Algemeen (418)

 

Geplaatst in juli

 

31 juli: Home From Abroad 238; Panic in the Oval

31 juli: Atlas van de kleinste landen 121; Grensovergangen in Andorra

30 juli: Poëzie 269: Brammetje; Een heer op leeftijd

29 juli: Groeten uit Eritrea 3; Zes lifters in een oude auto

28 juli: Groeten uit Eritrea 2; Asmara, een bevrijde hoofdstad

27 juli: Groeten uit Eritrea 1; Prachtig land in problemen

26 juli: WIJSHEID 21; TEGEL

25 juli: Reizen 327; Vladimir Vyssotski 40 jaar dood

24 juli: Verhalen uit de dorpsbieb 56; Te leuk om niet te delen

23 juli: Home From Abroad 237; Trump''s Balloon is Empty

22 juli: Poëzie 268: Gerard Reve met: Het ware Geloof

21 juli:: Beelden 945; Papavers in de velden

20 juli: Groeten uit de Hoeksche Ward 22; Buurtschap Vuurbaken

18 juli: Groeten uit Zuid-Holland; De Dortsche Kil

17 juli: Groeten uit mijn stulpje 20; De Tovertuin

16 juli: Home From Abroad 236; It's All about Trump

15 juli: Verhalen uit de dorpbieb 55; Bij de dood van een leeslustige brombeer

14 juli: Algemeen 416; Gedoe bij Albert Heijn

13 juli: Algemeen 416; Gedoe bij Albert Heijn

13 juli: Goedemorgen 835; Gooische jeugd stamt af van Gooische vrouwen

12 juli: Groeten uit de Azoren 2: Euforie te Ponta Delgada

11 juli: Groeten uit de Azoren 1; Het ware Eilandgevoel

10 juli: Goedemorgen 834; Wie wat bewaart die heeft wat

10 juli: Groeten uit mijn stulpje 19; Een witte duif

9 juli: Home From Abroad 235; Trump versus Black America

8 juli: Groeten uit mijn stulpje 18; Een kanotocht in mijn kreken

7 juli: Groeten uit mijn stulpje 17; TUIN IN HUIS

6 juli: Verhalen uit de dorpsbieb 54; Zomerlezen; Elf leestips

5 juli: Media 413; Op1; Taalquiz door Taalspits

5 juli: Wijsheid 20; Zorgen

4 juli: Groeten uit mijn stulpje 16; Drie kleine fuutjes

3 juli: Groeten uit mijn stulpje 15; Broedende futen op drijvend nest

2 juli: Home From Abroad 234; Trump versus the Majority

1 juli: Verhalen uit de dorpsbieb 53; Het ''verbadderde'' boek

1 juli: Algemeen 413; Geplaatst in juni

 

 

Te leuk om niet te delen

   (Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

   Zomaar een avond. Zomertijd en niks aantrekkelijks op de televisie.

   Ik kruip achter mijn pc om de boel een beetje op te schonen.

   Veel favoriete bladwijzers kunnen eigenlijk wel in de prullenmand, hup weg ermee.

   In mijn map ‘Bibliotheek’ bekijk ik zorgvuldig wat ik ooit heb opgeslagen - ik besluit alle 20 websites nog even te checken op actualiteit en bruikbaarheid.

   Zo stuit ik op het literair weblog TZUM waarvan ik 't bestaan niet meer wist, laat staan dat ik me nog kon herinneren wanneer ik die had opgeslagen.

 

Boekentips

De site bevat veel informatie, heel veel boekentips en 17 ‘koppen’ om aan te klikken die me uitdagen verder te lezen in mijn interessegebied. De inhoud van deze website is overvloedig.
      Ik tref er zelfs twee oud-collega’s aan die schrijven en vertalen. Met één hiervan zat ik tien jaar geleden in de Ondernemingsraad. Mijn digitale vondst wordt steeds aangenamer.

