Beelden

 

 

Meneer Koekkoek tekent een koekoek

 

Deze plaat hing vroeger bij mij in de zesde klas van de P.H. v.d. Leyschool in Haarlem-Noord. Het is een aquarel uit een serie van 12 schoolplaten. Gemaakt door M.A. (Marinus) Koekkoek (1873-1944). Titel: In de weide.
      Meester Mol vertelde er graag over en zei dan dat deze weide in de Hekslootpolder lag tegenover de school.
Inderdaad leek het er een beetje op, maar meester Mol maakte het wel eens vaker een beetje mooier dan het in werkelijkheid was.

Wat zien we op deze prent?

In het centrum twee kieviten. Eenvoudig te herkennen door de zwarte kuif. Daarachter zitten kraaien.
      Recht voor de kieviten springt een kikker de sloot in. Die moet natuurlijk erg oppassen voor de ooievaars, waarvan er één al op jacht is. De ander cirkelt nog in de lucht.
      Over het water scheert een oeverzwaluw. Daarvoor een echtpaar wilde eenden. Het vrouwtje wijst de weg aan vijf kleintjes. Het is volop lente.

Linksvoor op het plankier zit een kwikstaartje.
     
Maar opmerkelijker is het vogeltje rechtsboven op het hek.
Dat is een grapje van tekenaar Koekkoek, want het is een koekoek. Een vogel die je overal hoort, maar bijna nooit ziet.

Nog opmerkelijker is het zwarte beestje rechtsonder. Dat is een mol. Meester Mol wist het zeker. Mollen zijn blind en leven ondergronds.
      Ze eten wormen, die voor zo’n 90% uit vocht bestaan. Toch las ik op internet dat mollen goed kunnen zwemmen en soms water uit de sloot drinken.

Langs de oever staan drie knotwilgen; in de weide ondermeer madeliefjes, boter- en paardenbloemen.
      In de sloot drijven lelies en links achter het plankier staat -geloof ik- een zwanenbloem. De plant aan de oever midden onder lijkt mij -na wat vergelijkingen- smalbladig waterweegbree.

De plank over de sloot spreekt ook tot de verbeelding.
      De kindertjes, die in de boerderij wonen gaan er graag overheen bijvoorbeeld om in de wei het eerste kievitsei te zoeken.

 

 

Bled revisited

Ik schreef gisteren een stukje over mijn ervaringen in 1982 aan het meer van Bled, dat toen nog gewoon bij Joegoslavië hoorde.
      In het najaar van 2009 ben ik daar nog eens teruggeweest en schreef toen dit stukje.


EEN PITTORESK MEER, ZEG!

Allemachtig prachtig 

Anderhalf uur 

Pandjes 

Afbraakpand 

 

 

GEO-TRIVIA (22)


Gezocht: Meest bochtige weg ter wereld (Niet straat)

Gevonden: The Ladder of Kotor (Montenegro)

 

  


In mei 2012 was ik daar en schreef er dit stukje over


De beklimming van een Zwarte Berg

 

 Hier in de buitenwijken van Kotor aan de Adriatische Zee in Montenegro begint The Ladder. De meest bochtige weg ter wereld, zeggen ze daar. 

      De ‘beklimming’ is 17 kilometer en voert naar de top (zie foto) op ruim 1700 meter hoogte van deze Zwarte Berg, waarnaar Montenegro vernoemd is.
      Het wegdek is goed, maar de weg is smal. Er moeten 25 haarspeldbochten genomen worden.
Die hoef je zelf niet te tellen, want ze staan genoteerd op de vangrails.

Als je de weg niet kent is het vrij vermoeiend allemaal. 

      De bochten zijn onoverzichtelijk en soms komt er een lokale automobilist aan, die iets teveel testosteron heeft aangemaakt.
Je moet dan uitwijken en voorzichtig manoeuvreren, want twee auto’s kunnen elkaar nauwelijks passeren.
      Soms kom je ook een autobus van de firma Blue Line tegen. Dan wordt het nog ingewikkelder.
En als twee bussen elkaar tegenkomen wordt het tovenarij, maar het lukt iedere keer weer.

 Je wordt overigens wel beloond. De uitzichten worden mooier en mooier en zijn uiteindelijk zeer spectaculair. 

      Op de top kun je een consumptie gebruiken en dan moet je je afvragen of je dezelfde weg terug neemt of dat je de afdaling neemt richting de oude hoofdplaats Cetinje.
      Die afdaling is makkelijker want er zitten veel minder haarspeldbochten in.

 

 

Hier beneden begon het allemaal.

 

 

Het heilige haringkaken

 Ik rij in Zeeuws-Vlaanderen en zie het bordje Biervliet.
      Daar woonde toch Willem Beukelszoon, de uitvinder van het haringkaken?

