Take me out to the ballgame
Halverwege de zevende inning kent iedere honkbalwedstrijd in de USA the seventh inning stretch.
Een doorsnee wedstrijd is dan zo’n twee uur bezig en het publiek moet even gaan staan en zich uitrekken.
En men moet zingen:
Take Me Out to the Ball Game.
Een ‘lekker’ moppie, dat dit jaar precies honderd jaar geleden geschreven werd.
Afgelopen nacht hielp dat wonderbaarlijk goed. In de vijfde wedstrijd om het kampioenschap van de American League stond Tampa Bay met 7-0 voor. Na de stretch kwam Boston terug.
Het team won alsnog met 8-7 . Zo'n comeback was in 69 jaar niet voorgekomen in de play-offs.
SIGARENDOOS
Auteur van het lied is Jack Norworth, die het tijdens een treinreis naar New York binnen een kwartier op de achterkant van een sigarendoos schreef. Albert von Tilzer maakte er de muziek bij en Edward Meeker zong het voor ‘t eerst in 1908. Daarna werd het waanzinnig populair.
Vrijwel iedereen vanaf een jaar of zes in de V.S. kent dit liedje uit het hoofd. Het is na het volkslied en Happy Birthday het meest gezongen lied. Er zijn duizenden uitvoeringen van.
Het gaat zo:
Katie Casey was baseball mad.
Had the fever and had it bad;
just to root for the home town crew,
ev’ry sou Katie blew.
On a saterday, he young beau
called to see if she’d like to go,
to see a show but Miss Kate said,
‘No, I’ll tell you what you can do’.
(Sou betekent stuiver. Kennen we ook in het Nederlands. Geen sou meer hebben)
‘Take me out to the ball game,
take me out with the crowd.
Buy me some peanuts and cracker jack,
I don’t care if I never get back.
Let me root, root, root for the hometeam,
if they don’t win it’s a shame,
for it’s one, two, three strikes, you’re out
at the old ball game’.
Katie Casey saw all the games,
knew the players by their first names;
told the umpire he was wrong,
all along good and strong.
When the score was jut two to two,
Katie Casey knew what to do,
just to cheer up the boys she knew,
she made the gang sing this song:
‘Take me out to the ball game,
take me out with the crowd.
Buy me some peanuts and cracker jack,
I don’t care if I never get back.
Let me root, root, root for the hometeam,
if they don’t win it’s a shame,
for it’s one, two, three strikes, you’re out
at the old ball game
In 1927 maakte Jack Norworth een nieuwe versie.
Het refrein blijft hetzelfde maar Katie Casey heet nu Nelly Kelly.
Nelly Kelly love baseball games,
knew the players, knew all their names,
you could see her there ev’ry day
shout ’Hurray’, when they’d play.
Her boy friend by the name of Joe
said: ’To Coney Isle, dear, let’s go’.
Then Nelly started to fret and pout,
and to him heard her shout.
(refrein)
Nelly Kelly was sure some fan,
she would root just like any man,
told the umpire he was wrong
all along, good and strong.
When the score was just two to two
Nelly Kelly knew what to do,
just to cheer up the boys she knew,
she made the gang sing this song:
(refrein)
Ik heb een paar uitvoeringen voor u opgezocht.
De eerste versie uit 1908 met Edward Meeker
The Andrews Sisters en Don Dailey
Bob Dylan (In zijn theme time radio hour)
Nog meer uitvoeringen op: