Audio (145)

 

Een barbaarse winter te Cluj-Napoca

In de winter van 1992 was het extreem koud in Cluj-Napoca, de ‘’hoofdstad’’ van de Roemeense regio Transsylvanië. Overdag vroor het 22 graden, ’s nachts liep het op tot dertig graden onder nul.
     
Roemenië probeerde zich een beetje te herstellen van het verschrikkelijke Ceausescu-bewind, nadat de ‘’grote leider’’ op 25 december 1989 na een schijnproces was gefusilleerd voor een vuurpeloton.
      Er was een tekort aan alles.
In de winkels waren voornamelijk lege schappen met af en toe wat beschimmeld brood of een blik met vet spek. Op straat werd geen sneeuw geruimd. Het openbaar vervoer lag stil. Mensen bleven zo veel mogelijk in hun huizen. Onder de auto’s werden soms vuurtjes gestookt om de accu weer op gang te krijgen.
     
‘s Nachts ging de stadsverwarming uit. Ook in hotel Belvedere, waar Klaas Vos en ik verbleven omdat wij een paar radioprogramma’s maakten over de gediscrimineerde Hongaarse minderheid in Roemenië. Ik lag ’s nachts in bed met een dikke jas aan, maar zelfs dat hielp niet.
      Nog nooit wakker gelegen van de kou. Nog nooit zulke dikke bloemen op de ramen gezien.

  

 

 

Flesje Palinka

 

Regelmatig ging ik maar het bed uit. Flesje Palinka bij de hand om een beetje warm te worden.
      En dan ging de cassetterecorder aan met het bandje van de beroemde en in Roemenië zeer bewierookte zangeres Maria Tanase.      
Ik had dat bandje zo vaak gedraaid dat ik sommige frasen uit het hoofd kende, zonder overigens te weten waar het precies over ging.

Luister HIER naar Cine iubeste si lasa

en HIER naar Lume Lume

   

 

 

 

L'amour est un oiseau rebelle

Vorig jaar november besteedde ik in Muziek bij de Borrel 33 aandacht aan de opera Carmen van de Franse componist Georges Bizet.
      En nu kreeg ik uit Frankrijk zomaar een link toegestuurd van een flashmob, die zich afspeelt in Restaurant 5 te Grenoble.

We zien een bomvol restaurant, waar Fransen op hun Frans zitten te schransen. En ineens verschijnt daar een serveerster van het restaurant, die op een zeer knappe manier het beroemde lied Habanera uit de opera gaat zingen.
      Het publiek vindt het prachtig en gaat hier en daar voorzichtig meezingen. Een man gaat zelfs dirigeren.

Nadere beschouwing leert dat de opera in 2011 werd opgevoerd in het theater Summum in Grenoble.
      Uitvoerenden waren La Fabrique Opéra met Marie Gautrot in de rol van Carmen. En zij was het die daar in dat restaurant voor opwinding zorgde.

                                                                 HIER

We drinken hierbij een mooie Saint Joseph van domaine Pascal Marthouret te Charnas (Ardèche). 
      De wijn is er in dieprood en droog wit. In het restaurant voor 7 euro per glas te bestellen. (2019)

En hier de tekst:

Georges Bizet - Habanera

L'amour est un oiseau rebelle
Que nul ne peut apprivoiser
Et c'est bien en vain qu'on l'appelle
S'il lui convient de refuser
Rien n'y fait menace ou prière
L'un parle bien l'autre se tait
Et c'est l'autre que je préfère
Il n'a rien dit mais il me plaît

L'amour...
L'amour...
L'amour...
L'amour...

L'amour est enfant de bohême
Il n'a jamais, jamais connu de loi
Si tu ne m'aimes pas, je t'aime
Si je t'aime prends garde à toi
Prends garde à toi
Si tu ne m'aimes pas
Si tu ne m'aimes pas, je t'aime
Prends garde à toi

Mais si je t'aime, si je t'aime
Prends garde à toi

L'oiseau que tu croyais surprendre
Battit de l'aile et s'envola
L'amour est loin tu peux l'attendre
Tu ne l'attends plus il est là
Tout autour de toi vite vite
Il vient s'en va puis il revient
Tu crois le tenir il t'évite
Tu crois l'éviter il te tient

L'amour...
L'amour...
L'amour...
L'amour...

L'amour est enfant de bohême
Il n'a jamais, jamais connu de loi
Si tu ne m'aimes pas, je t'aime
Si je t'aime prends garde à toi
Prends garde à toi
Si tu ne m'aimes pas
Si tu ne m'aimes pas, je t'aime
Prends garde à toi
Mais si je t'aime, si je t'aime
Prends garde à toi

 

Klik HIER voor alle muziekborrels

 

 

George Gershwin & Marcel van Roosmalen

Het was december 1999. Veel mensen waren bezig met de overgang naar het nieuwe millennium.
     
