Algemeen (414)

 

Geplaatst in decmber

 

31 december: Eten en drinken 23; Chanpagnes & Crémants 

30 december: Atlas van de kleinste landen; Male' Malediven

29 december: Reizen 121; De 25 kleinste landen ter wereld; Een atlas

28 december: Groeten uit Oezbekistan (Slot); Een eenzme muzikant

27 december: Home From Abroad 207; How Nancy Stole Christmas

27 december: Goedemorgen 802; Altijd kind gebleven

26 december: Reizen 250; Ontmoetingen in de (open) lucht

25 december: Audio 117; Muziek bij de borrel

24 december: Verhalen uit de dorpsbieb 40; De afscheidsbrief van Musawer

23 december: Groeten uit Oezbekistan 6. Theeceremonie; :Lachen & Roddelen

22 december: Groeten uit Oezbekistan 5; Gezondheid, kracht & vruchtbaarheid

22 december: Blogcitaten 89; Handleiding voor het lezen van De Avonden

21 december: Algemeen 394; Rijbewijs wordt bezorgd; Een beetje humbug.

20 december: Goedemorgen 800; Kattebrokjes

20 december: Home From Abroad 206; A very ugly word

18 december: Atlas van de kleinste landen 111. Malediven; Een schizofrene staat

17 december: Groeten uit Oezbekistan 4; De tweede wereld van Tasjkent

16 december: Groeten uit Oezbekistan 3; Boodschappen doen met een diva

15 december: Groeten uit Oezbekistan 2; De afkoopsom van Boris

14 december: Groeten uit Oezbekistan 1; Jevgeni, een student keert terug

13 december: Honkbal 118; Een recordbedrag voor Gerrit Cole

13 december: Home FRom Abroad 205; Plumber-in-Chief

12 december: Atlas van de kleinste landen 110; Handel op de Malediven

11 december: Algemeen 393; Een rijbewijs verlengen in Nederland

10 december: Goedemorgen 799; Wat is het verschil tussen overschatten en overschatten?

9 december: Media 386; UitgePauwd

9 december: Groeten uit Noorwegen 8; Svalbard-theme op de walkman

8 december: Groeten uit Noorwegen 7; IJsberen op Spitsbergen

7 december: Familie 160; Jip is twaalf

6 december: Gehoorde Frasen 272; Nieuw klusje voor Belastingdienst

6 december: Algemeen 162; De zelfmoord van een vriend

6 december: Home From Abroad 204; Escape from London

5 december: Reportages 168; ''Meer bevers dan koeien!''

4 december: Goedemorgen 797: 60+49+20=100 procent?

4 december: Verhalen uit de dorpsbieb 39;  De leesmaand december

3 december: Groeten uit Noorwegen 6; Longyearbyen Spitsbergen

2 december: Media 65; Verslaggever bij de eerste treinkaping

1 december: Groeten uit Noorwegen 5; Linie aquavit, een aperitiefje boven de IJszee

 

 

De afscheidsbrief van Musawer

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

Wat doe je als je een bericht leest over weer een vluchtelingengezin dat op het punt staat uitgewezen te worden. Ik denk, oh nee, daar gaan we weer. Mensen, het zijn mensen net als jij en ik. Gesol met mensen; gesol met mensen zoals jij en ik. Met één verschil, vluchtelingengezinnen hebben niet voor niets huis en haard verlaten. .

      Ik schrik als ik hoor om welk gezin het gaat. Die ken ik. En dan komt dit bericht heel dichtbij, diep in mij. Dit gaat over Musawer en Samim. Twee Afghaanse jongens die in Bellingwolde woonden met hun vader, moeder en zusjes. in het toenmalige AZC. Het AZC dat 2 jaar geleden gesloten is.
      Een advocaat is voor het gezin bezig. Ze hebben in Zeist in detentie gezeten en zijn in afwachting van de procedure weer naar Burgum in Friesland gebracht, waar ze na
Bellingwolde ook al zaten.

  


High Tea met Poëzie

Musawer en Samim namen deel aan onze tweede Interculturele High Tea met Poëzie, in 2017.


Prentenboeken

Ik weet het nog goed. Musawer zat in de NT2 klas van mevrouw Désirée, een zeer bevlogen docente.
      Zij kwam wekelijks in de bibliotheek met haar leerlingen om prentenboeken te lenen als aanzet naar het lezen in de Nederlandse taal. Beeldwoordenboeken en Zoekboeken over de stad, het circus, dierentuin en strand waren favoriet.
      Kinderen in de leeftijd van 12 tot 18 jaar.



