Van Helen Potrebenko

Ex-minnaar

Hij kwam langs op kantoor om voor de
zoveelste keer te klagen over zijn vrouw.
Meestal zeg ik, had je maar met mij moeten trouwen,
Waarop hij soms antwoordt, had ik dat maar gedaan.

Maar die dag zei ik, ik wil het niet weten.
Zo jij je bed maakt, zei ik, zo slaap je d’rin.
Hij verweet me dat ik niet blij was hem te zien.
Wat ik grif toegaf.

We zijn toch vrienden, zei hij.
Vrienden? zei ik, nooit geweten dat wij vrienden waren.
Hij is niet meer langs geweest op kantoor.
Gek, nooit geweten dat wij vrienden waren.

(Vertaling: Kathleen Rutten)

Helen Potrebenko werd in 1940 geboren in Woking Canada. Zij werkte als laboratoriumtechnicus, als taxichauffeur en kantoormedewerkster. Daar schreef ze verhalen en gedichten over.

Ex-minnaar verscheen in de dichtbundel Life, Love and Unions en werd uitgegeven bij Lazara Publications in Vancouver.

Ook van haar:

Literatuurcritica

Boeken waarin mensen nooit huur betalen kan ik niet uitstaan-

snap je wat ik bedoel?

Van die boeken waarin mensen maar doordoen
en nooit een hypotheek aflossen of huur betalen-

Snap je wat ik bedoel?

Dan zijn er nog boeken waarin mensen niet eten.
En films ook.
Aan tafel voeren ze ernstige, dramatische of weet ik wat
voor gesprekken als onderdeel van de plot,
maar eten doen ze niet.

Snap je wat ik bedoel?

En dan die boeken waarin mensen op reis gaan
En er wordt niet gezegd hoe ze hun bagage dragen.

Vreselijk vind ik die.
Ik kan het verhaal niet volgen
want ik heb het te druk met uitzoeken:
hadden ze maar één koffer?

Zo ja, hoe konden ze alles in één koffer kwijt?

En hebben ze twee of drie koffers,
Hoe droegen ze die dan?
Hadden ze een kruier?
Zo ja, betaalden ze hem dan
met vreemd geld en hoeveel?

Snap je wat ik bedoel?

Maar het ergste zijn boeken waarin mensen nooit huur betalen.

Je snapt wel wat ik bedoel.