Was getekend:

Marina de Vries Volkskrant

 

Stel je heet Ann Goldstein, je komt uit de V.S. en je bent net benoemd tot nieuwe directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Je ziet je portret in de Volkskrant en vraagt aan iemand om het erbij behorende stukje te vertalen.
      Je hoort dat Marina de Vries je prijst. Gepokt en gemazeld. Je bent volgens Marina de Vries een veelgeprezen ‘briljante’ tentoonstellingsmaker met een enorme kennis van en liefde voor de moderne en hedendaagse Amerikaanse en E
uropese kunst.

Je bent verder volgens Marina de Vries een inhoudelijk zwaargewicht, die zowel de kunst als het publiek hoog in het vaandel heeft staan. Het MOCA in Los Angeles(Museum of Contemporary Art) is alweer volgens Marina de Vries dankzij jouw activiteiten uitgegroeid tot een instelling van internationaal aanzien.

Je hoort dat Marina de Vries weet, dat je een indrukwekkende stoet boeken hebt geschreven en dat je volgens Marina de Vries beschikt over een uitgebreid netwerk van verzamelaars, kunstenaars, curatoren en wetenschappers.
      Als Amerikaans curator ben je volgens Marina de Vries gepokt en gemazeld in fondsenwerving.

Je hoort dat aan en wordt bijna verlegen onder zoveel complimenten.

En dan verschijnt er een dag later weer een stukje van diezelfde Marina de Vries.
      Opnieuw laat je het vertalen want een ieder mens houdt ervan om lof te krijgen.


Maar dan:

Volgens Marina de Vries ben je ineens geen droomkandidaat meer.
      Want meent Marina de Vries de keus voor jou is er één voor zekerheid en daarin schuilt zelfs gevaar.
Je hoort van Marina de Vries dat je ruim 25 jaar in dezelfde veilige museumomgeving hebt gefunctioneerd en je hoort nu zelfs dat er tal van Europese ontwikkelingen aan je voorbij gegaan zijn.
      Je hebt volgens Marina de Vries zelfs nauwelijks oog gehad voor actuele ontwikkelingen pal naast de voordeur.

En dat je gepokt en gemazeld bent in fondsenwerving is volgens Marina de Vries niet van belang. Ook hier dreigt gevaar, omdat -weet Marina de Vries- Amerika niet Nederland is. Marina de Vries voorspelt dat je een forse kluif krijgt aan het opsporen van particulieren met geld en de juiste betrokkenheid.

Stel je heet Ann Goldstein en je bent zojuist benoemd tot directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Je kijkt in de spiegel en je denkt:
      ‘Zou dit nu Europees zijn? Nederlands? Amsterdams?'

Maar na wat uitleg begrijp je het. Marina de Vries heeft in de ogen van collega’s en tal van kunstenaars en kunstkenners een onnozel, overenthousiast stukje geschreven.
      Ze moest het wat 'nuanceren'.