Beelden (859)

 

SHOAH

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Claude Lanzmann overleed nu bijna twee weken geleden. Hij maakte in de jaren tachtig van de vorige eeuw een negen (!) uur durende documentaire over de vernietiging van de joden tijdens de tweede wereldoorlog. Werd in drie of vier avonden door de vpro uitgezonden. Ik heb toen de complete documentaire gezien en beleefd. Televisie van het hoogste niveau. Na het zien wilde ik niets liever dan lang zwijgen.

De dag na zijn dood dacht ik dat hij wel herdacht zou worden. Nee, dat is niet waar; ik dacht dat hij vergeten zou zijn. Dus bellen maar eens met de NPO, met de klantenservice. Claude Lanzmann?  Nooit van gehoord. Ik verbind U door met onze frontdesk. Opnieuw dezelfde vraag. Antwoord: nooit van gehoord.

Dan maar een email naar de NPO. 
      Antwoord:

 
Beste Peter,

Een mooi idee, maar er is niets bekend over een herdenkingsprogramma

Bo Thijssen, afdeling webcare NPO


 


WAT NOG TE ZEGGEN.

 

 Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

Te vroeg geboren


                                                     Twee evenwijdige lijnen

                                                      lopen dichtrakend lang

                                                            Ze raken elkaar
                                                           in het oneindige

                                           Maar omdat wij daar niets aan hebben
                                      laten we de lijnen beginnen in dat oneindige
                                               en doorgaan tot 't min-oneindige.
                                             Zo wordt de eindigheid aangegeven.

                                                     Iedere atlas kent kaarten
                                      met zonnen, sterren, melkwegen & een heelal.
                                                    Altijd een uitdijend heelal.

                                             Die kindervraag welt steeds weer op:
                                                 'Is er nog iets achter het heelal?'
                                                            Het antwoord luidt:
                                                                     'Niets'
                                                  Maar ook als er niets is, is er iets.
                                                              namelijk niets.

                                     Twee evenwijdige lijnen kunnen elkaar niet snijden.
                                                        Maar komen wel samen
                                                            in het oneindige.

                                        Naar dat oneigenlijk oneindige snijpunt wil ik.

                                                              Dat kan niet;
                                                                 nog niet.

                                                            Ik wist het wel.
                                                     Ik ben te vroeg geboren! 

 

 

Polderjongens en een festival



Wij rijden zomaar wat door het Groningse platteland en daar ligt ineens Hongerige Wolf. 
Een buurtschap. Over het algemeen grote vrijstaande huizen langs een streeprecht kanaal.

     
Zo’n 30 huizen met 60 inwoners. Het gehucht heeft een zekere bekendheid door zijn jaarlijkse festival dat binnenkort van vrijdag 13 tot en met zondag 15 juli weer gehouden wordt.

                  

Hongerige Wolf dus. Curieuze naam.
      Op Internet worden diverse theorieën losgelaten op de vraag, waar die naam vandaag komt. Het meest aannemelijk is dat er in die buurt ooit een herberg/kantine was onder die naam. Eind 19e eeuw werd de Reiderwolderpolder ingedijkt. Dat was hard aanpoten voor de polderwerkers, die trek als een wolf -als een beer, een paard, een leeuw, een kerkrat- hadden. Daarom zou een herberg opgericht zijn met de naam Hongerige Wolf.

In Nederland is in Ommen nog steeds een restaurant onder die naam en in Stegeren Overijssel bestaat het bungalowpark Hongerige Wolf.
      In het buitenland zijn overigens de nodige Hungry Wolfs, in Frankrijk heet een kinderboekje Loup Affamé en in Duitsland bestaat de volgende spreuk: Die Leute sagten das sie konnte ein Schweinekotelett nach einem hungrigen Wolf werfen.

Het Festival in het gehucht wordt door een inwoonster van harte aanbevolen. Drie dagen lang aandacht voor podiumkunsten, literatuur, film, muziek en beeldende kunst. Veelal uitgevoerd door mensen, die het nog moeten gaan maken.
      De inwoners van Hongerige Wolf stellen tuinhuisjes ter beschikking als logeerruimte, maken schuurtjes tot café en stellen hun tuinen open voor festiviteiten. Ga HIER naar toe voor het volledig programma.

