De elite der gebelden
Kees Fens is dood.
De lulligste reactie kwam van Harry Mulisch:
‘Er stak geen kwaad in de goede man.
En dat kan je lang niet van alle schrijvers en critici in Nederland zeggen’.
Hij was literair criticus, columnist, hoogleraar Moderne Nederlandse Letterkunde en bijzonder hoogleraar literaire kritiek in Nijmegen. Kreeg een eredoctoraat aan de Universiteit van Amsterdam.
In 1990 onderscheiden met de P.C.Hooftprijs.Tevens ontving hij de Zilveren Griffel, de G.H. ‘s Gravezandeprijs, de Frans Erensprijs en de Laurens Jansz, Costerprijs.
Hij belde veel.
Martin Bril:
Ik durf het bijna niet te zeggen
maar Kees belde mij wel eens
Pieter Broertjes:
‘Je kon hem geen groter plezier doen dan hem ’s avonds op te bellen met het verzoek iemand van naam en faam af te leggen’
Bert Wagendorp:
Kees Fens belde me soms op. ‘Ja, Kees Fens hier’.
Daarna volgde meestal een zin die zijn goedkeuring kon wegdragen’.
Max Pam:
Jazeker, ook mij heeft hij wel eens gebeld.
Redactie Cicero (de Volkskrant)
Steevast ging na ontvangst van een stukje de redactietelefoon:
Kees die wilde weten 'of het goed was zo'.
Jan Tromp:
Hans Keller belde Fens.
'Kees zullen we eens praten praten over een film over jou?'
Even was het stil.
Toen kwam het antwoord:
'Hans, op dit telefoontje heb ik jaren zitten wachten'.
Harry Mulisch:
Gebeld? Door Kees Fens?
Ik word alleen door mezelf gebeld’.