Afgebroken & onderbroken

Dit bordje staat in het gehucht Nieuwendijk op het Zuidhollandse eiland Hoeksche Waard.
      Bij de parkeerplaats voor de veerpont naar Tiengemeten.
Als je zo’n honderd meter het pad volgt kom je bij het Haringvliet.

En daar bevindt zich die wethouder C. Molendijk-bank; gemaakt van graniet en ongeveer veertig meter lang.

Opvallend

Er vallen een paar dingen op.

Twee zijden

Je kunt aan twee zijden zitten.
De bank is aan één kant afgebroken.

Leuning

De leuning van de bank is onderbroken.

Is dit vrije expressie van de ontwerper of is het bewust gebeurd?

Wethouder C. Molendijk was bestuurder van 1971 tot 2004. Eerst van de gemeente Nieuw-Beijerland en na een herindeling van de gemeente Korendijk. Hij was van de SGP, met vier zetels in de gemeenteraad de grootste partij van Korendijk. Overleden in 2004 toen hij nog in functie was.
      Een carrière in de knop gebroken.
Dat is de symboliek achter deze bank.

Ik kom bij de bank een man van gevorderde leeftijd tegen. Hij is daar dagelijks en kijkt uit over het Haringvliet naar het eilandje Tiengemeten.
      ‘Een mooie plek’, vindt hij.
      ‘Alleen jammer dat Natuurmonumenten de planten en struiken langs de oevers niet weghaalt. Als je verder op gaat zitten kun je niets meer van het water zien‘.

De man heeft nog meer klachten.
      ‘De bank wordt niet goed bijgehouden. Kijk maar. Er ligt zand en vuil op. Soms neem ik een stoffer en blik mee en dan maak ik het schoon.
      Bovendien staan er ook geen afvalbakken.
Mensen laten hun afval soms gewoon hier achter.’

En dan:

‘Toen de bank geopend werd in 2004 stond er een bord met een biografie van de wethouder. Vandalen hebben dat bord beklad. De gemeente liet het schoonmaken, maar nadat ze het teruggeplaatst hadden werd het opnieuw vernield. Nu staat er niets meer. Jammer. Heel jammer.
      Ik bedoel: Als je een bank naar iemand vernoemt wil je toch informatie hebben over die persoon’.

Navraag leert dat Molendijk een gewaardeerd bestuurder was, die respect kreeg van alle politieke partijen. Een inwoner van een buurtschap herinnert zich dat de wethouder van onderwijs zich zeer ingespannen heeft om een bedreigd schooltje open te houden.
      Dat was geen reformatorische school, zelfs geen christelijke; het was een openbare school.
      ‘Dat tekent wethouder Molendijk’.