Sommigen voorzagen hel en verdoemenis. Alle computers zouden op hol slaan. De kippen zouden van de leg raken en de publieke omroep in Nederland zou in 2000 geen lang leven meer beschoren zijn en beleefde een laatste stuiptrekking. Op de radio werd voor het eerst de TOP 2000 uitgezonden.
     
En ineens gebeurde er iets raars. Ik wist direct dat het goed zou komen met het nieuwe millennium want daar werd tussen al die populaire deuntjes de Rhapsody in Blue gedraaid (Op 599). Een prachtig werk van George Gershwin uit 1924.
      Een mixture van Klassiek & Jazz, waar je niet op kon dansen.
Een nieuw soort muziek, die je bij je keel greep en niet meer losliet.
      Dat was me al eens eerder overkomen, toen ik een jaar of zeventien was.

Onmiddellijk heb ik toen die plaat aangeschaft. En verdomd: in 2019 heb ik die L.P. teruggevonden. Uitgevoerd door de Hamburger Symphoniker.
      Op de radio werd toen zowaar het hele nummer gedraaid. Meer dan een kwartier. Zomaar.

Luister HIER.

George Gershwin werd niet oud. 38 jaar.
      Hij componeerde ook de opera Porgy and Bess, schreef nummers voor Al Jolson, muziek voor de film Delicious en de reeks operettes Pardon my English. Op de ‘’achterkant’’ van mijn LP staat An American in Paris, ook al zo’n prachtig geavanceerd nummer.

Wat drinken we op George Gershwin?
Ach; laten we drinken op Marcel van Roosmalen, een NRC-columnist die ook voor de radio met grote regelmaat gepeperde meningen geeft.
       Waarom?
Marcel van Roosmalen deed een tijdje geleden op T.V. mee aan De Slimste Mens. Hij deed dat behoorlijk goed en ik moest ook vaak om hem lachen. Een humoristische droogkloot.  
      Maar er is lef voor nodig om aan dat soort spelletjes mee te doen, want er is altijd een risico tot reputatieschade.
Marcel bleek bijvoorbeeld nog nooit van George Gershwin te hebben gehoord. Hij had echt geen flauw idee. En dat was geen zwarte humor.
     
Misschien moeten we wat toverdrank op zijn gezondheid drinken.

Is Rhapsody in Blue overigens het oudste nummer dat ooit in de Top 2000 is geraakt?
       Ja!
Andere oude nummers die het hebben gehaald zijn Strange Fruit van Billie Holiday (1937) en We’’ll meet again van Vera Lynn (1939).
      Omdat Marcel die namen wel kent, drinken we bij nader inzien een stevige Amerikaanse Whiskey op zijn gezondheid.  


Klik HIER voor alle muziekborrels



Een duimpiano als nationaal symbool

Op zondag 17 september 1995 liep ik rond het middaguur op Soonga Road in het stadje Hwange in het noordwesten van Zimbabwe.
     
Het was lekker weer en druk op straat. Veel mensen gingen naar of kwamen uit een kerk. Er waren veel kerken in Hwange. Een apostolische en een evangelische bijvoorbeeld. Verder waren er gebouwen van Zevende Dag Adventisten, Anglicanen, Lutheranen, Presbyteranen, Methodisten, R. Katholieken en waarschijnlijk nog wel meer.
      Zending & missie nietwaar. Ze hebben daar hun stempel meer dan gedrukt.

Het stadje ligt vlakbij het beroemdste wildpark van het land en zo’n honderd kilometer ten oosten van de Victoria watervallen, de grootste toeristische trekpleister. Het profiteerde daar niet heel erg van, want het maakte een uitgeleefde, vervallen -om niet te zeggen- verkrotte indruk.
      Ineens kwam mij daar een Marimba-gezelschap tegemoet. Vijf jongens van een jaar of twintig, die vrolijk musicerend door de straat gingen. Ik had een bandrecorder bij mij en vroeg of ik opnames mocht maken. 
     
Graag, heel graag Mister.
Zij hielden stil en gaven daar in die drukke straat een prachtig concert, waar steeds meer mensen op af kwamen.
Ze hadden grote en kleine instrumenten. Sommige van die kleine dingen werden bespeeld met de duimen of -beter- met de nagels van de duimen.
      Het was mooi, ritmisch en gevoelig.   

