Te gast

 

Van Simone de Beauvoir tot Zadelpijnen


Een kok voor de vrouwenleesclub

Een paar weken geleden hield ik voor mijn werk een inleiding in Zalencentrum Akantes in Amsterdam. Waar ik menig maal dansend op “ I will survive” mijn eigen toekomst had bezworen of gemijmerd op muziek van Joni Mitchell – daar hield ik nu achter een katheder een power point presentatie voor ambtenaren. Wel onder het toeziend oog van Henny de Zwaan, feministe van het eerste uur – prachtig en groot geportretteerd aan de muur.
      De toiletten zijn nog op de bekende plaatsen. Gek om op de helft van de deuren nu bordjes ‘heren’ te zien. Ik was er zeker 25 jaar niet binnen geweest maar (of juist ‘ dus’ ) voor mij was het altijd het vrouwenhuis gebleven. Pas bij de bijeenkomst nu, met subgroepen tot in wat ooit de redactieruimte van de Amsterdamse Vrouwenkrant was geweest, voelde ik aan den lijve hoezeer het verleden tijd is, ‘ onze’ vrouwenbeweging.

Kort na die roerige tijd richtten wij een vrouwenleesclub op – omdat we vonden dat we meer moesten lezen maar er uit ons zelf niet aan toe kwamen. Het was wel een braaf aftreksel van de activiteiten van de jaren daarvoor, maar het was een vrouwengroep.
      We begonnen met ons zevenen en zijn nu nog met vijf: Linjo, Heleen, Elly en Rikste, ooit respectievelijk collega’s en schoonzus van me, en ikzelf.
      Het is al zo lang geleden dat we niet zeker weten of we al ons 25 jarig jubileum kunnen vieren. Ik denk dat ‘t moment wel bijna daar is. We hebben allemaal Elly zwanger meegemaakt en dat was in 1985. Daarmee werd moederschap een, waarschijnlijk nog bescheiden, item – na en naast Simone de Beauvoir en Marguerite Yourcenar.
      Allereerst kwamen we beurtelings bij elkaar – dat wil zeggen bij de Amsterdamse groepsleden, wat we allemaal waren op Heleen na. Alles passeerde de revue: slechte en aflopende relaties, nieuwe verkeringen, teleurstellende en nieuwe banen, kinderen en kleinkinderen, gezondheid, ouders die oud werden en dood gingen, de toestand in de wereld waarover we nooit echte consensus bereikten – en de boeken die we afspraken maar dan toch weer opzij hadden gelegd voor eigen keus.
      Over minstens één boek waren we het eens. ‘”Zadelpijnen en andere verhalen” is een elitair niemendalletje. Die tuttenclub lijkt in niets op wat wij zijn: beide benen op de grond, geëngageerd, serieus met niet meer dan vleugjes uitspatting en meer met elkaars leven bezig dan met de mannen die er in voorkomen.

Inmiddels woont niemand van ons meer in Amsterdam en treffen we elkaar elke zes weken bij Elly – oorspronkelijk omdat zij kleine kinderen thuis had en daarom moeilijk weg kon, nu omdat ze nu eenmaal het grootste huis heeft en het beste kan koken.

Jaren lang lazen we alleen boeken van vrouwelijke schrijvers – volgens zeggen omdat ik dat had verordonneerd. Tegenwoordig zit er ook nog wel eens een man in het stapeltje dat ieder voor zich heeft liggen na het eten. De man van Elly eet al een paar jaar met ons mee als dat zo uit komt.


Uitstapjes naar de Hoeksche Waard

Een grote eer  

  

 

Van Amsterdam naar Patagonië

 

Land van vlees, wijn en ruimte


Verwacht vleestekort   

Toch wordt er zo langzamerhand beduidend minder vlees gekocht bij de slager. Niet omdat doordringt dat er toch wel erg veel darmkanker voorkomt in Argentinië en dat het dus verstandig zou zijn om wat minder vlees te eten, maar omdat het vlees duur is geworden.
      Voor ons is het nog steeds ongelooflijk goedkoop. Een kilo lekkere biefstuk voor omgerekend zo’n vier euro vind je nergens anders in de wereld. Jammer genoeg eten wij maar heel weinig vlees.

Het ziet er naar uit dat de prijs van het vlees de komende maanden en jaren flink verder zal stijgen. Er wordt namelijk een tekort aan vlees verwacht en Argentinië, dé vleesproducent van de wereld, zal misschien zelfs vlees moeten importeren om in de eigen behoefte te voorzien.
      Door aanhoudende droogte zijn veel runderen gestorven. Bovendien is het financieel aantrekkelijker over te schakelen op andere agrarische producten, zoals het verbouwen van soja. De overheid heeft er nog niet aan gedacht om via belasting- of subsidiemaatregelen de veeteelt te stimuleren.