Glimlach

Ze stelden zich voor, gaven een hand, noemden hun naam en vertelden waar ze vandaan kwamen. Uit Syrië, Afghanistan, Irak, Iran en Eritrea. Een argwanende blik in hun ogen, op hun hoede, maar tegelijkertijd toverden ze op hun gezicht een vriendelijke glimlach. Dichtbij komen mocht niet; aanraken helemaal niet.
     Totdat ze een aantal malen bij ons waren geweest en zagen dat het veilig was.
Wij gaven de kinderen thee met heel veel suikerklontjes, zij namen koekjes mee, voor ons.
      Musawer kwam buiten de lessen om ook in de bibliotheek, dan speelde hij een spelletje schaak of dammen en genoot van de warme thee.

Afscheidsbrief

Na de Interculturele High Tea met Poëzie in 2017 kwam Musawer mij vertellen dat hij ging verhuizen, naar het AZC in Burgum. Hij schreef een afscheidsbrief:



Oudejaarsborrel

Tijdens onze Oudejaarsborrel van afgelopen vrijdag gingen we met elkaar in gedachten even terug naar 2017….
       We aten en toastten op een zingevend en gelukkig 2020 …. en wat nu ….
met al die wensen over liefde, geluk, gezondheid en voorspoed ….

Tja …. dat wensen we iedereen!

 

Klik HIER voor alle biebverhalen


 

Een beetje humbug wel!


De opmaat

Ik kreeg bericht van het CBR (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen).
Een fragment:   

Geachte heer/mevrouw,

Wij hebben uw gezondheidsverklaring beoordeeld. En een besluit genomen. Voor de inhoud van dit besluit kunt u naar Mijn CBR.

Toen ik mijn CBR-account opende bleek dat mijn rijbewijs verlengd kon worden en dat ik naar mijn gemeente kon gaan om dat aan te vragen.
     
Sinds 1 januari woon ik in de nieuw gevormde gemeente Hoeksche Waard, dat nog geen centraal gemeentehuis heeft, maar diverse steunpunten die op wisselende tijden geopend zijn.
      Je moet tevoren een afspraak maken. In mijn geval kwam ik terecht in een woonzorgcentrum te Piershil, waar een paar ontvangsttafeltjes van de gemeente op de gang waren gezet.
     
Een vriendelijke mevrouw noteerde het één en ander en zei dat het ongeveer een week zou duren.
Na afloop werd ik door een andere medewerker benaderd of ik een paar vragen wilde beantwoorden.
     Over de ontvangst en de privacy en nog zo wat.

De procedure

Vroeger ging je zo’n rijbewijs zelf afhalen, maar dat bleek niet de bedoeling/ De gemeente had een overeenkomst gesloten met een bedrijf -laten we het XYZ noemen- dat het thuis zou bezorgen.

Een dag later kreeg ik een mail met -onder meer- deze inhoud:  

Beste R. van den Boogaard,

Wij hebben de aanvraag voor de bezorging van uw document(en) ontvangen.
Zodra wij uw documenten hebben ontvangen sturen wij u een mail voor het maken van een bezorgafspraak.

Weer een dag later een SMS zonder aanhef::

Uw aangevraagde document  is gereed. Ga voor bezorgen en maken van een afspraak naar de volgende link.

En tevens een mail:

Beste R. van den Boogaard,

Wij maken graag een afspraak met u in opdracht van de gemeente Hoeksche Waard.

U kunt uw afspraak inplannen via Mijn Afspraak, waarna u ter bevestiging een e-mail ontvangt.
Lees op Mijn Afspraak ook de belangrijke informatie voor een succesvolle afhandeling.

 

Hoe weet u dat u de bovenstaande link kunt vertrouwen?

1. Op mijnafspraak.nl staat bij 'vragen' hoe u een e-mail van XYZ herkent.
2. Liever geen link gebruiken? Typ dan op mijnafspraak.nl direct uw ordernummer en wachtwoord in.


De afspraak

Ik maakte een afspraak en kreeg de volgende mail ter bevestiging:

Beste R. van den Boogaard,

Wij komen op 18 december 2019 bij u langs tussen 08:30 en 13:00 uur. .

Op de afspraakdatum ziet u vanaf 07:30 uur op Mijn Afspraak in welk tijdvenster de medewerker bij u langskomt en hoe hij/zij eruit ziet.

Lees op Mijn Afspraak ook de belangrijke informatie voor een succesvolle afhandeling.

