Audio (148)

 

Hup Holland Hup

 Omdat ik de afgelopen dagen over twee bijzondere sportprestaties in het buitenland berichtte, prestaties die nog veel groter werden door het bij geleverde commentaar, kreeg ik de vraag wat in Nederland het meest iconische sportmoment werd door een meeslepend commentaar.
      Daar hoefde ik niet zo lang over na te denken.
Hans van Zetten verzorgde bij de Olympische Spelen van 2012 in Londen het commentaar bij de gouden rekoefening van Epke Zonderland. Zijn woorden: ‘’HIJ STAAT’’ zijn legendarische geworden en worden bij diverse gelegenheden met genoegen geciteerd.

      Van Zetten eindigt met letterlijk de volgende tekst:

Kan ie doorgaan? JA hij kan doorgaan! Hij heeft wel iets vertraagd maar hij gaat door en hij doet zijn hele oefening hoor! Hij gaat voor 7,9! Dan de halve draai, dan moet nog de kwast komen en is allesbeslissend nu de afsprong! De afsprong! Dubbel salto, the Flying Dutchman en... HIJ STAAT! Ik sta! Het is ongekend! Epke Zonderland heeft hier de oefening van zijn leven geturnd! Hij staat! Iedereen en ik sta ook! Ik ga helemaal uit mijn dak! Het is ongelooflijk wat Epke Zonderland hier laat zien. Hij heeft zoveel opwinding gebracht hier en hij krijgt van velen al een staande ovatie. Epke Zonderland heeft het beste gepresteerd wat ie kon, de man uit Lemmer!

Kijk en luister HIER

Geen voetbal dus, hoewel er natuurlijk veel memorabele momenten zijn.
      ‘’Dit is een goed stel hoor!’’ van Theo Reitsma over het E.K. in 1988 in Duitsland.
      ‘’Komt dat schot’’, van Hugo Walker tijdens vrijwel iedere door hem verslagen wedstrijd en het hijgerig herhaalde Bergkamp-Bergkamp-Bergkamp van Jack van Gelder.


Han Hollander

Mijn vader, die van 1903 was, sprak altijd met enige nostalgie over de voetbalverslagen van Han Hollander. De eerste die dat deed. Van 1928 tot 1940. Han Hollander werd in de oorlog naar Westerbork gebracht en vandaar naar Sobibor, waar hij werd vermoord.

Ik heb DIT FRAGMENT van Han Hollander gevonden van de voetbalwedstrijd tussen Nederland en -zoals dat in die tijd heette- de Ierse Vrijstaat.

Samen met mijn vader luisterde ik later naar de voetbalverslagen op de radio.
      Leo Pagano, Bob Spaak, Ir. Ad van Emmenes, Dick van Rijn en nog wat anderen.
Maar het mooist was het lied Hup Holland Hup van Jan de Cler. Hij maakte er tijdens de wedstrijd actuele variaties op en zong dat in de pauze en na afloop. Iedere keer weer een prestaties van formaat.

Het refrein ging zo:

Hup, Holland hup
Laat de leeuw niet in z'n hempie staan
Hup, Holland hup
Trek het beessie geen pantoffels aan
Hup, Holland hup
Laat je uit 't veld niet slaan
Want de leeuw op voetbalschoenen
Durft de hele wereld aan

Luister HIER naar Jan de Cler.

En dan is er nog deze Engelse mevrouw die dit lied probeert te duiden en een wel heel merkwaardige Nederlandse uitspraak laat horen.

  

 

Anekdotes gedrenkt in alcohol

Het is niet in de eerste plaats de muziek. En ook niet de drank.
Het is ’t verhaal achter de muziek in combinatie met drank.
Sinds half 2015 doe ik eraan.
     Anekdotes laten opborrelen, die ik zelf heb meegemaakt.
Verhalen, waarbij muziek hoort.
Verhalen voor de avond.
Verhalen, waarbij gedronken moet worden.
Verhalen, waarbij een kleine snack gegeten kan worden.
       Proost!