Het liefst eten de Argentijnen hun vlees geroosterd. Iedere zichzelf respecterende familie heeft thuis een barbecueplaats en ook onderweg zijn overal barbecueplaatsen te vinden.
      De Argentijnen hebben niet voor niets de reputatie wereldkampioenen te zijn op het gebied van het roosteren van vlees. Ze weten er iets zeer smakelijks van te maken –zo totaal anders dan de stukjes vlees die of te rauw of verbrand van de Nederlandse barbecue af komen- en doen het met grote regelmaat. Iedereen komt mee-eten. H
      Het helpt dat het een goede gewoonte is dat bezoekers van een ‘asado’, een barbecuefeest, zelf hun bestek meenemen. In winkels kun je dan ook setjes in alle vormen en maten vinden, vaak in een handig leren hoesje dat aan je riem kan hangen. Een stokbrood en wat sla en tomaat maken de maaltijd compleet.


Vegetariër


Wijnproductie  

Bij al dat vlees hoort natuurlijk iets te drinken en veel Argentijnen grijpen dan naar een fles wijn. Argentinië staat vierde op de wereldranglijst van wijn producerende landen.
      Dat betreft dan wel de hoeveelheid liters geproduceerde liters, want over de smaak van deze wijn valt te twisten. Tot de jaren negentig gaat het de Argentijnen bij de wijnproductie eigenlijk meer om de kwantiteit dan om de kwaliteit.
      Bijna de hele hoeveelheid geproduceerde wijn wordt in eigen land opgedronken. Gemiddeld 45 liter wijn per persoon per jaar. Die wijn wordt aan tafel vaak aangelengd met water, zodat de smaak er een stuk minder toe doet.

Bijna twintig jaar verder heeft Argentinië een aardige wijnindustrie met goede wijnen die ook graag geziene gasten zijn op culinaire evenementen elders in de wereld.
      Met name de Malbec variëteit wordt geroemd.
De Argentijnse wijnbouwgebieden concentreren zich in een smalle strook ten oosten van het Andesgebergte.
      De provincie Mendoza telt de meeste wijngaarden. Daar is het ook dat op een goede dag de Nederlander Mijndert Pon, voormalig directeur van Volkswagenimporteur Pon, neerstrijkt en tweeduizend hectare grond koopt om er zich over te geven aan één van zijn grote hobby’s: wijn.
      De verschillende soorten Salentein wijn hebben nu internationaal een zeer goede naam opgebouwd.


Patagonië


Wind 

Uiteraard hoort bij dit pure Patagonië ook wind. En die blaast er in volle kracht. Als je de autodeur bij het opendoen niet vasthoudt, rukt de wind ‘em gegarandeerd uit de scharnieren. Dat is pas een wind met hoofdletters die over de gigantische vlaktes raast.

 

Ruta 40  

 

Steenslag & kuilen  

Om de weg helemaal te volgen moet je wel iets avontuurlijks in je hebben. En een goede auto, want vele stukken van de Ruta 40 mogen de naam weg eigenlijk niet dragen.
      Steenslag, zand, hobbels en kuilen, het is afzien. Vooral voor dat handjevol dapperen dat op de fiets de zuidpunt van Argentinië wil bereiken. Dan zijn de vele motorrijders die op hun all road motoren de route komen afleggen, beter af.

Argentinië probeert de Ruta 40 internationaal als toeristische trekpleister te verkopen en er zijn plannen de weg, waar dat nodig is, te verbeteren.
      Op veel plaatsen wordt via speciale borden met trots aangekondigd dat je op de Ruta 40 rijdt. De Ruta 40 sticker die in de kiosken te koop is, is er natuurlijk alleen voor diegenen die de weg ook daadwerkelijk hebben gereden.
      De totaal verschillende landschappen en klimaten die je onderweg tegenkomt, maken het in ieder geval meer dan de moeite waard.

 

Van Nederland naar Papoea Nieuw Guinea

                                                              

                                                                                                                 
 Dagboek van geen Papoea

Schaamteloos

Halfwakker luister ik; heb ik het goed gehoord? Ja, toch. ‘Pappa, pappa,’ klinkt het uit de naburige slaapkamer, gevolgd door onmiskenbare braakgeluiden. Jessica is ziek en roept om haar witte vader. Ik dweil haar kots op en aai door haar kroeshaar totdat zij weer slaapt, onrustig en koortsig, maar gerustgesteld, het volste vertrouwen in mijn troostende woorden en gebaren.