Op de dag van de afspraak kreeg ik voor de verandering weer een SMS:

Wij komen vandaag langs tussen 11.00 en 13.00 uur. Bekijk wie er langs komt op deze link:

Ook werd een code doorgegeven, waarmee ik kon controleren of de persoon degene was voor wie hij of zij zich uitgaf.

En opnieuw een mail:

Beste R. van den Boogaard,

U kunt nu op Mijn Afspraak de geschatte aankomsttijd volgen.

Hier vindt u ook belangrijke informatie voor een succesvolle afhandeling.

 

De uitvoering

De medewerker verscheen keurig op tijd. In een ‘’neutrale’’ auto. Hij had een scanner bij zich, die hij kon gebruiken om te controleren of ik werkelijk R van den Boogaard was. Hij liet een verzegelde envelop zien, waarin het nieuwe rijbewijs zat. Hij pakte een tang en knipte een gat in mijn oude rijbewijs. Maakte daar een foto van en belde met de gemeente om die foto door te geven.

Twee uur later volgde een mail van XYZ met een aantal enquêtevragen. Wat ik allemaal van ‘’onze dienstverlening’’ gevonden had. En of ik cijfertjes wilde geven. Dat ging erg ver. Tot en met de vraag of de medewerker er netjes uitzag.


De afloop

Een dag erna volgde een laatste mail:

Beste R. van den Boogaard,

Wij hebben uw oude rijbewijs zojuist vernietigd. Hiermee is uw aanvraag voor een nieuw rijbewijs definitief afgerond.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat dit een tikkeltje efficiënter en goedkoper kan.
       Gewoon zelf even ophalen bijvoorbeeld.

En zeg nou niet, dat dit een uitstekende service is voor hulpbehoevenden en anderszins gedepriveerden, want die krijgen geen verlenging van hun rijbewijs. 


 

De curieuze oplossingen van het CBR

Ik was erop voorbereid. Bij het CBR (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen) is het niet helemaal op orde.
     
Enorme wachtlijsten, die leiden tot irritatie & frustratie.
Omdat ik op 1 januari 75 word en dan mijn rijbewijs moet verlengen, diende ik geheel volgens het protocol al in augustus een gezondheidsverklaring in en ging daarna naar een keuringsarts. Hij werkte het vlot af en gaf mijn gegevens digitaal door.  
     
Maar intussen nam het CBR op instigatie van onze politiek, een geheel apart besluit.
Om de achterstanden weg te werken mogen mensen nog een jaar lang met hun verlopen rijbewijs blijven rijden.
     
Dat lijkt een goede maatregel, maar er zit een lelijk addertje onder het gras. Je mag met dat tijdelijke rijbewijs niet in het buitenland rijden.
Dat vond ik erg vervelend, want ik heb in april een leuk klusje te doen in Spanje en had daar al een huis gehuurd. Dus ik belde met het CBR.
En daar kreeg ik te horen, dat ze mijn aanvraag pas in augustus zouden behandelen. Tot die tijd zou ik dus absoluut niet in het buitenland mogen rijden.
     
Ik diende een bezwaarschrift in. Binnen vijf dagen zou ik antwoord krijgen.
Dat gebeurde niet. Maar na tien dagen werd ik -notabene op zaterdag- gebeld door een vriendelijke medewerkster van het CBR. Ze had namelijk goed nieuws. Mijn bezwaar was gehonoreerd en mijn aanvraag zou met voorrang behandeld worden.
       Dat gebeurde inderdaad, want afgelopen maandag kreeg ik al het bericht dat ik naar mijn gemeente kon gaan om de verlenging aan te vragen. Dat is inmiddels gebeurd.

 

Deze ingezonden open brief aan Alexander Pechtold stuurde ik aan de Volkskrant. Ik kreeg twee geautomatiseerde antwoorden, maar de brief is tot op heden niet geplaatst. Voor mij is dat nu niet zo belangrijk meer, maar wel voor 87.000 Nederlanders, die de komende tijd ook met een tijdelijke regeling zitten.
De brief ging zo:


Geachte heer Pechtold

Vorige week ontving ik van het CBR, de organisatie waar u sinds 1 november algemeen directeur bent, een verheugend bericht. Omdat mijn rijbewijs per 1 januari verlengd moet worden -ik word dan 75 jaar-  ontving ik het bericht dat ik nog tijdelijk een jaar mag blijven rijden. In augustus had ik namelijk een gezondheidsverklaring ingediend en de week daarop was ik langsgegaan bij een keuringsarts. Mijn bloeddruk meneer Pechtold, was enigszins aan de hoge kant en ook het zicht kon iets beter, maar van staar of zo was geen sprake. De keuringsarts zei dat ik over een maand of twee wel iets zou horen.