 

  

 

Tot nu toe zijn verschenen:


 

       


 1. Night in Tunisia: Art Blakey's Jazz Messengers


                  Haarlem Nederland 1962

 

 

 

 


 

 

 

 2. Kanonensong: Bertolt Brecht und Kurt Weill

                 

           Cooch Behar Bangladesh/India 2003

 

 

 

 

 

 

 

 

                           3. The Singing Detective


                             Zuidzijde Nederland 1992

 

 

 

 



 

 


                                      4. Ramses II

 

                         Roosendaal Nederland 1967

 

 

 

 


 

 

                                5. Svalbardtema

 

                 Longyearbyen Spitsbergen 2001

 

 

 


 

                             6. De Finse Tango 

 

           Tallinn Estland- Helsinki Finland 2002

 

 

 

 

 

                   7. The song of the black-necked crane

 

                                      Thimphu Bhutan 1999

 

 

 

 

 

 

                                  8. Bob Dylan's Hard Rain

 

                                              Koeweit 1981

 

 

 

 

 

 

 

                     9. Vladimir Vyssotski

 

                     Moskou Rusland 1993

 

 

 

 


 

                               10. Han Reiziger

 

                          IJmuiden Nederland 1983

 

 

 

 

 

 

            11. Privé-concert in Tasjkent

 

                     Tasjkent Oezbekistan 1998

 

 

 


 


        12. Meidengroep V
ärttinä & Jean Sibelius 

 

                            Lappeeenranta Finland 1991

 

 

 

 

              13. De Moldau van Bedrich Smetana

 

                 Zvikovské Podhradi Tsjechië 2010 

 
 
 
 
 
 
                14. Sounds of Lesotho
 
                         Maseru Lesotho 2003

 

 

 

 

 

 


          15. Strawberry Fields, John Lennon

 

                                     New York 2005

 

 

 

 

 

           16. Rumsong in the morning 

 

                   Georgetown  Guyana 2004

 

 


 

 

 

 

    17. Edda van Sveinbjörn Beinteinsson 

 

              Reykjavik IJsland 1995                                      

 

 

 

 

 

 

 


 

      18. De Manas van Nazarkyl Seydrakemanove 

 

                          Osh Kirgizië 1998

 

 

 

 

 

             19: Alison Krauss

 

                New York 2005

 

 

 


 

 

 

 

 

  20: Edward Meeker Take me out to the ballgame

 

               Zuidzijde 1998-2008

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     21: Bolshoi theater met Jevgeni Onegin

 

                         Moskou 1995

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        22: Branco Milenovic

 

       Bled Joegoslavië 1982

 

 

 

 

 

 

 

              23: Marjol Flore Live 

 

        Le Touquet-Paris-Plage 2014

 

 

 

 

 

 

          24: Makwayela Dance

 

       Maputo Mozambique 1994

 

 

 

 

        25: Clark Terry & de Fluegelhorn

 

                Rotterdam 1985

 

 

  

 

 

        26: Carike Keuzenkamp

 

        De Aar Zuid-Afrika 1994

 

 

  

 

 

            27: Krontjong Asli

 

         Jakarta Indonesië 1986

 

 

  

 

 


             28: Maria Tanase

 

      Cluj-Napoca Roemenië 1992

 

 

 

 
 

 

 

              Duo Unkrodt-Zerbe

 

                Oost-Berlijn 1990

 

 

 

  

   

   


      30: Mrs Robinson Simon & Garfunkel
 

 

                               New York 1967

 

 

 

 

  

 

 

      31: Paradise by the dashboard light Meat Loaf

 

                                       Zuidzijde 1978:  

 

 

 
 


 

 

           32: Justine, Bruno Nicolai,

 

                  Hilversum 1984-1993

 

 

 

 

 

 

            33: Carmen, Georges Bizet

 