Jayson is net drie en Jessica zes als zij bij ons komen wonen. Hun grootouders hebben twee jaar voor hen gezorgd, nu kan hun pasgetrouwde moeder Beverly dat zelf weer. Het zijn twee prachtige dochters die ik met liefde op de koop toeneem. Bijna letterlijk, want je bent in Papoea Nieuw Guinea pas echt getrouwd als je de bruidsprijs voor je vrouw betaalt. Jessica en Jayson vinden de nieuwe situatie vreemd en Jessica zet haar kleine zusje tegen mij op, in een verbond waarbij ze het vertikken om mij ‘pappa’ te noemen. Vooralsnog blijf ik ‘oom’. Het is duidelijk dat ik hun vertrouwen niet zo maar win. Zo’n witte vader is ook erg anders en raar, iets om je voor te schamen.

Schamen doet men zich snel in Papoea Nieuw Guinea, voor afwijkend gedrag, uiterlijk, voor genante situaties, of alles wat je ook maar enigszins in de schijnwerpers zet. Deze gevoelens zijn niet beperkt tot de pubertijd, maar worden je al bijgebracht als kleuter en de last draag je levenslang mee. PNG’ers zijn nog immer eerst groepsleden en dan pas individuen. De clan is altijd de essentiële eenheid geweest, nodig voor het verdedigen van het land. Het is tevens door de onvoorwaardelijke steun die eenieder aan een ander clanlid geeft, de enige sociale zekerheid die je hier krijgen kunt. De clan gaat daarom boven alles en bij het handhaven van zo’n hechte groep hoort aangepast en vertrouwd gedrag en past geen individualisme.

Er is een maandsluiting op school, alle ouders worden opgeroepen toch vooral te komen.
      ‘Wil je dat ik kom kijken,’ vraag ik.
      ‘Nee, ik wil niet dat je komt,’ zegt Jessica.
Het antwoord doet pijn, maar ik snap het en hou mijn mond. Langzaam wennen we aan elkaar en groeit het vertrouwen; het compromis-voorstel van Beverly om mij ‘paps’ te noemen wordt door beide meiden zonder problemen aangenomen.

Er gaat een jaar voorbij en terloops stel ik dezelfde vraag als het onderwerp maandsluiting ter sprake komt. 
      ‘Wil je dat ik kom kijken?’
      ‘Eigenlijk wel,’ zegt Jessica, ‘maar ook eigenlijk niet.’
Ik zeg dat ik het begrijp en kom niet.
      Dan komt het keerpunt en wordt er ’s nachts bij nachtmerries en ziektes om pappa geroepen. Mamma glimlacht alleen maar tevreden. ‘Ze willen jou,’ zegt ze halfslaperig en draait zich vergenoegd terug haar zoete droom in. Ik geniet van koortsaanvallen, braaknijgingen, nachtmerries, buik- en andere pijnen. Slaaptekort lijkt een kleine prijs.

Er is weer maandsluiting. Jessica komt in geur en kleur vertellen wat ze hebben geoefend. Haar klas is gastheer deze keer en zij moet maar liefst twee keer de bijdrage van andere klassen aankondigen. Daar moet je heel wat schaamte voor overwinnen. Ze aarzelt. 
      ‘Kom jij ook kijken, pappa?’
     ‘Ik zal kijken of ik tijd heb, Jessica,’ houdt ik stoer af, terwijl mijn hart een vreugderoffel bonst. Op school zoeken haar ogen de mijne als zij zonder haperen de veelgeoefende zin in de microfoon heeft gesproken. Maar goed van de komende jaren genieten, bedenk ik mij ter plekke, voordat ze de universele vaderschaamte inpubert.

 

 


 

 

Van Nederland naar Macedonië

 Al voor de tijd dat Tito, Adolf Hitler op bijna alle fronten versloeg en de geallieerden een grote duw in de goede richting gaf was er al een onofficieel Joegoslavië. (voor de tweede wereldoorlog: Koninkrijk Joegoslavië)
      Na de tweede wereldoorlog werd het de Socialistische federatie van Joegoslavië en Tito wist Stalin buiten de deur te houden. De officiële naam werd SRF Joegoslavië met de republieken Slovenië, Bosnië, Kroatië, Servië, Montenegro en voor het eerst Macedonië.
      Alleen werd het verdrag van 1913 erkend en de hoofdstad van Macedonië , Thessaloniki, werd aan de Grieken gegeven. Ook een aantal onderdelen van Servië kreeg autonomie.
      Kosovo bijvoorbeeld, waar toen ruim 48 % Albanezen woonde naast Serviërs , Roma en Bosniër. (Bosniër is een volk van Serviërs en Kroaten dat door de Turken tijdens de 500 jaar overheersing, tot moslim werd bekeerd. Vandaar dat de taal vandaag de dag nog het Servo-Kroatisch is maar nu de naam kreeg van Bosnische taal)
In historisch opzicht is het uniek dat het westen moslims erkende als volk terwijl het hier ging om een religie.. Het westen sprak over de Bosnische bevolkingsgroepen als Serviërs, Kroaten en Moslims…