Enthousiast vul ik mijn ‘nog-te-lezen-lijstje’ aan met boektitels die ik ooit voorbij heb zien komen, maar al weer vergeten was.
      Snel kijk ik nog even in onze bibliotheekcatalogus en zie tot mijn grote vreugd dat mijn favorieten gewoon te reserveren zijn in onze eigen gezellige dorpsbieb!
      Zowel fysieke boeken als E-Books. Ik val van mijn stoel.

Zie ik een leuk boek dat ik écht zelf wil hebben of cadeau wil geven, dan kan ik die direct met een simpele muisklik bestellen. Tjonge, wat handig - waarom wist ik dit niet?

Wat hebben boekenliefhebbers, bibliofielen en cultuursnuivers aan deze site?

Nou, als je de tijd neemt is er heel veel te lezen.
      Persoonlijk word ik er wel heel nieuwsgierig van en ‘klik’ maar door.

Radio

Eens even kijken wat er onder het kopje ‘radio’ zit.

Ineens zit ik te luisteren naar een mooi interview met Murat Isik, de auteur van het aangrijpende boek ‘Wees onzichtbaar.’ Terecht Libris-literatuur-prijs 2018-winnaar als je het mij vraagt.

                     Het nieuwste boek van Murat Isik: Mijn moeders strijd

 

 Bron

 Ben je enthousiast geworden over een schrijver, dan zie je op de site in één oogopslag de boeken die zij of hij heeft geschreven - de titel aanklikken en bestellen voor ‘de heb,’ of reserveren in de bieb.

Voor ik het in de gaten heb is mijn landerige avond overgegaan in de ochtend, zijn mijn bladwijzers opgeschoond én heb ik een ‘oude’ site opnieuw ontdekt.

Kortom, deze website is een bron van informatie met filmpjes, recensies, nieuwe boektitels, links, enzovoorts….te leuk om niet te delen.

     

          https://www.tzum.info

 

 

 

Bij de dood van een leeslustige brombeer

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

Sommige klanten gaan je ontvallen, zoals onlangs onze zachtaardige brombeer meneer Van de Zanden. Steevast met geruite pet op zijn oude bol en charmante sjaal om de rimpelige hals. Een lieverd was het, maar om dat te zien moest je wel even door zijn stugge masker heen prikken.
      Meneer wist precies wat hij wilde lezen en bedolf ons onder reserveringsaanvragen. ‘Volgende week wil ik graag alles lezen over de infiltratie-acties van het politiekorps in Amsterdam. In romanvorm’.
     
Dwingend? Welnee. Leeslustig en voor mij een uitdaging. Ik spitte graag onze catalogus door voor deze man en slaagde er in een mooi pakketje voor hem in de reserveringskast te plaatsen.

Vertrouwen

Meneer van de Zanden stevende 7 dagen later - leunend op zijn notenhouten wandelstok - rechtstreeks op deze kast af, vol vertrouwen dat zijn opdracht was gehonoreerd en er spannend leesvoer op hem stond te wachten.

   

 

 
Glimlach

Stiekem keek ik om het hoekje, ik wilde zijn glimlach niet missen.
      Totdat ons allemaal ging opvallen dat het al een tijdje geleden was dat we in plat Amsterdams door de bibliotheek hoorden schallen ‘ Goedemiddag dames van het goede leve, zijn er nog nieuwe boeke binnengekome?’ Bij het weggaan riep hij luid ‘ tot de volgende keer.’ Die volgende keer kwam niet meer.

Zijn vrouw bracht vorige week opheldering; haar man was gestorven. Zoals hij had geleefd, alles onder eigen regie.
      Wij zullen zijn wekelijkse bezoek missen. Net als zijn ondeugende oogopslag wanneer je grapjes met hem maakte.
Hij was dol op een beetje sparren.

      Vanaf nu scharrelt mevrouw van de Zanden in haar lichtblauwe trenchcoat - verloren en in haar uppie - langs onze boekenkasten, ‘ Ik heb nog nooit zoveel gelezen als de laatste tijd.’ Mijn hart breekt door deze ‘terloopse’ opmerking, tegelijkertijd ben ik blij dat ze troost vindt in het lezen.

