Beelden (969)

 

De symbolische bom onder Shell Moerdijk

Ik loop langs het Hollandsch Diep bij Strijensas op de Hoeksche Waard. Een mooi bijna sereen water.
       De oevers zijn druk begroeid. Dood hout wordt niet geruimd.
Waterpartijen langs de rand van het grote water.

Aan de overkant is het industrieterrein Moerdijk met Shell als blikvanger.

Ik wandel door en ga in gedachten terug.   

De actiegroep bestond in eerste instantie uit één persoon. Een man. Hij woonde in de buurt.
       ‘’Ik ga een bom leggen onder Shell Moerdijk’’, zei hij door de telefoon. 
Het was 1968. Shell had op het industrieterrein Moerdijk zijn eerste 250 ha. grond gekocht.
       Voor een zeer schappelijke prijs. Te schappelijk voor de normen, die toen golden.
Maar als het voor die prijs niet zou doorgaan, zou Shell naar Antwerpen uitwijken. Zo simpel was het.

Ik maakte een afspraak met die man, want ik was verslaggever van het dagblad De Stem. Gevestigd in Breda, maar een krant met diverse edities.     
      Moerdijk hoorde bij de redactie Roosendaal en daar was ik actief; 23 jaar en aangewezen om de activiteiten van Shell Moerdijk te volgen.

De man wilde niet echt een bom leggen. Het was symbolisch bedoeld. Maar hij wilde via gerichte actie proberen te voorkomen, dat er in dit landelijke gebied een petrochemische industrie gevestigd zou worden. Dat zou slecht voor het milieu zijn, vervuiling geven en er waren risico’s op grote ongelukken. (Is later ook allemaal gebeurd.)

      Ik schreef daar natuurlijk grote verhalen over. Soms kwam de landelijke pers langs, want ik was ook correspondent voor het ANP. Daar kon ik meer kwijt dan bij mijn eigen krant, omdat de hoofdredactie besloten had dat de komst van Shell een goede zaak was en dus vooral een positieve benadering verdiende..

De man kreeg steun. Het werd een echte actiepartij. De zogeheten ZeKluZa-gemeenten (Zevenbergen, Klundert en Hooge en Lage Zwaluwe) waren er behoorlijk bang voor.

       Maar er werd natuurlijk niet echt iets bereikt. West-Brabant was in die tijd een geïsoleerd, arm gebied met hoge werkloosheidscijfers. Shell zou werkgelegenheid geven. Er zouden andere bedrijven komen, Toeleveringsbedrijven zouden opbloeien of verschijnen. De infrastructuur zou drastisch verbeterd worden. Autoweg A-59 zou speciaal voor het nieuwe industriegebied worden aangelegd en de Kiltunnel bij Dordrecht werd een meter dieper aangelegd dan aanvankelijk de bedoeling was. Dit natuurlijk om de grote schepen van en naar Rotterdam een goede doorgang te verlenen.
      Het werd hierdoor veel duurder. Mensen moeten anno 2021 daar nog steeds tol voor betalen.

De plaatselijke autoriteiten, de bestuurders, de politici en al die andere bobo’s waren dolblij met de komst van Shell. Ze liepen aan de leiband van hogere overheden. Daar viel geen actie tegen op te voeren.      

Soms ging ik ook bij Shell langs. Jasje aan; stropdas gestrikt. Opschrijfboekje in de zak.

 

Hier kom ik in gezelschap van collega Gerard Arninkhof terug van een bezoek aan de directie.
      De auto van fotograaf Ben Steffen was vastgeraakt in de modder.
Daarom lopen we met planken te sjouwen. Als we die onder de wielen zouden schuiven, kwam de auto wel weer los.

 

 

Een verdacht leien dakkie

 

 

 

 

 

Bergdorpje aan het eind van de weg

 


Straatjes, kerken,olijven

Villatalla is een klein bergdorpje in het Italiaanse Ligurië . Het ligt 550 meter hoog en heeft ongeveer vijftig vaste inwoners.
Hier eindigt de smalle kronkelende weg, waar twee auto´s nauwelijks langs elkaar heen kunnen. Twintig kilometers van Imperia aan de kust.
      Heuvels en dalen met volop olijfgaarden. Hier worden de Taggia-olijven gekweekt; smaakvol, klein en een beetje zout.

 


Vergrijsd & verlaten

In Villatalla wonen vooral oudere mensen. Een inwoner schat de gemiddelde leeftijd op 65. De jeugd is vertrokken. Naar de kust, waar geld te verdienen is. In Imperia, San Remo en Genua. Of ze zijn vertrokken naar Milaan of Turijn.
      Veel huizen staan leeg.
Een paar panden zijn gekocht en opgeknapt door buitenlanders. Duitsers, Zwitsers, Engelsen en een enkele Nederlander.
      Sommige panden worden verhuurd.


Cruiseschip

Als het een beetje helder is, heb je in Villatalla vrijwel overal uitzicht op zee.
       ’s Avonds ligt het oude stadsdeel van Imperia -Porto Maurizio- te blikkeren in de zon.
Soms gaat er een monumentaal cruiseschip voorbij.

 


 Chiesa Parrochiale

 

 Villatalla heeft een paar kerken. 
      Meest opvallend is de bombastische Chiesa Parrochiale.



 

Doekjes voor het bloeden


 

 

Scheepjes op het droge

 

--- De vis wordt duur betaald
--- Zich voelen als een vis op het droge
---Tussen de wal en het schip geraken
--- Dan moet de wal het schip keren
--- Schuitje varen, theetje drinken

--- Het schip ingaan

 

Subcategories