 

 

 

 VERDRINKEN IN DE TIJD

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Pas later zie je het. Ik ben te vroeg geboren. En nog niet eens uit liefde, maar uit vergeetachtigheid.  Waarom komen die gedachtes, nu ik tachtig ben, zomaar op. Ik zal het uitleggen, zo goed als dat gaat.
      We waren in Brabant. Voor een feestje, en dat is in Brabant niet moeilijk. Na afloop een autorit. De route loopt via den Bosch. Die stad wil ik binnen. Ik moest nu in die stad zijn. Heb daar jaren gewoond. Eerst toen ik kind was en later met een partner.

Geboren in Groningen in 1938. Vader bij de NSB (een politieke stroming die Duitsland zag als de redding van de wereld). Broer bij de SS. (Joden afvoeren en vergassen).

     

Geen leuke jeugd, niemand wilde met me spelen en ik wist niet waarom. Er werd thuis nooit over de toen heersende politiek gesproken, althans niet met mij. Na de oorlog kwamen vader en broer in de gevangenis. Het leven in Groningen hervatten was geen optie toe ze eenmaal vrij kwamen. We verhuisden naar den Bosch.
      Maar opnieuw keerde de tijd zich tegen me. We waren protestant en dat was geen voordeel in het katholieke Brabant van toen. Pas op de middelbare school vond ik aansluiting bij de andere kinderen.

 Den Bosch is autoluw gemaakt, zie ik nu. De stad zomaar binnen rijden gaat niet meer. Aan de randen zijn grote ondergrondse parkeergarages gegraven en van daar loop je de stad in. Al bij het uitstappen voel ik de tijden op me afkomen. Er is een oplossing. Gemakkelijk kan je er niet van zeggen, maar ik splits mijzelf op in twee persoonlijkheden. De eerste wandelt al keuvelend met het gezelschap de stad in en de tweede vol heimwee en herinnering.
      We strijken neer op de parade, aan de voet van de basiliek Sint Jan. Toen ik kind was een plein vol met geparkeerde auto’s en kramen met Bosche Bollen, een soort slagroomgebak. Nu een leeg plein met wat geparkeerde fietsen en scooters. Al bij het gaan zitten voel ik sterk dat ik hier niet meer bij hoor. Jonge bakfietsouders, mannen in de kracht van hun leven, af en toe toeristen die hier ook niet horen. IK KOM HIER NOOIT MEER TERUG.

 Gelukkig gaat mijn gezelschap even de stad in en ben ik alleen. Persoonlijkheid twee dient zich meteen aan. Hoe oud was ik toen het gebeurde, misschien zestien. Met een vriendje klom ik in de toren van de Sint Jan, de gids die altijd mee ging bleef die keer beneden en we waren verder alleen. Op driekwart van de hoogte bevindt zich het uurwerk. Ook aan de binnenkant zitten er van die grote wijzers. Je hoeft niet naar buiten om de tijd in te stellen. We wachtten tot het uurwerk aan zijn tweede halfuur was begonnen en kwam dit uurwerk op kwart voor, JA DAN gingen we aan die wijzers hangen en zetten we de klok met een kwartier terug. Eenmaal weer terug op de parade zagen we diverse mensen hun horloges bijstellen.

In het nu van nu begrijp ik pas wat ik deed. Ik probeerde de tijd terug te zetten. Als het met een kwartier kan kan het misschien ook wel met de jaren. Dan verdrink je niet meer in de tijd. Dan leefde de muziekleraar Frans van Amelsfoort nog die het bestond op de middelbare school les te geven aan drie klassen tegelijk in de aula. Hij met een grammofoon op het podium en maar plaatjes draaien. En wij overal doorheen kletsen, want die man had toch niets te zeggen.

Dan leefde mijn moeder nog en iedere week op de Bosche markt ging kijken of ze niet met een echte Rembrandt naar huis kon komen.
      Achterop haar fiets.
Dan leefde Janus Kiepoog nog, een stadsfiguur die iedereen schrik aanjoeg met zijn misnaakte hoofd.

Ik begrijp nu ook dat de tijd nu wel heel dicht achter me zit. Even nog en ik zal afscheid moeten nemen van allen die ik lief heb.

Nog een koffie P? 
      Ja toe maar.

 

Klik HIER voor alle Photosophieën



 

Een nu eens niet fotograferende Jap

 

Meneer Jacques. Oswald Wenckebach 1955. 
      Kröller-Müller Museum Hoge Veluwe.


      

Subcategorieën