      Ruim voor openingstijd komt ze binnenwandelen en als ze geen andere klanten bespeurt zegt ze ‘oh, ben ik te vroeg?’ Ze is duidelijk nog een beetje de weg kwijt, maar dat geeft niks.

 
Klik HIER voor alle biebverhalen

 

 

Gedoe bij de Albert Heijn

Toen de Euro op 1 januari 2002 werd ingevoerd, kreeg iedereen een setje munten cadeau. Het zat in een sobere verpakking. In totaal 3.88 Euro.

       Wij hebben het bewaard en nog teruggevonden ook.

 

Op de achterkant van het mapje staan de biljetten. Ook die van 100, 200 en 500 Euro. Biljetten, die je vrijwel nooit ziet en in het algemeen niet geaccepteerd worden.


Het biljet van € 200,--

Het was vanochtend kwart over acht. Ik deed snel een boodschap bij mijn plaatselijke Albert Heijn. Voor mij bij de kassa moet een mevrouw drie euro en 35 cent afrekenen voor wat broodjes, een potje jam en nog wat. Zij legt een biljet van 200 Euro neer.
      De caissière kijkt hier nogal ongelukkig bij. 'Daar heb ik niet van terug', zegt zij. Als de mevrouw wat tegenstribbelt -'u hebt toch wel biljetten van 50 Euro in kas'- zegt het meisje achter de kassa, dat ze biljetten van 200 euro niet mag accepteren.
 
In de inmiddels steeds langer wordende rij, ontstaat enige commotie. Discussie. Meningsverschil. 
      Allerlei argumenten pro en contra passeren.

     

       "Zo'n biljet is toch een wettig betaalmiddel. Dat mag niet geweigerd worden".
      "Ze kunnen natuurlijk niet controleren of het een vals biljet is''.
      ''Als ze van die grote biljetten in kas hebben, zijn ze interessanter voor overvallers''.
      ''Als je zo'n klein bedrag moet afrekenen is het idioot om met zo'n groot bedrag te willen betalen''.



Gedoe op de Azoren

Ik heb even nagegaan of iemand de moeite heeft genomen om hierover een rechtszaak te beginnen, maar daar heb ik niets over kunnen vinden. Er is wel een soort consensus. Winkeliers mogen biljetten van 200 of 500 Euro weigeren. Ook biljetten van 100 of 50. Ze kunnen zelfs eisen dat er helemaal niet cash betaald wordt, maar dat men pint of zo. Het wordt dan wel aangeraden om dat duidelijk kenbaar te maken.
      Ooit heb ik daar zelf wat moeilijkheden mee ondervonden. In februari 2002 ging ik voor de VPRO naar de Azoren, een Portugese eilandengroep in de Atlantische Oceaan. De Euro was net ingevoerd. Ik kreeg cash geld mee. 2500 Euro. Daar zaten twee biljetten van 500 Euro bij. En verder nogal wat biljetten van 200 en 100.. Nu zou ik geweigerd hebben om daarmee op pad te gaan, maar omdat het hier een nieuw betaalmiddel betrof, vond ik het wel goed. Dat bleek niet zo verstandig. Ik huurde een auto en moest 300 Euro borg betalen.
      Geen probleem: Een biljet van 500. Maar dat wilde de man niet aannemen; één biljet van 200 en één van 100 dan. 
Maar de verhuurder bleef weigeren. ''Ga maar naar de bank'', was zijn advies. Ik betaalde toen maar met een creditcard.

 

Gedoe in Zimbabwei

Nog gekker was het in Zimbabwe waar ik in 1995 was. Ditmaal was ik uitgerust met Amerikaanse dollars. Het begon met het hotel. Ik kocht daar wat in een winkeltje en wilde met een biljet van twintig dollar betalen.
       De man achter de toonbank bekeek het biljet goed en zei dat hij het niet kon accepteren. Er zat namelijk een scheurtje in.
Ook toen ging ik naar een bank om die dollars te wisselen. Ieder papier werd grondig bekeken. Een scheurtje, een vouwtje, een andere ongerechtigheid, alles werd geweigerd.
      Die dollarbiljetten zijn vaak wat ouder en een vouwtje zit er al snel in.
Niet meer dan twee biljetten van twintig dollar kwamen door de controle.

