Goedemorgen

 


Vertraging op Schiphol


Ik ben op weg naar VALENCIA, maar mijn vliegtuig heeft al vier uur vertraging.

      Van Transavia heb ik ter compensatie een 'snackvoucher' ontvangen.
      Maar liefst 6.25 Euro.

Een broodje zalm kost hier op Schiphol 6.50 Euro. Een cappuccino 3.20. 

      Ooit heb ik in een Magazine een reportage gelezen over KLM-stewardessen. 
Zij hadden het 'Ajax-gevoel'. Als je namelijk bij de KLM werkte was je superieur ten opzichte van collega's van andere Nederlandse maatschappijen.

      De collega's van Transavia noemden zij Transcaviaatjes. 
      Ik moest daar toen niet om lachen.
Trouwens nu ook nog niet.
      Maar een heel klein beetje gelijk hebben ze wel!

Goedemorgen! 

 

 

 

Danspartner

Vroeger was er humor op de Amsterdamse tram. Althans dat verhaal gaat. Als je bijvoorbeeld van buiten kwam en je vroeg aan de bestuurder:
      'Gaat deze tram naar de Overtoom?’, kreeg je in plat Amsterdams te horen:      
      ‘Vanmorgen nog wel’.

Het was lang geleden, maar gisteren moest ik vanwege de autoloze zondag weer eens met lijn één naar de Amsterdamse Overtoom. De bestuurster was een Antilliaanse mevrouw in een strak pakje; de conducteur een Surinaamse jongeman met een rasta-kapsel.
      Het was erg druk. De tram zat stampvol.
Maar bij iedere halte moest er weer een pluk mensen bij.

De conducteur vond dat leuk en maakte er iedere keer weer een hele show van.  
      ‘Mensen daar buiten, druk je naar binnen. Drukken mensen, drukken. Iedereen kan er bij.
      Druk je maar tegen elkaar aan. Geniet ervan, maar…pas op voor zakkenrollers'.

Hij herhaalde dit in swingend vrijwel accentloos Engels. Bijna rappend.Bij de volgende halte riep hij:
      ‘Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het begint met een o.
Om door te gaan met:
      ‘Een open plek. Daar’.

Als we even vaart maken zegt hij:
      'Mensen hou je vast. We krijgen turbulentie.
      'A lot of turbulence. Maar hou je portemonnee in de gaten. Die kan geen turbulentie gebruiken'.

Bij de brug voor de Overtoom was het helemaal een bende. De conducteur maakte weer zijn nummertje en zei tenslotte:
      'Het voordeel van die autoloze zondag is, dat jullie vandaag in de tram allemaal een danspartner hebben.

Goedemorgen!

 

 

 

 

Hè bah! Italië

De dorpsbakker heeft een nieuw product: Mediterraan brood.
Het ziet er lekker uit en vindt aftrek, want de ene na de andere klant bestelt het.
Voor mij aan de beurt is een mevrouw, die in autochtoon dialect zegt:

      ‘Doe mij ook maar zo’n brood. Hoe heet ’t ook weer?’

      ‘Mediterraan brood’, zegt het meisje achter de toonbank.
Ze kijkt haar klant taxerend aan, want ze kent haar pappenheimers. Ze zegt:
      ‘Weet u wel dat daar olijven in zitten. En zongedroogde tomaten?’

      ‘Zon gewat?, vraagt de mevrouw geschrokken.

      ‘Zongedroogde tomaten. Die komen uit Italië ‘.

      ‘Uit Italië?', roept de vrouw.
      ‘Hè bah!'

En vervolgens:
      ‘Doe me dan maar dat gewone bruine brood daar.
      Een halfje‘.

Goedemorgen!

 

 

 

Cultureel erfgoed

Het verder niet bij naam te noemen radioprogramma besteedde dit keer veel aandacht aan poëzie. Er waren deskundigen, liefhebbers & uitgevers.
      Dichters lazen uit eigen werk.
      Er was enthousiast publiek en er was poëtische muziek.
Er waren redelijk veel luisteraarsreacties.
Iedereen was tevreden.
      Zelfs over gedichten kon je leuke programma’s maken.

De medewerkster, die later moest zorgen voor de administratieve en financiële verwerking van deze uitzending, zuchtte en zuchtte......
En toen gooide ze het eruit.
      Heel hard.

 

‘Zeg! Die Slauerhoff. 


Goedemorgen!

 

 

 

Overal pijn. Overal.

Gisteravond heb ik de mooie Iraanse film Ta’m e guilass (Taste of cherry) nog eens gezien. In die film -in 1997 in Cannes bekroond met een Gouden Palm- wil de hoofdpersoon zelfmoord plegen. Hij heeft al een kuil gegraven en zoekt rondrijdend in een oude auto op de stoffige wegen rond Teheran naar iemand, die hem na zijn daad in die kuil wil leggen en met zand toedekken.
      Regisseur Abbas Kiarostami verwees in interviews voortdurend op de volgende uitspraak van de Frans-Roemeense filosoof E.M.Cioran: 
      ’Zonder de mogelijkheid van zelfmoord, had ik mezelf al lang van het leven beroofd’.

Iraniërs en Turken hebben niet zo’n hoge dunk van elkaar. Dat stamt uit de tijd, dat Iraniërs nog gewoon Perzen waren. Het is een klein beetje te vergelijken met Nederlanders en Belgen.
      In de film komt een scène voor waarbij dat subtiel aan de orde komt.
Een Turk gaat naar een Iraanse dokter en zegt: ‘Dokter ik heb overal pijn. Overal.
      Als ik met mijn vinger in mijn hals druk doet het pijn.
      Als ik in mijn borst druk doet het pijn.
      Als ik op mijn dij druk doet het pijn.
      Zelfs dokter, zelfs als ik op mijn voet druk doet dat pijn‘.

De dokter onderzoekt al die plekken uiterst zorgvuldig. Hij voelt, hij tast, hij drukt ook en zegt dan: 
      'Meneer gaat u even zitten.
      Weet u wat uw probleem is? 
      U heeft een gebroken vinger'.

Goedemorgen!