                   Haarlem 1945-1964  

 

 

 


 

            33A: Carmen in restaurant 5A

                        
                          Grenoble  2011

 

 

 

 

 

 

               34: Kofi Ayivor van OSIBISA

 

                     Numansdorp 1995

 

 

 

 

 

                    35: Wim Overgaaauw; Guitar Blues

 

 

                        Avereest 1978

 

 

 

 

 

   

               

 

                       36: Michel Waisvisz, kraakdozen
 

                                         Hilversum 1977

 

 

 


 

 

 

 

 

                        37: Clifford Brown, All Stars

 

                                      Haarlem 1962

 

 

 

 

 


 

                           38: De Mbira van Zimbabwe

 

                                     Hwange Zimbabwe 1995

 

 

 
                                

 


 


 

 

                                    39: Rhapsody in Blue


                                             Zuidzijde 1999

 

 

 

 

 


   

 

                                          40: Carmen McRae


                                               Haarlem 1962

 

 

 

 

 

 

 

 

 

©2019 Ronald van den Boogaard 

 

 

 

 

OUD-STRIJDER IN BEDREIGDE TAAL

In de provincie West-Vlaanderen van België gaan veel mensen vlot over van Vlaams naar Frans  en andersom. In advertenties voor winkelpersoneel bijvoorbeeld staat steevast, dat tweetaligheid een vereiste is.
       Maar.... ze spreken nog een derde taal: West-Vlaams. Het staat in de atlas van bedreigde talen van de UNESCO, het cultuurfonds van de Verenigde Naties. In De Westhoek van de provincie spreken ze een variant: Kustwest-Vlaams. Zeer lastig voor ons om te volgen. 

 In 1994 sprak ik daar met één van de zeer weinige nog levende Belgen, die gevochten had in de Eerste Wereldoorlog. (Naar schatting waren dat er toen nog 200, waarvan tien 'coherent').
      Hij was 97 jaar en in die oorlog doof geworden, omdat er volgens hem beter voor de paarden dan voor de soldaten werd gezorgd.  De paarden kregen namelijk watjes in hun oren om ze te beschermen tegen het lawaai van geweervuur en bombardementen.

Hoe klinkt origineel Kustwest-Vlaams. Ga hier naar toe om het te beluisteren (1’54”)

Ik was daar in gezelschap van mijn Belgische collega Fred Stroobants en Piet Chielens uit Reningelst in de Vlaamse Westhoek, een groot kenner van de Eerste Wereldoorlog 

Zij verstaan het wel. 

 

 

 

De rooie monden van een fenomeen


Een nostalgisch koffertje

Ik was aan het opruimen en vond tot mijn grote verrassing dit nostalgische platenkoffertje. Gekocht in 1962 toen ik zeventien jaar was. Er zaten EP-tjes in; 45-toerenplaten dus. Die kostten toen een gulden of vijf/zes.
      Veel moderne jazz en vooral veel drummers, want ik had toen net het drumstel van mijn vriend Mike overgenomen.  Art Blakey, Max Roach en Kenny Clarke. Ze zitten allemaal in het koffertje.

      Kenny Clarke dus. Dat verklaart waarschijnlijk het plaatje met al die rooie monden. Want Kenny Clarke was tweemaal getrouwd met Carmen McRae (1922-1994). Zij was een fenomenaal jazz-zangeres, één van de grootsten uit de vorige eeuw. Het kan zijn, dat zij enigszins in de vergetelheid is geraakt  -anders dan Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Sarah Vaughn-  
Ik heb eigenlijk geen idee hoe dat komt, maar het lijkt me niet terecht.

      Op het EP-tje treedt Carmen op met het Mat Mathews Quartet. Met ondermeer Kenny Clarke op drums en Herbie Mann op fluit en tenorsax. Mat Matthews heet gewoon Mathieu Wynandts Schwarts en werd geboren in Den Haag. Hij emigreerde in 1952 naar de USA en nam daar een nieuwe naam aan. Hij speelde zelf op de knopaccordeon.