VRIJ, ONVERVEERD

Joegoslavië onder Tito had zijn eigen vrijheid, maar ook de bevolking voelde zich vrij en de maatschappelijke standaard was goed.
      Er was vrij personenverkeer tussen Joegoslavië en de rest van de wereld.
Toen Joegoslavië nog bestond was dit paspoort het duurste op de zwarte markt; men kon namelijk overal met een Yugo paspoort reizen. Naar de toenmalige Sovjet-Unie, maar ook naar alle landen van Europa, Canada, Australië en de VS. Dit allemaal zonder een benodigd visum.
      Maar hoewel Yugoland het economisch niet al te best deed, bleven de renteloze kredieten vanuit het westen maar komen. Soms was het wel eens dringen tussen een aantal westelijke landen wie weer een “gift” aan Yugoland mocht doen. (ik gebruik maar even Yugoland i.p.v. Joegoslavië)

Waarom vond het westen het zo belangrijk om aan Yugoland zoveel "schenkingen" te doen?

Dit heeft een aantal redenen waar ook professor Roger Dittman die een persoonlijke vriend van Tito was, het mee eens is. Wij hebben het er in California 2003 nog lang over gehad.
      Professor Dittman heeft ook in het Servo-Kroatisch een aantal boeken gepubliceerd en spreekt de taal zeer goed.

Voor de reden moeten we even terug gaan naar de in die tijd geldende actuele situatie.
We hadden het westen dat in een koude oorlog verwikkeld was met de Sovjet-Unie.

In de Sovjet Unie bestonden drie soorten geldige paspoorten

  

PASPOORT NUMMER 2  

Neem paspoort nummer 2.
      Het is duidelijk dat het westen Yugoland gebruikte om onvrede te zaaien bij terugkomst van de Sovjet- (en vriendelijke Staten-) toerist.
Joegoslavië was weliswaar een socialistische staat met een communistische regering onder maarschalk Tito, maar vrijwel elke burger had minimaal één auto, een huis en een weekendhuis en was vrij om te reizen.
      Kun je nagaan hoe je je voelt als je uit Polen komt en je moet daar een hele dag in de rij staan voor een winkel om een halve kilo bananen te kopen. Men gaf bijna alles weg voor een spijkerbroek of nylon kousen..

Maar in de socialistische republiek van Joegoslavië was alles vrij te koop en konden de mensen gewoon een weekend Parijs, Rome etc. doen.
      Dat moet je plaatsen in het contrast van de Sovjet burger of bijvoorbeeld de Pool die toestemming moest hebben voor het reizen van stad A tot stad B in hun eigen land.
      Je kunt het je dan goed voorstellen dat het westen dit gebruikte om de “vakantieganger” met een gevoel van onvrede weer thuis te laten komen..
Zij zagen dan dat communisme ook anders kon zijn. En dat was JUIST de bedoeling.
      Ook leefde het westen in vrede omdat er een bufferzone was tussen de Sovjetstaten en landen van het westen. Maar ook konden spionnen elkaar veilig in het Yugoland ontmoeten om daar lopende zaken te bespreken.
      Tito was ook nog eens voorzitter van de Unie van ongebonden landen en zowel bevriend met Gandhi aan de ene kant en Khadaffi van Libië aan de andere kant. En ook daar had het westen met die grote geldstroom interesse in.
      De hoge welvaart van de Yugo-burgers bewees immers aan andere communistische staten dat dit ook anders kon. Op deze manier was dit een directe aanslag op de Sovjet-staten.


DE VAL VAN DE BERLIJNSE MUUR


Met het vallen van de Berlijnse muur, die van 13 augustus 1961 tot 9 november 1989 Duitsland scheidde, was de rol van Yugoland in feite uitgespeeld.
      Immers: met de val gingen de andere landen ook om, Polen, -toen nog- Tsjecho-Slowakije, Hongarije, Bulgarije en Roemenië.
Dus Yugoland moest nu maar eens de rekening betalen en dit werd gedaan volgens een zeer slim plan!!!
      Opeens gingen de kredieten niet meer naar de centrale bank van Joegoslavië in Belgrado maar naar de centrale banken van bijvoorbeeld Macedonië in Skopje, Ljubljana – Slovenië, Zagreb – Kroatië etc.
Alle republieken onder de federatie van het Yugoland hadden immers ook een eigen plaatselijk parlement.
      En juist dit was het begin van de afscheiding, want Belgrado vroeg uiteraard om belastingen voor de Joegoslavische valuta, de Dinar, ondersteuning en het leger etc.
      De weg was dus geopend voor de nationalisten om zich af te scheiden:
      Milosevich van Servië, die net de autonomie van Kosovo had teruggedraaid en president was geworden van het parlement van Servië en de Kroaat Franjo Tuđman.