Het biljet van 100 biljoen dollar     

Mijn bedrijf heeft toen geld op mijn rekening gestort en zo kon ik Zimbabwaanse dollars ontvangen. Die waren toen nog wel iets waard.
      In 2015 zijn de Zimbabwaanse dollars verdwenen. De gierende inflatie onder het bewind van Mugabe had tot volstrekt krankzinnige situaties geleid. Uiteindelijk werd een biljet van 100 biljoen dollar gedrukt. Daar kon je nog geen ijsje voor kopen.



 

ELF LEESTIPS

(Door Martine van Bree-Jonink, vrijwilligster bibliotheek Bellingwolde)

Voor de zomermaanden heb ik een selectie gemaakt van mijn meest favoriete boeken tussen januari 2016 en juli 2019.

    Ik wens ik u een fijne zomer toe met veel leesplezier.


Alex Boogers: Alleen met de goden
(2015/518 pag.)

Magistrale pageturner. Het al ongewenste kind Aaron wordt fysiek en mentaal mishandeld en verwaarloosd door zijn moeder. Hij heeft een “klotejeugd”, maar door de disciplinaire kracht van het kickboksen, door de stuwende kracht van zijn opa (de enige normale in de familie, maar helaas overzee), gesprekken met een oud-leraar, zijn coach en bovenal zijn kennismaking met de liefde, weet hij zich aan zijn milieu te ontworstelen.
      Uiteindelijk heeft hij het vermogen zijn harnas van zelfbescherming van zich af te werpen, zich kwetsbaar op te stellen en te kiezen voor wat hij werkelijk wil. Het “dubbeltje” wordt op eigen kracht vele malen meer dan een “kwartje”. Gevoelens van boosheid, brok in de keel, ontroering.

Rauw, maar prachtig!
Een boek dat je niet loslaat en stemt tot nadenken.

 

 


A.F.Th. van der Heijden: Kwaadschiks
(2016/1280 pag.) !!!

De waargebeurde moord op een Amstelveense politieagente heeft de auteur geïnspireerd tot het schrijven van dit boek. Als zijn vrouw hem verlaat, slaan bij Nico Dorlas alle stoppen door en gaat hij niets en niemand ontziend naar haar op zoek. Zwaar onder de invloed van wodka, die zijn zelfdunk en zelfoverschatting versterkt, bedreigt hij zijn ex-zwager en zijn ex-schoonouders. Hij wordt aangehouden en zijn auto wordt in beslag genomen.
      Deze auto weet hij op vernuftige wijze terug te krijgen, waarna hij naar zijn stamkroeg rijdt en vervolgens op weg gaat naar de woning van zijn ex. Daarbij wordt hij gevolgd, bij de woning aangekomen klemgereden en schiet hij op de uitstappende persoon. Fascinerend hoe de auteur middels verhaallijnen in heden en verleden steeds dieper in de huid weet te kruipen van deze narcistische, manipulerende psychopaat en tegelijkertijd de gebrekkige communicatie bij de politie en de opportunistische houding van de advocaat aan de kaak stelt.

Bijzonder scherpe observaties van uiteenlopende karakters, doorspekt met vileine humor.

      Echt een meesterwerk

 

 

Philip Snijder: Bloed krijg je er nooit meer uit (2016/222 pag.)