      Luister HIER naar Old Devil Moon van Carmen McRae en het Quintet Mat Mathews.

Wat zullen we hierbij drinken?
       Toen ik zeventien jaar was, dronk ik wel eens een biertje. Amstel.
En vooral geen Amerikaanse Budweiser , want dat is namaak en niet te zuipen.

 

Klik HIER voor alle muziekborrels

 

 

Een duimpiano als nationaal symbool


Soonga Road Hwange

Op zondag 17 september 1995 liep ik rond het middaguur op Soonga Road in het stadje Hwange in het noordwesten van Zimbabwe.
     
Het was lekker weer en druk op straat. Veel mensen gingen naar of kwamen uit een kerk. Er waren veel kerken in Hwange. Een apostolische en een evangelische bijvoorbeeld. Verder waren er gebouwen van Zevende Dag Adventisten, Anglicanen, Lutheranen, Presbyteranen, Methodisten, R. Katholieken en waarschijnlijk nog wel meer.
      Zending & missie nietwaar. Ze hebben daar hun stempel meer dan gedrukt.

Het stadje ligt vlakbij het beroemdste wildpark van het land en zo’n honderd kilometer ten oosten van de Victoria watervallen, de grootste toeristische trekpleister. Het profiteerde daar niet heel erg van, want het maakte een uitgeleefde, vervallen -om niet te zeggen- verkrotte indruk.
      Ineens kwam mij daar een Marimba-gezelschap tegemoet. Vijf jongens van een jaar of twintig, die vrolijk musicerend door de straat gingen. Ik had een bandrecorder bij mij en vroeg of ik opnames mocht maken. 
     
Graag, heel graag Mister.
Zij hielden stil en gaven daar in die drukke straat een prachtig concert, waar steeds meer mensen op af kwamen.
Ze hadden grote en kleine instrumenten. Sommige van die kleine dingen werden bespeeld met de duimen of -beter- met de nagels van de duimen.
      Het was mooi, ritmisch en gevoelig.   

  


Cadeautje

Toen ze weer verder gingen kreeg ik een cadeautje. Deze duimpiano, die ze in Zimbabwe Mbira noemen. Het geeft een mooi geluid, dat nog veel mooier en rijker wordt als je het instrument in een uitgeholde kalebas houdt. Het wordt dan akoestisch versterkt.
      Mijn klankkastje is van bewerkt hout en heeft zeven metalen tongen. Ik heb het nog even geprobeerd en de Mbira doet het nog goed. Het vereist overigens nog verdomd veel oefening om er een enigszins behoorlijk ritmisch geluid uit te krijgen. Het lijkt me ook niet zo goed voor je nagels. Maar die schijnen veel sterker te worden als je er regelmatig op speelt. 

De Mbira is in Zimbabwe niet alleen het nationale muziekinstrument; het is ook een instrument om tot rust en bezinning te komen, om te healen of een spirituele of meditatieve ervaring te ondergaan. Het wordt ook gebruikt bij rituelen om de voorvaderen te eren.
      Luister HIER naar de uitleg van prof. Anand Prahlad.

     Eén van de beroemdste vertolkers was Chiwoniso Maraire.
Zij trad onder meer op bij de VPRO in Vrije Geluiden.

      HIER     
      Chiwoniso overleed in 2013 aan de gevolgen van een longontsteking. Zij was pas 37 jaar.
     
      En luister HIER naar zo’n orkestje. Dat staat ook voor de gebruikelijke Zimbabwaanse chaos.  

      Een paar dagen later zag ik in het stadje Victoria Falls kinderen, die naar school gingen onderweg op de Mbira spelen. Ze zongen er ook bij.

      Wat drinken we?
 Bier. Zambezibier.
      Een soort nationaal drankje.

 

Subcategorieën