Delap-Uliga-Darrit


De knabbelende Oceaan

(Door Rolf Weijburg)

Eén voordeel van die lintbebouwing op Majuro, een eiland van vele kilometers lang en slechts enkele tientallen meters breed,  is wel dat je de stad goed leert kennen. Je rijdt voortdurend langs dezelfde plekken heen en weer, en dan ook nog met een slakkengangetje van hooguit 30 kilometer per uur.   
      Ergens een stukje afsnijden of een andere route kiezen is er meestal niet bij: op slechts enkele plaatsen in Delap-Uliga-Darrit ofwel DUD, de hoofdstad van de Marshall Islands,  is ruimte genoeg voor een parallelle straat.

Achterbuurten

Niet dat de hoofdstraat nou zoveel moois heeft te bieden, maar in die paar parallelle straten die een beetje weggemoffeld tussen hoofdstraat en oceaan liggen  krijg je toch een beetje de indruk dat je in de achterbuurten van het stadje terecht bent gekomen. Slechte behuizing en armoede, ronddolende roedels honden en de voortdurend aan de kust knabbelende oceaan helpen natuurlijk ook niet echt.


Barretjes

Afgezien van een paar lokale barretjes en een disco die ieder weekend losbarst, is er qua vertier ook al niet zo veel in DUD.



Eén plek waar we nog niet geweest waren was de bar en het restaurant van het Marshall Islands Resort  in Delap waar de hoofdweg een heuse middenberm heeft, waarschijnlijk één van de grootste gebouwen van het land.
      Ooit als absolute luxe gebouwd was het al aardig aan het vervallen. Het zwembad was leeg en werd als een afvalbak gebruikt, maar het terras was het mooiste van Majuro –niet zo moeilijk omdat we er maar één ander terras hadden ontdekt – direct aan de lagune met een wijds uitzicht.
      Aan de bar nipte een groepje doorgewinterde expats aan hun sundowners.

Resort

We bestelden wat drankjes en een maaltijd en toen we afrekenden was het donker geworden. De avonden vallen snel en vroeg in de tropen. We moesten nog terug naar onze AirBnB aan de andere kant van het vliegveld, maar toen we rond acht uur weer buiten stonden was de eindeloze stroom auto’s en taxi’s die overdag permanent de hoofdstraat vult, als bij toverslag opgelost. Alsof er net een uur geleden een avondklok was ingegaan.
      Toch stopte er na enige tijd een taxi. In de stoel naast de chauffeur zat al een passagier en we namen plaats op de achterbank. We reden over de donkere schaarsverlichte hoofdweg westwaarts. Hier en daar zaten groepjes mensen bij de huizen, af en toe reed een tegenligger voorbij. De chauffeur en de vrouw waren in gesprek. Het onbegrijpelijke Marshallees klonk als een soort steno. Plotseling remde de chauffeur en zette de auto stil aan de kant van de weg. Hij zei wat tegen de vrouw, die uitstapte, haar bagage uit de kofferbak haalde en de klep met kracht dichtsmeet.

       De chauffeur schudde zijn hoofd.  “Strong woman”, zei hij en gaf weer gas.
Hij kon er niet over uit. “Zag je dat ze in verwachting was?” Nee, dat hadden we niet gezien.
“Ze wilde helemaal naar Laura aan het eind van het eiland, maar ze weet drommels goed dat zwangere vrouwen niet na zonsondergang naar Laura mogen!”
       Hoezo? Was dat een wet?
      “Nee, “zei de chauffeur, “het is vanwege de demonen, de kwade geesten die verderop ronddwalen. Iedereen weet dat die het ‘s nachts op zwangere vrouwen hebben gemunt.”
Zonder noemenswaardig onheil bereikten we Joe’s Place.

Een vervroegd vertrek

“Aha, daar zijn jullie! Ik kreeg een telefoontje van United Airlines. Jullie vlucht van zaterdag is vervallen. Het hele land gaat op slot vanwege de Corona-crisis en er komen geen vliegtuigen meer binnen. Ze hebben jullie al overgeboekt op de vlucht van morgenochtend, de laatste die nog binnenkomt en ook gegarandeerd weer vertrekt. Ik zal maar gaan pakken als ik jullie was!”
      En dat deden we maar. Het begon zowat onmogelijk te worden om nog rond te reizen hier met Corona op ons hielen. De volgende ochtend bracht Joe ons om acht uur naar Amata Kabua International Airport.



We checkten in en liepen in de ongenaakbare zon naar het klaarstaande vliegtuig.


Island Hopper-Lijn

Het vliegtuig was die ochtend op de in vliegtuigkringen legendarische Pacific Island Hopper-lijn vertrokken vanuit Hawaii en zou van hieruit nog vier eiland-stops maken voordat het op het Amerikaanse eiland Guam zou aankomen. Er zaten nog maar heel weinig passagiers in het vliegtuig.

Daarom konden we al twintig minuten vóór de officiële vertrektijd de lucht in.  
      Majuro Atol schoof langzaam onder ons door en verdween al gauw uit het zicht.


 

  

 
Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

KliHIER voor alle afleveringen