Was de val van Joegoslavië nog terug te draaien?

Het antwoord is heel eenvoudig:

      JA!

Er waren toen al veel stemmen bij de EU-landen om Joegoslavië dat immers nu democratisch was geworden lid te maken van de EU. Dit had niet alleen het westen veel geld gescheeld maar vooral veel doden.
      De oorlog die volgde in 1991 kostte aan meer dan 200.000 burgers het leven.

Ook is er nu een nog grotere scheidingslijn tussen plus een onzekere toekomst voor voormalige broeders.
      Yugoland dat nu een grote positieve handelsbalans had, was zo een ideale partner voor de EU. De dinar was vrij wisselbaar (14 dinar = 1 euro)

Maar Hans van de Broek die toen voor de EU de grootste onderhandelaar was en zijn broer die de grootste aandeelhouder was in het Franse bedrijf voor radioactief afval en dus grote interesse had in de grootste zoutbergen van Europa, Tusla, liet Servië vallen als een baksteen en erkende Slovenië als vrije staat!
      Later heeft die Van de Broek zelf toegegeven dat dit een grote fout was: het begin  van de grote oorlog in het Yugoland!
      Hij vergeleek de erkenning van Slovenië met de val van een groot kaartenhuis!
http://en.wikipedia.org/wiki/10_day_war


EEN VRIJE STAAT

Macedonië riep bij de eerste dode van een Macedoniër in een Joegoslavische legertank, in Split zijn soldaten terug; en ook de vrije staat Macedonië was geboren na het referendum eind 1991.
      Macedonië had alleen nog 20.000 Duitse marken op de centrale bank van Skopje, geen telefoonlijnen en een nieuwe vijand: Griekenland!
      In plaats dat Griekenland een schouderklop gaf aan het vriendelijke Macedonië dat als enige staat in voormalig Joegoslavië was uitgetreden zonder oorlog, stelde men een embargo in tegen Macedonië!
      Geen benzine meer omdat de grootste benzineleverancier, Makpetrol, werd geblokkeerd en hun deel van de haven in Thessaloniki werd geblokkeerd!

Nu had Macedonië buiten de zeer slechte financiën en vele vluchtelingen vanuit geheel voormalig Joegoslavië, nog een veel groter probleem!
      De benzine ging op de bon omdat de enige toevoer via Bulgarije liep. En dat land had ook geen grote oliekraan en had zelf de benzine nodig. Bovendien werd meer geld verdiend om via zwarte kanalen benzine te verkopen aan Servië dat inmiddels bij het westen onder embargo stond.
Benzine kostte op de zwarte markt ongeveer 5 Duitse marken per liter terwijl de officiële prijs net onder de Duitse mark lag!
      Macedonië had geen leger en maar 2 miljoen inwoners dus waar was Griekenland bang voor?

GRIEKSE PROVOCATIES

Het begon er allemaal mee dat 3500 Griekse studenten opeens een Macedonisch verkregen diploma niet meer erkend kregen door de Griekse autoriteiten.
      Niet omdat de Macedonische universiteiten slecht zouden zijn, -integendeel: ze worden gezien als hoogstaande opleidingen-, maar om de taal.
Wel vreemd dat de Grieken kennelijk niet kijken naar de kwaliteit van het onderwijs maar naar de taal van dit onderwijs.
      Dit getuigt ervan dat de Grieken niet alleen de geschiedenis willen veranderen maar ook nog een grote kronkel in hun denkvermogen hebben!
      Gevolg was dat de Griekse studenten massaal naar Belgrado moesten verhuizen.

Griekenland was overheerst door Aleksandar de Macedoniër en de eerste stap die Aleksandar de Macedoniër maakte was om Grieks te leren.
      Wederom een bewijs dat Macedonië nooit een deel is geweest van Griekenland maar juist andersom.....
Bewijzen volop zoals de Macedonische zon. Een symbool dat vlakbij Kriva Palanka is gevonden in de rotsen en dus weer een bewijs dat dit wel degelijk een deel van Macedonië was.
      De huidige staat Macedonië met hoofdstad Skopje is maar 4% van het originele Macedonië van Alexander de Grote.

Met vliegtuigen (F16,s) vloog de Griekse luchtmacht met regelmaat over Skopje heen totdat opeens Macedonië ook een aantal F16's had!
Hoe? Een hele slimme set van president Gligorov van Macedonië! Hij had geregeld dat Turkije een aantal F16’s in de Macedonische kleuren overspoot en met Turkse piloten op het vliegveld van Petrovac in Skopje lande!
Tja! Toen was het snel afgelopen met de provocatie van Griekenland want zij hadden al tot twee maal toe Turkije de oorlog verklaard en tot twee maal toe verloren!
Vreemde situatie, omdat zowel Turkije en Griekenland lid zijn van de NAVO!
Griekenland werd gedwongen om terug te gaan naar de onderhandelingstafel en Macedonië werd erkend door Athene als FYROM, Former Yugoslav Republic of Macedonia.


