Beelden

 

Een aristocratische innemer

      Maar wat?
In het museum bleef ik ermee bezig, maar ineens wist ik het.
      Dat beeld stond in Rotterdam.
      Op de Coolsingel.
Vroeger had ik daar vaak naar gekeken.
      Zou het beeld verplaatst zijn?
      Zou het in bruikleen zijn?

Informatie leerde dat het beeld zich al sinds 1959 in het museum bevindt.
      Ik ging dus maar naar de Coolsingel en daar stond het nog altijd op dezelfde plaats.

Diverse beelden 

Er zijn gewoon diverse beelden gegoten, want ook in Heerlen -de geboorteplaats van Wenckebach- staat Monsieur Jacques. Zij het dat hij daar de hoed op heeft en een wandelstok aan de arm heeft. Toen ik wat verder ging zoeken bleek er eind vorig jaar een boekje verschenen te zijn over Monsieur Jacques. 
      Met verzen van Chrétien Breukers, tekeningen van Damiaan Renkens, een essay van Marjoleine de Vos en een epiloog van dichter Manuel Kneepkens, die in Rotterdam woont, maar in Heerlen geboren werd.
      Een fraai boekje dat in 750 exemplaren is verschenen bij AFdH uitgevers. 

      (Mijn nummer is 0000663).

      Waarom heet dit beeld zo?

Volgens de Rotterdamse publicist Peter Bulthuis heeft Wenckebach ergens in de buurt van St.Tropez dit beeldje in klei gemaakt.
      Gezien het mistroostige trekje bij de mondhoek vertoonde het enige gelijkenis met de dichter Jacques Bloem.
Het beeld dat op de Hoge Veluwe staat was in 1958 een Nederlandse bijdrage aan de Wereldtentoonstelling in Brussel. Dat idee kwam van de Rotterdamse stadsarchitect J.Oud. Misschien dat daarom besloten is om een copy op de Coolsingel te plaatsen.
      Het werd daar in 1959 onthuld door wethouder Nancy Zeelenberg.

 

 Zandstraatje in dromerig stadje

 

Arabische invloeden

Deze kleurets is gemaakt door Rolf Weijburg, een Utrechtse kunstenaar die onlangs feest vierde omdat hij 35 jaar in het vak zat.
       Het is een straatje in Massawa, een dromerige kustplaats in Eritrea in de hoorn van Afrika.
Een stadje met sterk Arabische invloeden, maar ook met Italiaanse omdat Eritrea ooit gekoloniseerd werd door dat land.

Keuken

De ets hangt sinds kort bij mij thuis aan de muur. Ik vind het een mooie prent.
      Bovendien brengt het zoete herinneringen naar boven, want ik ben twee maal in Massawa geweest. In 1993 en 1997.
Daar heb ik eerder over geschreven in Reizen 9 (Massawa Eritrea).

Op de ets zie je dat in het straatje een bordje hangt van restaurant Selam. Het bestaat nog steeds.
      Er wordt vooral vis geserveerd.
Je moet hier zoals overal in dit land met je vingers eten. In sommige restaurants worden je handen zelfs vantevoren op een rituele wijze gereinigd.

Als je even in de keuken wilt kijken, is dat geen probleem.
      Hier doet men nog aan echt handwerk.

                                          

Winterpaleis

In 1993 was Massawa nog vrijwel volledig verwoest.
      In de jarenlange onafhankelijkheidsoorlog tegen Ethiopië werd de stad meermalen aangevallen door het leger en zelfs met napalm bestookt.
Vier jaar later nadat Eritrea in 1993 onafhankelijk geworden was, was het volledig herbouwd en gerestaureerd.
      Alleen het zogeheten Winterpaleis van de voormalige Ethiopische keizer Haile Selassie lag nog in puin.
Een ruïneuze getuige van het schrikbewind dat deze keizer uitoefende.

 

Atlas

In zijn atlas L’Afrique Périférique, een atlas van de eilanden rond Afrika, schrijft Rolf Weijburg:
In het met felle TL-lampen verlichte Selam Restaurant zijn de muren beplakt met metershoge affiches van tulpenvelden en eten we vis aan een tafeltje met een plastic tafelkleed waarop de Niagara Falls staan afgebeeld.

 

 

 

Groeten uit Hansweert

 Hansweert is een verstild dorpje op Zuid-Beveland. Een eindpunt. 

      In het zuiden ligt de Westerschelde; in het oosten het Kanaal door Zuid-Beveland.
Ooit was er de wijk Hansweert-Oost met zo’n 600 inwoners. Maar in 1978 werd besloten om het Kanaal te verbreden.
      Toen moest Hansweert-Oost of -zoals de autochtone inwoners zeggen- Answest-Oost worden afgebroken.
Nog niet eens zo lang geleden was dat dus nog gewoon mogelijk.
      (Enigszins vergelijkbaar met de afbraak van een deel van Velsen-Zuid ten faveure van het Noordzeekanaal;Beelden 186)

Moderne woningen

 

Kanaal door Zuid-Beveland

 

 Aan de overkant de kerktoren van Kruiningen

 

Westerschelde

 

 Aan de overkant Perkpolder. In juli en augustus te bereiken met een fiets- voetpontje.


Voormalig haventje

 

Ooit ging het Kanaal dat geopend werd in 1866 midden door het dorp. Het was een drukke vaarroute tussen Rotterdam en Antwerpen. 

      Tot een stukje verderop naar het oosten in 1975 het Schelde-Rijn kanaal werd geopend.
Het aantal binnenvaartschepen liep toen drastisch terug; een soort doodvonnis voor de Hansweertse horeca en middenstand.

Kleine sluis

 

 Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen kerk.

 

 Oud sluizencomplex met achterland

 

Randweg langs dijk

 

 

 

Email, e-mail & emaille 

Ik ben in de mooie beeldentuin van het Kröller-Müller museum op de Hoge Veluwe. Eén van de meest in het oog springende kunstwerken daar is de Jardin d’Émail van Jean Dubuffet. Een monumentaal beeld, waar je in kunt door een smal trappetje te beklimmen.
      Het is geëmailleerd beton met grote witte golvende vlakken en zwarte strepen.
Het beeld staat er al sinds 1974.

Scholieren en de vooruitgang 

In de tuin komen veel scholieren.
      En wat blijkt; er is door de voortschrijdende technologie een merkwaardig misverstand ontstaan, want steeds meer jongeren weten niet wat email is en denken aan e-mail.

Ik hoor iemand aan een suppoost vragen waar de e-mail tuin is.
      De man, die op een fiets zit, zegt: 'het is geen e-mail maar email'.
Hij neemt de vragensteller even op en zegt dan:
      ‘Weet je wat het voordeel van een emaillen tuin is?’

De scholier zwijgt beleefd en krijgt prompt het antwoord:
      ‘Je hoeft het gras niet te knippen‘.

Boom in tuin

 

 

ROKEND HEERSCHAP AAN ZEE

Sjekkie uit de wind