  

Toen ze weer verder gingen kreeg ik een cadeautje. Deze duimpiano, die ze in Zimbabwe Mbira noemen. Het geeft een mooi geluid, dat nog veel mooier en rijker wordt als je het instrument in een uitgeholde kalebas houdt. Het wordt dan akoestisch versterkt.
      Mijn klankkastje is van bewerkt hout en heeft zeven metalen tongen. Ik heb het nog even geprobeerd en de Mbira doet het nog goed. Het vereist overigens nog verdomd veel oefening om er een enigszins behoorlijk ritmisch geluid uit te krijgen. Het lijkt me ook niet zo goed voor je nagels. Maar die schijnen veel sterker te worden als je er regelmatig op speelt. 

De Mbira is in Zimbabwe niet alleen het nationale muziekinstrument; het is ook een instrument om tot rust en bezinning te komen, om te healen of een spirituele of meditatieve ervaring te ondergaan. Het wordt ook gebruikt bij rituelen om de voorvaderen te eren.
      Luister HIER naar de uitleg van prof. Anand Prahlad.

     Eén van de beroemdste vertolkers was Chiwoniso Maraire.
Zij trad onder meer op bij de VPRO in Vrije Geluiden.

      HIER     
      Chiwoniso overleed in 2013 aan de gevolgen van een longontsteking. Zij was pas 37 jaar.
     
      En luister HIER naar zo’n orkestje. Dat staat ook voor de gebruikelijke Zimbabwaanse chaos.  

      Een paar dagen later zag ik in het stadje Victoria Falls kinderen, die naar school gingen onderweg op de Mbira spelen. Ze zongen er ook bij.

      Wat drinken we?
 Bier. Zambezibier.
      Een soort nationaal drankje.

 

Klik HIER voor alle muziekborrels


 

De vroege dood van een groot trompettist

Het was in de zomer van 1962. Ik was zeventien jaar en kocht van mijn vriend Mike voor Fl. 200,--  een drumstel. Daar schreef ik al eerder over: Muziek bij de Borrel 1.
      Ik luisterde veel naar solo’s van Art Blakey en probeerde dat dan een beetje na te doen. Maar toen ontdekte ik ineens Max Roach. Mijn god. Wat een power, wat een muzikaliteit, wat een percussie, wat een improvisatietalent.
      Roach speelde samen met trompettist Clifford Brown. Nog zo’n waanzinnig talent. Mijn god; die man was misschien nog beter dan Miles Davis of Kenny Dorham.  

      Ik kocht de L.P. Clifford Brown All Stars. Er staan maar twee nummers op. Caravan en Autumn in New York.
Vooral in dat laatste nummer hoor je een magistrale Clifford Brown.

       Luister HIER.


Het auto-ongeluk

Maar ja.
     
Op de tekst achter op de hoes stond het duidelijk: ‘’Clifford, as his fans are all too well aware, perished June 26, 1956 when his car was involved in an accident on the Pennsylvania Turnpike. He was en route to Chicago for an engagement at the Blue Note where he and Max had scored such a resounding success on an earlier booking’’.
     
Clifford Brown was pas 25 jaar toen hij om het leven kwam. Ook pianist Richie Powell en zijn vrouw Nancy overleefden het ongeluk niet. Brown werd begraven op Mt. Zion Cemetery in Wilmington waar nog ieder jaar het Clifford Brown Jazz Festival wordt gehouden.


Benny Golson

Er zijn nog veel meer herinneringen. Benny Golson schreef het nummer I remember Clifford.
     
U hoort hem HIER zelf op tenorsax.
Bud Powell, broer van de overleden Richie speelt het HIER op piano.


C.B.Vaandrager

De Rotterdamse dichter Cornelis Bastiaan Vaandrager besteedde er aandacht aan in zijn novelle Muziek voor een vroege dood en dat was voor Cees Buddingh’ weer aanleiding om een gedicht op te dragen aan Cornelis Bastiaan:


I remember Clifford

natuurlijk er is niets veranderd
ik eet gewoon, slaap gewoon, er gaan zelfs weken
voorbij zonder dat je naam ook maar één keer
bij me opkomt, maar toch, soms, eensklaps,
midden op straat, hoor ik drie vier noten
van, zeg: delilah of tenderly:
en heel even, misschien drie kwart seconde
zweef ik weg in jouw transparante heelal.

en zie daardoor een mooi meisje minder
dan ik gezien zou hebben
als jij niet was doodgegaan


Luister HIER naar Delilah (Clifford Brown & Max Roach)

En  HIER naar Tenderly

Toen ik 17 jaar was, dronk ik vrijwel geen alcohol. Af en toe een biertje als de solo niet lukte.
       Vooruit dan maar.


Klik HIER voor alle muziekborrels 

 

 

Subcategorieën