OLIERAFFINADERIJ

Griekenland kreeg de olieraffinaderij vlak boven Skopje in handen voor een prijs van 80.000 marken, terwijl dit een waarde had van meer dan 150 miljoen!!!
      Er werd ook een verdrag tussen Skopje en Athene ondertekend, dat Macedonië de huidige grenzen zal erkennen en nooit aanspraak zou maken op het Griekse deel van Macedonië.
      Griekenland zou dan ook nooit zijn VETO-recht gebruiken om Macedonië als NAVO lid tegen te houden! Maar de korte geschiedenis leert ons dat Griekenland zijn woord nooit houdt bij het uitroepen van zijn veto in Roemenië 2008 en dus Macedonië geen lid mag worden van de NAVO.
      In plaats dat Griekenland een leider wordt voor de Balkanlanden isoleert het land zich meer en meer! Slechte economische situatie en geen geld om de pensioenen te betalen had juist Griekenland vanuit de regering de situatie Macedonië nodig!
      Immers heeft Griekenland in 1950 negentig procent van de Macedoniërs uit Griekenland gegooid en hun huizen en bezittingen genationaliseerd!
Linken:
http://www.youtube.com/watch?v=lRfrgu2qtXA
http://www.youtube.com/watch?v=OevIJhqdsgY (mijn video)


TOERISTEN

Ook heeft Griekenland geen sympathie gewonnen bij de toeristen die massaal wegblijven.
      Griekenland discrimineerde voor jaren de Europese toerist door met geheime prijslijsten te werken. Een prijs voor de Griek die op een terrasje wat dronk en een andere, veel hogere prijs voor de buitenlandse toerist op datzelfde terras!
      Daar kwamen undercover journalisten (Volkskrant 1997) achter.
Nadat Nederland -samen met Denemarken- Macedonië erkende onder de huidige naam, werd de Grieken massaal opgeroepen om Nederlandse producten te boycotten!
      Toen de Nederlanders massaal besloten om hun vakanties naar Griekenland af te zeggen, gingen de Zorba-Grieken een ander melodietje fluiten…
Macedonië dat de Grieken met hun ID bewijs de grens over laat komen word niet bedankt voor deze wel vriendelijke daad, want inwoners hier moeten maanden lang op een wachtlijst staan om een visum voor Griekenland te krijgen!

Stank voor dank?


 

VERVOLG (SITUATIE 2009)

Een aantal dagen terug was ik in het programma “Met het oog op morgen”. Daar stond centraal de verkiezing op het commerciële TV station in Griekenland; Sky, wie de grootste historische figuur was uit de oude Griekse geschiedenis.
      Met stip werd voorspeld dat Alexander de Grote zou gaan winnen!

Veel mensen in Athene vloekten hierom, omdat zij wel degelijk Alexander de Grote zien als vijand die de Grieken versloeg; vergelijk het met Duitsers, die de Oostenrijker Adolf Hitler zouden kiezen!
      Verder is Griekenland van plan om een standbeeld van zo’n 8 miljoen euro in Iran te bouwen!
Maar ook het huidige Macedonië staat niet stil om 4000 jaar weer te gaan opgraven:   
      het internationale vliegveld in Skopje werd van Petrovac omgedoopt tot Alexander de Grote!
      Er bestaan plannen om een kleine voorstad van Stip, Probi Stip, om te dopen in Alexandria!
Ook is de Nationalistische partij, VMRO, die nu voor het eerst in de jonge geschiedenis van Macedonië een meerderheid heeft en de regering vormt, van plan een groot standbeeld te bouwen voor..ja…Alexander!


NAVO-NOOIT
     

Macedonie zal dan dus nooit het VETO van Griekenland ongedaan kunnen maken als
-toetreding tot de NAVO- maar wordt volledig lid van de NAVON (NAVO-NOOIT)

Laat staan dat Macedonië ooit lid van de EU zal worden.
      Maar 'geen nood' zei toenmalig president George Bush aan Macedonie: wij zullen uw grenzen beschermen en erkennen Macedonia nu en zullen de naam FYROM schrappen!
De V.S. dat de eerste was om Kosovo te erkennen en nu dus ook een militair verdrag met Macedonie heeft ondertekend, heeft in Kosovo één van de grootste militaire basis(Bond Steel) en in Macedonië één van de grootste ambassades (wordt in juni 2009 geopend)
http://blogs.rnw.nl/wereldnet/2009/02/26/wereldnetnieuws-van-peter-bosse-kosovo/


