Beelden

 

Een cadeautje van Uncle Basil

Ik schreef gisteren een stukje over het Indianenreservaat Santa Rosa in Guyana Zuid-Amerika. Daar ontmoette ik de singer-songwriter Uncle Basil, een zogeheten Amerindian. Hij gaf mij deze foto..
       Je komt deze shooting fishers tegen als je over de Moruka Rivier vaart.
Toen ik daar over sprak met Uncle Basil kwam hij met deze foto tevoorschijn.

                        

  

Traditie op postzegel

Het is een eeuwenoude traditie, die vaker vereeuwigd is.
       Bijvoorbeeld op deze postzegel, waarvoor een foto uit 1924 is gebruikt..

 

 

 

 

Een vegetarische piranha

De pijl en boog wordt vooral ingezet om de Pacu te vangen. 

      Dat is een soort vegetarische piranha, die zo’n vijftig tot zestig centimeter lang is en 25 tot 30 kilo weegt.
De vis komt regelmatig aan de oppervlakte want hij eet voornamelijk fruit, noten en bessen die in het water vallen.

         


Philippijnen

Is Fish Shooting een exclusieve bezigheid in Guyana?.
     
Niet helemaal.
In het noorden van Brazilië doen ze het ook. Dat is niet zo raar want die landen grenzen aan elkaar.
      Maar aan de andere kant van de wereld op de Philippijnen gebruikt de inheemse bevolking ook deze methode.

      Foto hieronder.

 

 

 

Boeddhistisch Ritueel in Thimphu

In 1999 was ik twaalf dagen in Bhutan, een nogal onbekend land dat ligt aan de rand van de Himalaya tussen India en China.
       
Ik kreeg daar dit mooie enigszins angstaanjagende masker van Lama Tsultrim, een hoge monnik in Bhutan 

                             

 
Nationale Godsdienst

Het land kent een lange religieuze geschiedenis.
      De nationale godsdienst is Drukpa Kahyu, Tantrisch Boeddhisme dat ooit in dit land vanuit Tibet werd verspreid.
In iedere plaats in dit geïsoleerde land wordt jaarlijks een Tshechu gehouden, een meerdaags religieus feest dat vaak vier dagen duurt.
     
De Tshechu vindt altijd plaats in en rond een Dzong, een klooster.
Het meest bekend onder de toeristen die naar dit land komen is de Tshechu in de beroemde Tashichho Dzong in de hoofdstad Thimphu.
      Iedere dag zijn er diverse rituele dansen om de grondlegger van het Tantrisch Boeddhisme, Guru Rimpoche te eren.

De bezweringsmaskers worden in Bhutan vaak op de derde dag gedragen.
      Zowel door monniken als door feestvierende burgers.
Er wordt opzwepende muziek gemaakt op hoorns, toeters en bellen.
      Door deze maskers te dragen worden de boze geesten verdreven.

 

 

Mapje van Ministerie

Als je op het vliegveld van Paro aankomt ontvang je van het Ministerie van Voorlichting een forse map met informatiemateriaal.
       De Tshechu in Thimphu wordt daarin uitvoerig beschreven.

Het rituele programma daar ziet er zo uit:


Dag 1:

Shacham: Dans van de vier herten

Pacham: Dans van de drie koningen

Shawo Shachi: Dans van de helden

Dranyeo Cham: Dans van de herten en de honden


Dag 2:

Shana: Dans van de zwarte hoed

Shaa Nga Cham: Dans van de 21 zwarte hoeden en de drums.

Pholeg Moleg: Dans van de edelmannen en vrouwen

Drametse Nga Cham: Dans van de 16 drummers

Shawl Shachi: Dans van het hert en de hond

 

Dag 3:

Durdag: Dans van de meesters van de crematiegronden

Tungam: Dans van de verschrikkelijke Goden

Raksha Mangcham: Dans van de Rakshas en de God van de dood

 

Dag 4:

Bumthang Ter Cham: Dans uit Tamshing in Bumthang (stadje in het oosten)

Durdag: Dans van de meesters van de crematiegronden

Ging dang Tsholing: Dans van Ging en Tsholing

Gere Tshen: Dans van de acht manifestaties van Guru Rimpoche

Chhoeshey: Religieus lied.

 

 

 

Vies, verlopen & vindingrijk

De onderstaande serie foto’s plaatste ik in 2007 op dit blog. Ik had ze ontvangen van vriend en oud-collega Stan van Houcke. Roemenië was net lid geworden van de Europese Unie, nadat het in 2004 al was toegetreden tot de NAVO. Ik herkende veel, omdat ik in 1987 en 1992 in dat land was geweest. Het was een selectie van armoede, ellende en wantoestanden, maar toch ook van vindingrijkheid en improvisatievermogen.
      Er kwam kritiek op. Natuurlijk. Het was niet representatief. Er zouden bijvoorbeeld alleen maar zigeuners op de foto’s staan. En tegenwoordig (2007 dus) was het allemaal veel beter in Roemenië.
     
Nu -weer twaalf jaar later- is het inderdaad wel iets beter. Dankzij investeringen van het IMF en de EU is de economie en de infrastructuur verbeterd, Er zijn zelfs plannen van de regerende Sociaal Democratische Partij om in 2024 de Euro in te voeren. Maar met name op het platteland is nog de nodige armoe. En corruptie is er alom. Ook bij de overheid. Daar zijn grootscheepse betogingen tegen gevoerd.