Een vijftigjarige man gaat in zijn herinnering op zoek naar zijn tien jaar jongere, enige zus. Deze is de vorige avond met spoed opgenomen in het ziekenhuis en overleden. Na een leven lang het contact met haar te hebben gemeden omdat hij zich schaamde voor haar terwijl zij beiden in hetzelfde milieu zijn opgegroeid, doolt hij de dag na haar plotselinge dood urenlang door haar huis, waarbij vele herinneringen naar boven komen.
      Zijn eerste boek staat op punt van verschijnen: een onthullende roman over zijn kindertijd en zijn familie in een achterstandswijk (Bickerseiland). Hij wordt verteerd door schuldgevoelens. Had hij haar meer moeten helpen? Moet hij zijn boek afblazen?


Bijzonder aanschouwelijke schrijfstijl die een wereld oproept waarin je alles ziet, hoort en ruikt. Tip: lees eerst Zondagsgeld. Beschrijving van zijn jeugd waarin dezelfde personen voorkomen.
      Misschien nog indringender.

 

 


Erik Rozing: De psychiater en het meisje
(2016/443 pag.)

Een psychiater in opleiding, die zelf niet vrij is van psychische problemen, vraagt zich af of hij wel psychiater moet worden en zo ja, waarom. Dan krijgt hij een jonge, aantrekkelijke borderline patiënte met een aanstekelijk gevoel voor humor in behandeling.
      Zij is grenzeloos en weet op een slimme manier door te dringen in zijn privéleven. Zij fascineert hem en hij is voor haar een obsessie, dus moet hij haar professioneel op afstand houden, want een relatie tussen behandelaar en patiënt is uit den boze. De auteur weet op een realistische wijze de gang van zaken in een psychiatrisch ziekenhuis weer te geven en vol gevoel de zielenroerselen van de hoofdpersonen te verwoorden.

Vlotte schrijfstijl, schitterende dialogen, ontroerend maar ook vol humor. Aanrader!!!     
       Vervolg: Het beste voor iedereen (2019)

 

 


Bert Wagendorp: Masser Brock
(2017/413 pag.)

Masser Brock is columnist voor de grootste kwaliteitskrant van het land. Zijn zus is de spindoctor van de premier. Masser heeft gezworen altijd de waarheid te vertellen, maar raakt verzeild in een politiek met een eigen gecreëerde waarheid, waar zijn zus debet aan is. Waar staat hij in het hedendaagse meningencircus, waarin de waarheid ook maar een opvatting is?

      Voorts heeft hij te maken met (spitsvondige) manipulaties door de directie van de krant, en zijn neef Jimi die bij hem inwoont. Uiteindelijk kiest hij voor een eigen privéleven en de liefde.

 

Een spectaculaire roman, bijzonder plezierig geschreven, met veel humor en herkenbare personages uit de huidige politiek.

 

 


Nino Haratischwili: Het achtste leven
(2016/1269 pag.)

Fenomenale prachtige en krachtige familieroman van deze Georgische schrijfster.

Vanaf de Russische revolutie t/m het heden beschrijft ze de levens van een gerenommeerde familie in Georgië. Spilfiguur is Kotsja, een streber, die door zijn uiteindelijk hoge functie binnen de hogere gelederen van de USSR de levens van zijn naaste familieleden zodanig weet te beïnvloeden en manipuleren, dat zij eigenlijk geen eigen keuzes kunnen maken.
      Met name de vrouwen in zijn familie zijn hiervan de dupe. Een epos vol intriges, corruptie, verraad, stalinisme, marteling en de onmogelijkheid je eigen weg te kiezen. De laatste generatie (de achtste=oneindig) moet die kans wel pakken.


Uitermate boeiend. Boek van het jaar 2017.

 

 

Min Jin Lee: Pachinko (2018/506 pag.)

Een levendige, meeslepende familiegeschiedenis die zich afspeelt tussen 1932 en 1989.

De bezetting van Korea door Japan, daarna WOII en emigratie van veel Koreanen naar Japan, hoe vreemd dat ook klinkt. Zelfs de volgende generaties Koreanen die in Japan geboren worden krijgen niet de Japanse nationaliteit en worden met de nek aangekeken, al zijn ze nog zo rijk en al hebben ze in Amerika gestudeerd.