Boze tongen  

Willem Beukelszoon heeft ervoor gezorgd dat wij vandaag weer de eerste nieuwe haring eten, want rond 1380 deed hij zijn uitvinding. Boze tongen beweren dat het haringkaken al veel eerder werd beoefend in Scandinavië. 
      Dat beschouwen we maar als onzin. Ze verstoppen de haring daar in vette roomsausen.
Wat was ook weer haringkaken?
      Kieuwen, keel en ingewanden worden met een speciaal mesje direct na de vangst verwijderd. De alvleesklier blijft zitten, want daar zitten enzymen in die de vis laten rijpen.
      Dit rijpingsproces wordt verder geregeld door de vis te zouten en in te leggen in houten tonnetjes. De nieuwe haring wordt eind mei en juni gevangen. De vis bevat dan op zijn minst 16% vet.

 Willem Beukelszoon is dus een groot Nederlander.
      Jacob (Vader) Cats schreef in 1659 een lofzang op hem:

 

 

Een brief & een ansicht

 

Lieve S.

Kijk eens naar deze ansichtkaart en kijk dan nog eens goed.
     
Verstuurd op 26 juli 1907. Een vrijdag.
Gericht aan Lieve S.
      Er staat -met dank aan Dick Bouman, Edwin van Malkenhorst en Willem Pardon- volgens mij het volgende:     

                                     
                        Stavenisse 26 VII ‘07

                  Lieve S. Met bijgaande brief een ansicht om je te vertrouwen waar ik nu zit. 
                  Ik heb ‘t aangekruist hieronder. Wij blijven er tot maandag. ‘t Is nogal gezellig. 
                  Wij maakten er een rit naar St. Annaland. Mooie tocht. V.Reenen Auke en ik op de fiets.
                  Dag. Oud je (Hou je goed) Een zoen van je zus.

Wie is S.?

Dat is -zoals we hieronder zien- Mej. S. Drossaers, die aan de Boulevard in Breda woont.
De kaart is al een dag later op 27 juli in Breda aangekomen.
      Dat lijkt me voor die tijd behoorlijk snel. (Waarschijnlijk is de kaart met een speciale postwagen vervoerd, die meereed met de tram)

 

Huisnummer 

Waarom staat er geen huisnummer op die kaart?
     
Was mej. Drossaers zo bekend dat ‘t niet nodig was?

 

Boulevard Mastbosch

De Boulevard in Breda blijkt niet meer te bestaan en heet al heel lang Baronielaan.
      Ik nam contact op met Gerard Otten van het bureau Cultureel Erfgoed in Breda.
Hij schreef ondermeer een boek over de geschiedenis van de Baronielaan.

Zijn commentaar:

Geachte heer van den Boogaard,

In de verleden tijd waren ze wat slordiger met adressen. Als je tegenwoordig een postcode niet vermeldt krijg je je poststuk weer terug.
     
Deze ansicht is verstuurd in 1907, zo te zien. De Baronielaan (tot 1905 nog officieel Boulevard Breda-Mastbosch, kortweg de Boulevard) was toen nog in aanbouw. Er stonden wel huizen, maar die waren genummerd volgens de wijknummering van Teteringen met een heleboel tussennummers.
     
Ik weet niet waar de familie Drossaers woonde.
De postbode wist in ieder geval de personen uit de elite (want zo klinkt het wel) te wonen en hij bezorgde de post dan ook. Misschien dat hij een extra fooi kreeg.
     
Later, als er steeds meer post wordt verzonden door steeds meer personen, gaat de PTT actie voeren dat iedereen zijn post nauwkeurig adresseert.
      Ik kan mij nog uit mijn jeugd herinneren (jaren vijftig of zestig) een vlag op enveloppen (verlengde van de datumstempel) ‘Adresseer juist en volledig!’.

Met vriendelijke groet,

Gerard Otten, Gemeente Breda,
      Bureau Cultureel Erfgoed,

http://www.archeologie.breda.nl/2007/home/home.asp?lni=nl

                                         

Tekst

Wat leert de kaart nog meer.
      Onder het raam staat: Hier
     

De zijkant:

                                           Kan je dit geneuzel lezen?
                                           
I hope so!!!!

Elite

      Dit bevestigt de elite die Gerard Otten ook al opmerkte.

 
 


Monumentenpandje 

 

 

 

Het pand waar de briefschrijfster de dagen doorbracht is een monument uit 1716.

 

Nog meer mysterieuze kaarten & boodschappen

 

Beelden 140: Liefde in Ansichten

Media 28: Een kaartje voor Ilse Wessel

Algemeen 16: Een anoniem boodschappenlijstje