marquis de Sade van Bruno Nicolai in de uitvoering van het orkest van diezelfde Nicolai. Dit nummer was jarenlang de tune van het bekende VPRO-radioprogramma Het Gebouw (1984-1993).

HIER (2’.25’’)
(Op de coverfoto staan v.l.n.r. Dini Bangma, Fieneke Diamand en Djoeke Veeninga)

De muziek was uitgezocht door Peter Flik. Hij was bedenker en regisseur van dat programma. Ik was toen eindredacteur. Peter had diverse muziekjes uitgezocht.

''Ik begaf me naar de NOB-fonotheek.
      Vroeg aan een mooie vrouw daar om een stapel willekeurige lp’s.
Daaruit koos ik Justine en nog wat"

Hij liet dat aan ons horen. De beslissing was snel genomen. Wij waren enthousiast.

Totaalprogramma

Het Gebouw was een totaalprogramma, dat op vrijdag werd uitgezonden van 7 uur in de ochtend tot half vijf ‘s middags. Ieder uur begon met de tune en altijd belden er op zo’n vrijdag wel mensen met de vraag om welke muziek het ging.

      Thuis heb ik ’t op een nostalgisch cassettebandje staan. Ik draai het nog met enige regelmaat.
Niet waar anderen bij zijn, want dan word je al gauw bijgezet als een oude man, die vervlogen tijden wil laten herleven.

Wat drinken we bij Justine?
       Ik heb ’t even met Peter overlegd. Hij woont al heel lang in Hongarije en daar is pálinka populair.    .
Dat is pruimen- of perenjenever -vaak zelf gestookt- met een zeer hoog alcoholpercentage. (Ca. 45%)
      ‘’Laten we dat maar doen, maar niet al teveel’’, aldus Peter.

Ik heb ’t meneer R. uit Almelo allemaal laten weten.
      In voorzichtige bewoordingen, want ik meende dat hij ernstig ziek zou zijn en binnenkort die muziek zou moeten laten draaien.
Maar het antwoord was geruststellend:
      ‘’Dank voor je goede wensen, maar ik ben niet terminaal.  Een mens denkt wel eens aan de toekomst en het leek me een aardig idee om me over dit vraagstuk te buigen’’.


Uit de VPRO-Gids (1985)


Klik HIER voor alle muziekborrels



 

Het verminkte nummer en de jonge danseres

Eind 1978 was mijn dochter Babette bijna tien jaar. Zij keek en luisterde toen keer op keer naar een videoband.
      En dan ging ze dansen.
Op die band stond het steeds populairder wordende nummer Paradise by the dashboard light van Meat Loaf. Op de clip zien we hem in de weer met de mooie playbackende Karla DeVito, die de plaats inneemt van Ellen Foley. 
      Mijn dochter kon dat weer perfect nadoen. Als zij dat deed namen wij nog maar eens een glas wijn. Wij vonden het wel leuk. Bezoek trouwens ook. 

Paradise by the dashboard light werd nummer één in de Nederlandse hitparade. Het stond toen al een maand in de top veertig. Drie weken lang bleef het bovenaan staan. 
MAAR.......

      Er diende zich bij het draaien op de Nederlandse radio een groot probleem aan. Het nummer was lang. Acht minuten en 26 seconden. Ook in 1978 was dat al TE lang en er werd een verkorte versie van gemaakt. En vrijwel iedere keer werd vooral op de radio dit verkorte nummer gedraaid. 

      Altijd als dat gebeurde draaide ik de knop om. Het nummer was totaal verkracht, vooral omdat een zeer essentieel radioverslag van een honkbalwedstrijd eruit was gehaald.

Voor jongeren in het kort de inhoud. 
      Een wat ouder stel kijkt terug op hun eerste liefdesavontuur.
      Ze waren toen zeventien jaar oud, hebben al wat kleren uit en beginnen in een auto slechts bij de verlichting van het dashboard hevig te vrijen.
Ineens is daar het stemgeluid van oud honkballer Phil Rizzuto -in die dagen radioverslaggever voor de New York Yankees-, die verslag doet van de climax in de negende inning van een baseballgame.

Veel mensen in Nederland -en zeker de inkorters van het lied- wisten toen niet, dat honkbalverslagen in de V.S. soms als metafoor dienen voor vrijpartijen en seks.
      Het bereiken van het eerste honk staat ongeveer voor tongzoenen. Bij het bereiken van het tweede honk zit de man in de bloes van de vrouw en begint zij zijn gulp los te knopen; bij het derde honk zitten ze aan hun geslachtsdelen, maar kan er sinds de escapades van Bill Clinton ook sprake zijn van orale seks. Het bereiken van de thuisplaat staat gelijk aan klaarkomen bij ''echte'' seks.
      Tijdens het verslag hoor je opgewonden geluidjes.

Ik heb de tekst van het radioverslag nog eens opgezocht. En de originele video-clip.  

Kijk en luister 
HIER

 

Radio Broadcast:

Ok, here we go, we got a real pressure cooker
going here, two down, nobody on, no score,
bottom of the ninth, there's the wind-up and
there it is, a line shot up the middle, look
at him go. This boy can really fly!
He's rounding first and really turning it on
now, he's not letting up at all, he's gonna
try for second; the ball is bobbled out in center,
and here comes the throw, and what a throw!
He's gonna slide in head first, here he comes, he's out!
No, wait, safe--safe at second base, this kid really
makes things happen out there.
Batter steps up to the plate, here's the pitch--
he's going, and what a jump he's got, he's trying
for third, here's the throw, it's in the dirt--
safe at third! Holy cow, stolen base!
He's taking a pretty big lead out there, almost
daring him to try and pick him off. The pitcher
glance over, winds up, and it's bunted, bunted
down the third base line, the suicide squeeze is on!
Here he comes, squeeze play, it's gonna be close,
here's the throw, there's the play at the plate,
holy cow, I think he's gonna make it!

 
Klik HIER voor alle muziekborrels



Subcategorieën