Zomer 1968/ Herfst 2009
Jong, naïef & twee maanden zwanger
We waren jong en twee maanden zwanger. Vrijwel geen geld.
Het was juni 1968.
In Tsjecho-Slowakije was eerder dat jaar de Praagse lente begonnen onder leiding van Alexander Dubcek, de Vietnamdemonstraties namen toe na de bekendmaking van het bloedbad in My Lai, Andy Warhol overleefde ter nauwer nood een moordaanslag en Robert Kennedy werd doodgeschoten.
In Rotterdam werd het kortste metrolijntje ter wereld geopend.
We besloten om met vakantie te gaan, want daar zou de komende jaren niets meer van komen
Liftend naar Joegoslavië.
Van Amsterdam naar Tilburg ging het goed. Daarna stokte het. We kochten een treinkaartje naar Ljubljana (retour), waarna het grootste deel van ons geld op was.
Na ruim twee dagen arriveerden wij in een bloedhete stad.
Wij liftten naar de kust en kwamen terecht in het badplaatsje Crikvenica aan de Adriatische Zee.
Geen tent; geen kleren;geen voedsel
Mevrouw Sobolovic
We hadden weinig kleren, geen tent, geen voedsel, geen drinken. En natuurlijk geen geld om een hotel te betalen.
Desnoods gingen we werken en we zouden alles aanpakken.
Een zekere naïviteit kon ons niet ontzegd worden.
Op het kantoor van de plaatselijke VVV was de aardige mevrouw Sobolovic.
Zij sprak Engels en Duits en volgde een cursus Frans.
Toen zij in de gaten had dat wij niet zoveel geld hadden en bovendien Frans spraken stelde zij voor, dat wij bij haar in huis konden logeren.
Wij konden dan op haar huis passen en met haar ‘t Frans oefenen.
Genereus aanbod
Dat was uiteraard een genereus aanbod dat wij met beide handen aangrepen.
Mevrouw Sobolovic was tien dagen een voorbeeldig gastvrouw.
Ze maakte iedere dag eten, we kregen drinken en werden vertroeteld.
Wij voelden ons al vrij snel opgelaten en benadrukten dat we niet zoveel geld hadden. Wij konden haar voor al die liefde en aandacht niet ’betalen’.
We ruimden af en hielpen met de afwas. Op ons aanbod om ook eens eten te maken ging ze niet in.
Boodschappen doen vertrouwde ze ons ook niet toe.
Maar mevrouw Sobolovic benadrukte dat ’t allemaal geen probleem was en dat zij er plezier in had om ons te verwennen.
Omstreden vertrek
Op de dag van ons vertrek bleek toch dat zij het één en ander van ons verwachtte.
We hadden een flesje slivovic voor haar gekocht en gaven haar vrijwel al ons overgebleven geld.
Dat was overigens niet zoveel en toen bleek mevr. Sobolovic ernstig teleurgesteld.
Ze ging weer Engels praten in plaats van Frans.
''Ik heb voor jullie gezorgd alsof jullie mijn eigen kinderen waren''.
Onze opmerkingen dat wij het allemaal diverse malen hadden aangekaart werden genegeerd.
Toen wij vertrokken keek zij ons met een hoogst verwijtende blik na.
41 jaar later
We zijn ruim 41 jaar later terug in Crikvenica. Dat ligt nu in Kroatië
De badplaats is stil. Het seizoen voorbij.
Een enkele badgast; een enkele voetganger.
Het gammele VVV-kantoortje van toen is veranderd in een luxe gebouw.
Niemand daar heeft ooit van mevr. Sobolovic gehoord.
Het huis waar we verbleven (rechts op de foto hieronder) is drastisch verbouwd.
Ook voor de huidige bewoners is mevrouw Sobolovic een grote onbekende.
En dat is jammer want we hadden graag alsnog iets voor haar willen terugdoen.
We hadden toch wel zwoele herinneringen aan Crikvenica, maar nu viel het allemaal knap tegen.
Na een halve dag zijn we maar weggegaan uit het plaatsje.
Het blijft ook een beetje bitter allemaal.