U schreef bij uw verheugende brief dat er wel een paar voorwaarden aan uw besluit waren verbonden. Zo mocht ik bijvoorbeeld met dit voorlopige rijbewijs niet in het buitenland rijden.
Hè.
Ik heb vrienden en kennissen wonen in België, Duitsland, Frankrijk en Hongarije. Ik heb in april afspraken gemaakt in Spanje om mensen te interviewen; ik heb daar een huis gehuurd en al betaald ook.

Ik belde een medewerkster van uw organisatie en nam mij voor om vriendelijk te blijven. Zij hebben het al zo moeilijk met al die boze en scheldende mensen aan de lijn. Zij kunnen er ook niets aan doen dat die wachtlijsten zo lang zijn.

De mevrouw verklaarde dat mijn verlenging pas volgend jaar augustus in behandeling wordt genomen.
Hè.
‘’Dat betekent dus mevrouw, dat ik tot die tijd niet met mijn auto naar het buitenland kan?’’
‘’Ja, dat is zo’’.
‘’Maar mevrouw, waarom mag ik niet in het buitenland rijden. We leven toch in Europa; er is een Schengenakkoord?”

‘’Tja, meneer, dat weet ik ook niet’’.
‘’Maar mevrouw, ik heb die huur voor dat huis al betaald.  Gaat u mij dat vergoeden?’’

Het antwoord meneer Pechtold was onbevredigend. Zij wist het niet.
Misschien weet u het.
Misschien kunt u voor mij en al die andere 87.000 mensen in Europees verband in orde brengen dat wij ook in het buitenland kunnen rijden. Het kan toch niet zo zijn, dat uw organisatie in het verlengde van onze overheid opnieuw grenzen in Europa creëert.

Ik wens u wijsheid in uw nieuwe functie

Vriendelijk groetend

Ronald van den Boogaard


 

De leesmaand December

   (Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

      Martine van Bree is al een aantal jaren vrijwillig medewerker van onze bibliotheek.
      Zij is een echte lettervreter.
      Geeft in het maandelijkse huis-aan-huis blad ‘De Bellingwedder’ boekentips voor liefhebbers.

      Wij hebben in één van onze boekenkasten een speciaal plekje gereserveerd voor haar leestips en de bijbehorende boeken. Onze klanten maken daar graag gebruik van. Sterker: ‘haar’ boeken zijn zeer populair.
      Voor de donkere leesmaand december heeft zij de volgende tips.

 

Nikola Scott: De schaduw van mijn moeder (2018/473 pag.)

 

In 1958 wordt de jonge Elizabeth naar het landgoed van rijke familie gestuurd, zodat ze de laatste dagen van haar zieke moeder niet hoeft mee te maken. Daar wordt ze verliefd en beleeft, naïef als ze is, de mooiste tijd van haar leven.
      Tientallen jaren later wordt haar dochter Addie, een jaar na de plotselinge dood van haar moeder (Elizabeth) geconfronteerd met een vreemde vrouw, die beweert haar halfzus en naar later blijkt zelfs haar tweelingzus te zijn. Samen proberen ze te achterhalen waarom ze ooit gescheiden zijn en wie hun biologische vader is/was.

Intrigerende goed geschreven familieroman met verrassende wendingen.



Karen Viggers: De vrouw van de vuurtorenwachter (2019/443 pag.)

Haar dochter Jan, met wie zij altijd een moeilijke relatie had, wil dat haar moeder Mary naar een verpleeghuis gaat. Haar zoon Gilbert houdt zich wat afzijdig en haar lievelingszoon Tom vindt dat zij het recht heeft haar eigen beslissingen te nemen. Als Mary haar kleindochter vraagt haar te vergezellen naar het eiland Bruny wordt duidelijk dat zij van plan is daar te blijven tot aan haar sterven.
      Zij heeft alles tot in de puntjes gepland en wil herinneringen ophalen aan de mooiste jaren van haar leven, als vrouw van de vuurtorenwachter en moeder van opgroeiende kinderen. Maar andere herinneringen, aan haar verloren gegane grote liefde, neemt zij ook mee; daar kan zij niet onderuit door een brief die zij kort voor haar vertrek heeft ontvangen.

Mooie roman over lotsbestemming, loyaliteit, opoffering en gemiste kansen.


 
Nowelle Barnhoorn: De Tweelingparadox (2018/285 pag.)