In 2007 schreef ik het volgende stukje met de daarbij behorende hilarische foto’s:

Image


Armoe & verwarring

Zelf ben ik twee keer in dat land geweest. In 1987 toen Ceausescu nog aan het bewind was. Het land verkeerde in armoe en verwarring. Eén op de drie mensen was tipgever van de geheime dienst; de Securitate.
      Angst beheerste het beeld. De Roemenen mochten bijvoorbeeld niet met buitenlanders spreken. Fotograferen op straat werd bestraft.
De twee en een half miljoen Hongaren werden gediscrimineerd: Politiek, cultureel, maatschappelijk. Hun taal was niet erkend.
       Er was gebrek aan alles.


Vies handschoentje 

Toen ik het land in 1987 verliet bij de grens met de Vojvodina in het toenmalige Joegoslavië, werd alles onderzocht op zoek naar namen van mensen die ik wellicht gesproken had. Een douanier met een vies handschoentje aan, voelde diep in mijn anus op zoek naar god weet wat.


Chaos & tekorten 

In 1992 ging ik er weer naartoe. Het Gordijn was gevallen, Ceausescu terechtgesteld. Maar het land verkeerde nog steeds in chaos en de tekorten waren zo mogelijk nog groter. Als je het land in ging trof je overal inderdaad dit soort beelden aan.
      Beelden van grote armoe, maar ook beelden waaruit vindingrijkheid en improvisatievermogen spreekt.


Typisch Roemeens  

Inmiddels is het land lid van de Europese Unie. Mac Donalds en Unicef zijn aanwezig. Rijken rijden in Mercedessen.

Maar u ziet het. Voor heel veel mensen is het er nog niet beter op geworden, hoewel het natuurlijk een selectie is.
Dit kreeg ik bevestigd van Cornelis van der Jagt, een Nederlander die al sinds 1992 in Roemenië verblijft. Hij woont in het plaatsje Alba Iulia in Transsylvanië , is tolk/vertaler en werkt als correspondent voor ABC-media. ‘Je treft dit soort taferelen nog regelmatig aan’.

Hij stuurde mij deze foto. Eentje uit de serie ‘Typisch Roemeens’ die ze daar zelf op Internet zetten.


Varkens & koeien

 

 

 

Voorjaar 2012

BOKA KOTORSKA; Een rondje

Dit is de baai van Kotor in Montenegro. (Boka Kotorska). Een fjord, die steeds meer toeristen gaan ontdekken. 

      Donkere bergen, smaragdgroen water, oude stadjes, nieuwe appartementen, dure en afgebladderde hotels, kleine haventjes en de meest prestigieuze jachthaven van Europa. Mooie restaurants en onaanzienlijke eettentjes.
      De tegenstellingen zijn groot. Enorm groot.
 

Een impressie.

      Risan en Perast zijn oude stadjes, Kotor heeft zijn vesting die tegen de zwarte berg oploopt, Tivat is mondain, Prcanj en Muo zijn vooral moderne nederzettingen.
     
Herzeg Novi is de meest populaire badplaats.
Het ligt recht tegenover het kleine vissersdorpje Rose op het schiereiland Luštica.
      Hier moet vrijwel alles nog ontwikkeld worden.

RISAN

 

 

 


St George's Island


Our-Lady-of-the-Rock Island


PERAST

 

 


KOTOR

 

 

 

MUO

 

 


PRCANJ

 

 


TIVAT

 

 


Luštica
.

 

 


ROSE

 

 


HERZEG NOVI

 

 

 

Zeer exclusief eiland

 

Sveti Stefan is een eilandje voor de kust van Montenegro. Een paar kilometer weg van de drukke badplaats Budva.
       Via een dammetje kun je ernaar toe. Dat wil zeggen als je veel geld hebt.
Sveti Stefan is namelijk een zeer exclusief hotel, dat hoort bij de Aman resorts.
      Er zijn 58 appartementen. Augustus van dit jaar (2019) zit vol. De eerste mogelijkheid is de nacht van 10 op 11 september. U betaalt dan voor een cottage 1.103,-- euro per nacht. Een luxe cottage doet 1.323,-- euro. Er zijn ook nog suites en luxe-suites met uitzicht op zee. Dan lopen de prijzen al snel op naar 4 tot 5.000 euro per nacht.
     
Alleen als je kunt aantonen dat je een kamer hebt, mag je via het dammetje naar het eiland.
Twee geüniformeerde heren zien hierop toe.

Dam

 

 Het eiland was ooit een vissersdorp. Maar in de jaren zestig van de vorige eeuw werd het ingericht als hotel.
      Een paar jaar geleden vond een grondige reconstructie plaats.
Het resort kreeg in 1992 wereldwijde bekendheid toen hier de rematch werd gespeeld tussen de schaakgrootheden Bobby Fisher en Boris Spasski.
      Een raar tijdstip overigens, want Montenegro was toen nog onderdeel van Servië dat in 1992 een bloedige oorlog voerde tegen Kroaten en Bosniërs.


Zicht op kust

 

 Lang niet alle kamers hebben overigens zicht op zee.
     
Sommige suites kijken uit naar de kust en hebben dit zicht.

Strand

 

 Er is een smal strandje beschikbaar. Zand vermengd met gravel.


Kerkjes

 

 Er zijn nog twee kerkjes en een galerij op het eiland. Een paar jaar geleden kon je die nog bezoeken door 7 Euro te betalen.
     
Maar de hotelgangers zijn zo op hun privacy gesteld, dat daar inmiddels een stokje voor gestoken is.
Kunnen ze onbespied gokken in het casino daar.