Een prachtige roman over cultuurverschillen, liefde die overwint en liefde die gedoemd is te verliezen.

 

 

 

 
Fernando Aramburu: Vaderland (2018/570 pag.)

Hoe extreem nationalisme een beklemmende sfeer kan veroorzaken binnen een kleine dorpsgemeenschap. Door aanslagen van de Baskische afscheidingsbeweging ETA vallen vriendschappen uiteen en raken families verdeeld.
      Er ontstaat wantrouwen en grenzeloze haat, vooral nadat er een moord in eigen dorp heeft plaatsgevonden.

 

Weergaloze roman.
      Echt een aanrader.

 

 

 

 


Paolo Giordano: De hemel verslinden
(2018/460 pag.)

Deze prachtige psychologische roman omspant 20 jaar en vier levens met als thema verbondenheid, liefde, familie en de eeuwige zoektocht naar zingeving.

In haar jeugd brengt Theresa samen met haar vader haar vakanties door in de villa van haar oma op het Zuid-Italiaanse platteland en ontmoet daar Nicola, Tommaso en de zonderlinge maar charismatische Bern.
      De drie jongens worden als broers opgevoed door Nicola’s religieuze en milieubewuste ouders en hebben onderling een intieme maar complexe band. Door een onuitgesproken wederzijdse aantrekkingskracht ontstaat er een liefdesrelatie tussen Theresa en Bern, die elke zomer weer opnieuw opbloeit, maar gedoemd is te mislukken door allerlei gebeurtenissen.
      Ze worden volwassen en hun vriendschap wordt tot het uiterste getest door hun tegenstrijdige visies op de wereld en hun conflicterende overtuigingen, waarbij tussen hen gezworen geheimhoudingen een breuk veroorzaken tussen Theresa en Bern. Toch blijven ze tot aan het einde toe innig met elkaar verweven.

 


Jonathan Coe: Klein Engeland
(2019/489 pag.)

Ik heb het al aangekondigd, na mijn recensie van zijn roman Nummer 11 (lees dit ook): weer dezelfde fascinerende schrijfstijl, nog meer satire en typisch Engelse humor; grinniken en soms zelfs schaterlachen! In deze roman beschrijft de auteur de levens van een kleurrijke groep personages.
      Ian en Sophie zijn net getrouwd en hebben ieder een ander idee over de samenleving in hun land. Hij is, onder invloed van zijn moeder, de Conservatief. Zij daarentegen omarmt de multiculturele samenleving. Doug, een politiek commentator, schrijft columns over de arm-rijkverhoudingen vanuit zijn luxe appartement en heeft regelmatig hilarische interviews met de pr-medewerker van de regering David Cameron. Benjamin heeft moeite met zijn middelbare leeftijd.
      Hij heeft jarenlang aan een boek gewerkt, het manuscript paste net in twee grote aktetassen, en wordt uiteindelijk beroemd doordat alleen het puur persoonlijke gedeelte over een levenslange liefde wordt uitgegeven.

Briljante karakterbeschrijvingen tegen de achtergrond van de opkomst van Trump en het referendum over de Brexit, die het land en persoonlijke levens verdeelt.

 

 

Julie Cohen: Samen: (2018/353 pag.)

Hele aparte liefdesroman over een man en vrouw op leeftijd die al bijna 50 jaar samen zijn en nooit zonder elkaar hebben gekund. Pure onvoorwaardelijke liefde.
      Het verhaal begint als duidelijk wordt dat hij door Alzheimer zijn grip op het leven verliest en ervoor kiest zelfmoord te plegen.
      Daarna volgen flashbacks over hun leven samen, hun naar anderen toe onuitgesproken geheimen. Niet vanaf hun eerste ontmoeting naar het einde toe, maar andersom, langzaamaan terug naar het begin, net als de ziekte. En pas dan begrijp je hun leven.


Fascinerend!

 

 Veel leesgroeten van Martine.


 

Klik HIER voor alle biebverhalen

 

Subcategorieën