Van Weert naar Melaka

 

 


Mijn ouderdom in Maleisië


De zon stond nog steeds heet en breed in Melaka, aan The Street of Melaka te schijnen toen ik (73) op dinsdag 22 maart 2005, net voor Pasen, om 4 uur ‘s middags, naar mijn huisarts, dr. Chow Ken Tek wandelde voor mijn periodieke medische check-up.
      Hij houdt zijn spreekuur op de 1e etage van het Mahkota Medical Centre bij mij in de straat. In het Medical Centre aangekomen voelde ik me vermoeid en rustte even in één van de comfortabele fauteuils in de receptie.
      Op de trap werd ik plotseling onwel, sloot mijn ogen en viel op de grond. Toen ik mijn ogen opende bemerkte ik dat ik in de spreekkamer van mijn huisarts in een rolstoel zat weggezakt en dat dokter Chow door de telefoon zei:
      “Activeer het hartteam!…

Wat er daarna gebeurde was als een soort droom. De inmiddels gewaarschuwde cardioloog, dr. Ang Eng Lip, die zijn kantoor heeft naast de trap, kwam onmiddellijk naar dr. Chow’s spreekkamer en ging met mij en de verpleegsters, die mij op een brancard hadden gelegd naar een kamer met een tredmolen, computers en medische apparatuur elders in het ziekenhuis.
      Na een onderzoek werd ik naar een ziekenkamer gebracht.
Men vroeg mij hoe ze mijn familie konden waarschuwen….

Verward en bang

Vrij snel kwam de cardioloog mij vertellen dat ik urgent zou moeten worden gedotterd en als ik dat goed zou vinden zou dat zelfs nog dezelfde avond gebeuren.
      Om 7 uur lag ik in de operatiekamer en begon het hartteam o.l.v. Dr. Ang, met het dotteren dat tot 9 uur duurde. Daarna zei de cardioloog dat hij drie verstopte aderen had behandeld. Men bracht mij naar een kamer op de Intensive Care Unit van het ziekenhuis, waar David (45), mijn door het ziekenhuis gewaarschuwde partner, op mij zat te wachten.
      Ik was verward en bang. De situatie kwam mij als ongeloofwaardig voor…

Na een lange, angstige en beroerde nacht werd ik in de loop van de volgende dag van de ICU overgebracht naar een normale ziekenkamer. Mijn huisarts en de cardioloog bezochten mij en vertelden dat ik na een goede rust waarschijnlijk de volgende dag (Witte Donderdag) al naar huis zou kunnen.
      Ik zou een derde arts krijgen die mij zou bijstaan: dr. Lee Yew Ming, een hartchirurg. Ik was bang, bezorgd en depressief.

Omstreeks 5 uur in de middag kreeg ik donderdag in mijn ziekenkamer bezoek van de hartchirurg die kwam kennismaken.
      Hij zei dat ik naar huis mocht want het dotteren was geheel naar wens verlopen. Dr. Lee vertelde mij tevens dat mij in de nabije toekomst een open hartoperatie te wachten stond i.v.m. een te vernieuwen fibrerende hartklep.
      “U bent aan een goede doorsmeerbeurt toe”, zei hij.
Ik schrok van dit bericht en wist me geen raad. Dr. Lee vertelde mij o.a. dat ik me in de toekomst niet meer mocht haasten, spanningen diende te vermijden en veel moest rusten.
      Hij gaf mij medicijnen die ik ‘s ochtends na het ontbijt moest innemen. Ik voelde mij thuis bang, belabberd en depressief. Ik was hier niet op voorbereid.

Congres in Kuala Lumpur  

De volgende dag, Goede Vrijdag, moest ik al voor controlebezoeken naar de hartchirurg en de cardioloog, die beiden hun spreekkamer in het Mahkota Medical Centre hebben. Ik vroeg hun toestemming om op maandag 28 maart, (2e Paasdag), een congres in Kuala Lumpur te mogen bijwonen.
      Dr.Lee zei dat hij maandag die beslissing zou nemen. Op zijn vraag hoe ik me voelde antwoordde ik:
      “Ik voel me ongelukkig en onzeker en ik ben erg bang en bezorgd voor mijn toekomst.”
Ik vertelde hem dat ik nooit hartklachten had gehad maar dat ik nu dag en nacht aan mijn hart en, voor de eerste keer in mijn leven, aan doodgaan liep te denken en dat ik waarschijnlijk daardoor bang en depressief was.

Op Paaszaterdag bracht ik een bezoek aan mijn huisarts, dr. Chow, en ik vertelde hem o.a, over mijn angsten voor de open hartoperatie..