Mooie, integere maar ook wel beklemmende roman over de eeneiige tweeling Mathis en Thomas. Met Mathis is niets mis, Thomas is behoorlijk lichamelijk gehandicapt, maar naar later blijkt, absoluut niet dom. Van jongs af aan moet Mathis zijn broer beschermen en hem betrekken in alles wat hij doet, met als gevolg dat hijzelf continu op zoek is naar zijn eigen individualiteit/identiteit.
      Volwassen geworden trekt Mathis als fotograaf de wijde wereld in en bezoekt plekken waar Thomas hardop over droomt. Vol schuldgevoel neemt Mathis steeds meer afstand; hij heeft toch recht op een eigen leven. Intussen is Thomas op zichzelf aangewezen en in hem groeit de acceptatie van zijn inmiddels aan bed-gebonden-zijn en komt hij tot het inzicht dat het leven de moeite waard is dankzij zijn dromen dat hij alles kan. Een hartverwarmende brief van Sophia (prachtige metafoor van de handdoek – pag. 280-282) breekt de aversie, rancune, boosheid van Mathis en mede daardoor vinden de tweelingbroers elkaar terug.

Boek van de Leeskring seizoen 2019/2020. Een boek dat je niet loslaat.


Rebecca Yarros: De laatste brief (2019/466 pag.)

Ella wordt op haar negentiende moeder van een tweeling en staat er alleen voor. Haar man heeft haar al voor de geboorte verlaten, haar ouders leven niet meer en van haar oma heeft zij een vakantieresort geërfd dat zij een nieuw leven wil inblazen. Het enige familielid dat nog in leven is, is haar broer, maar die is voor het leger op een geheime missie. Inmiddels is zij 24 als haar broer vraagt of zij brieven wil schrijven aan zijn beste vriend genaamd Chaos (codenaam). Over en weer klikt het tussen beiden en wanneer haar dochter nierkanker blijkt te hebben kan zij bij hem terecht met al haar angsten en onzekerheden.
      Zij kijkt ernaar uit dat haar broer, die gek is op de tweeling, met verlof komt en ook omdat Chaos heeft beloofd mee te komen. Dan sneuvelt haar broer, hoort zij niets meer van Chaos, maar staat er op een dag een man voor haar neus met de naam Beckett, die een “laatste brief” bij zich heeft, waarin haar broer zijn beste vriend vraagt voor Ella en de tweeling te zorgen. En: hij laat zich niet wegjagen, al is zij niet van zijn hulp gediend. Toch gaat zij hem steeds meer vertrouwen als hij een enorme steun blijkt te zijn in enerzijds zijn betrokkenheid bij haar zieke dochter en anderzijds haar gebrek aan tijd hierdoor voor haar zoon die hij als een “vader” compenseert.

Mooie roman over hoe twee getraumatiseerde mensen elkaar vinden en uiteindelijk vertrouwen. Soms misschien wat melodramatisch, maar zeker de moeite van het lezen waard.


Gemma Liviero: Ik laat je niet achter (2019/478 pag.)

Stefano, een Italiaanse ex-krijgsgevangene van de Russen zwerft door het verwoeste Duitsland op weg naar huis. Onderweg treft hij naast het dode lichaam van een vrouw een vierjarig jongetje aan, dat zich aan hem vastklampt. Samen vinden zij onderdak in een verlaten huis, maar de volgende morgen worden zij verrast door de eigenaar: Erich, een voormalige Duitse soldaat. De mannen vertrouwen elkaar niet, maar Stefano en de jongen mogen blijven. In de boerderij ernaast woont Rosalind, die zich vijandig opstelt en geen pottenkijkers wil ter bescherming van haar man Georg. Georg is gewond geraakt in de oorlog, heeft waandenkbeelden (over ene Monique) en wordt door zijn vrouw onder de kalmerende middelen gehouden. Via terugblikken in de tijd wordt duidelijk dat de levens van de drie Duitsers nauw met elkaar verweven waren en dat er geheimen zijn die het licht niet kunnen verdragen. Indringende roman over de oorlogsjaren in Italië en Duitsland, het Italiaanse maar ook Duitse verzet, dat families uit elkaar drijft, en over de schaamte, het ongeloof en gevoelens van wrok bij veel Duitsers na de capitulatie. Goed geschreven, spannend met een vernuftig plot.

Lees ook: Scherven van hoop (2016).Over een Nazi-arts, een Joodse vrouw en een klein meisje uit een Lebensborn-kliniek. Indringend.

 
Veel leesgroeten van Martine van Bree-Jonink.
      Vrijwillig medewerker van de Bibliotheek in Bellingwolde

 

 

 Klik HIER voor alle biebverhalen


 

 

 

 

 

 

 

Subcategorieën