Op Eerste Paasdag deed ik voorzichtig wat voorbereidend werk voor het congres in Kuala Lumpur (over het bezoeken van Nederlandse gevangenen in het buitenland), georganiseerd door de Nederlandse Ambassade, Buitenlandse Zaken en Reclassering-Nederland in Nederland. Ik voelde mij wat beter.

De 2e Paasdag is in Maleisië een gewone werkdag en ik bracht mijn afgesproken bezoek aan de hart-chirurg. Hij gaf mij toestemming om naar Kuala Lumpur te gaan maar onderstreepte zijn boodschap dat ik kalm aan moest doen.

Omdat ik één van de sprekers op dit congres zou zijn en over mijn geregelde bezoeken aan ter dood veroordeelden in de dodencellen van de Changi gevangenis in Singapore zou vertellen, had ik het heel vervelend gevonden indien de artsen mij verboden hadden om aan het congres deel te nemen.
      Onmiddellijk na Pasen, van dinsdag 29 maart tot zaterdag 2 april was ik daarom in Hotel Nikko in Kuala Lumpur. Mijn spreekbeurt was verzet tot donderdag 31 maart.
      Ik was niet angstig en niet meer depressief, maar piekerde wel over de komende open hartoperatie. Na dit congres ging ik met meer moed naar huis.

Controle  

Op maandag 4 april ging ik voor een controlebezoek naar mijn artsen, dr. Chow en dr. Lee in het ziekenhuis. Beiden benadrukten nogmaals het feit dat ik het heel kalm aan moest doen.
      Ik kreeg van de hartchirurg een schouderklopje omdat ik al 25 jaar geleden met roken was gestopt. We hadden een goed gesprek en men stelde voor dat ik over 3 weken beide artsen opnieuw zou ontmoeten. Ik kreeg voor die periode medicijnen mee naar huis.
      Mijn angst was door dit gesprek voor een deel verdwenen.

Na drie weken ging ik op maandag 25 april voor een controlebezoek naar de hartchirurg en naar de huisarts. Ik vertelde hen dat ik mij nog steeds erg ongelukkig voelde en bleef piekeren over mijn open hartoperatie en over dood gaan zodat ik er soms een slapeloze nacht door had.
      Na overleg met het artsenteam werd besloten dat men de open hartoperatie voorlopig met enige maanden zou uitstellen.
      “Maar denk er aan: Het is wat mij betreft geen afstel”, zei de hart-chirurg.
Hij besloot om mij naast de 3 medicijnen die ik reeds had, een vierde medicijn te geven n.l. 1x daags een half tabletje APO-ATENOL 25 mg. Door dit medicijn werd mijn hartslag van ca. 75 naar ca. 60-65 hartslagen p/min. teruggebracht.
      Ik moest nu extra rustig zijn en mij vooral niet inspannen. De bijwerking van deze medicijn kon jeuk veroorzaken. Als ik kortademig zou worden of dikke enkels en tintelende vingers zou krijgen, diende ik terstond naar het ziekenhuis te gaan.

Gezien de professionele aanpak en het feit dat haast alle hartoperaties in Maleisië konden worden gedaan en men er de laatste en modernste hartmedicijnen heeft, besloot ik voor deze operatie in Maleisië te blijven en ook niet voor een “second opinion” naar elders in Maleisië, Singapore of Nederland te gaan.
      Toen mijn hartchirurg mij vertelde dat hij in Melaka deze operaties verscheidene malen met succes had gedaan, stelde ik hem voor mij ook in Melaka te opereren en mij niet naar een ziekenhuis in Kuala Lumpur te sturen.

Mahkota Medical Centre  

Op maandag 28 november 2005 was het zover dat ik een dubbele open hartoperatie onderging in het Mahkota Medical Centre in Melaka.
      Ik kreeg een nieuwe, mechanische Aorta-ader van het merk: “St.Judes B. Mechanical” en ik had een “Coronery Artery Bypass”.

Ik heb slechts 5 dagen in het ziekenhuis gelegen.

De hospitaalrekening voor deze operatie was, inclusief 3 weken nazorg, € 11.000,= geheel betaald door mijn uitstekende verzekeringsmaatschappij CZ Actief in Gezondheid.

Het vallen op de trap in het ziekenhuis, net voor Pasen 2005, had voor mij grote gevolgen want ik realiseerde mij dat met die val, mijn laatste levensfase in Maleisië, “Mijn Ouderdom”, onvoorbereid was begonnen.

 

LITANIE VAN MIJN OUDERDOM.


….. maar ik wil absoluut niet klagen.

 

RUST  

 

HONDERD  

Mits mijn hart blijft kloppen en ik leer leven met de ongemakken van het ouder worden kan en wil ik op 13 september 2031 in Maleisië 100 worden.