Media (501)


Ruud Gullit & het (voetbal)-leven

In november 1989 kreeg ik een vraag van de VPRO-Gids. Of ik wilde afreizen naar Milaan om Ruud Gullit te interviewen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Graag!
      Nederland was het jaar daarvoor Europees kampioen voetbal geworden en in 1990 zouden ze wel eens wereldkampioen kunnen worden.
      “We” hadden niet alleen Ruud Gullit, maar ook Frank Rijkaard, Marco van Basten en Ronald Koeman om een paar namen te noemen.

            
            V.l.n.r. Frank Rijkaard, Marco van Basten, Ruud Gullit

Afspraak

De afspraak was zeer eenvoudig tot stand gekomen. Kees Sluys van de Gids had even met de assistente van de persvoorlichter van A.C. Milan gebeld en ik zou daar van harte welkom worden geheten. Hoewel ik grote twijfels had over die vermeende voortvarendheid reisde ik af en maakte het onderstaande interview.
Om het allemaal in goed historisch perspectief te plaatsen moet u van tevoren nog een paar dingen weten.

n  Nederland won de laatste kwalificatiewedstrijd tegen Finland met 3-0 en plaatste zich moeiteloos voor het Wereldkampioenschap in Italië.

n  Gullit was op het moment van het interview ernstig aan zijn knie geblesseerd, maar zou alle wedstrijden als aanvoerder meedoen.

n  Thijs Libregts was de coach, maar werd op instigatie van de spelers ontslagen.

n  De meeste spelers (8) kozen voor Johan Cruijff als de nieuwe coach. Vijf waren voor Leo Beenhakker en twee voor Aad de Mos.

n  Rinus Michels, coach van het kampioensteam uit 1988, had een soort vetorecht verworven , koos er voor om de stem van de meerderheid NIET te volgen en benoemde Leo Beenhakker tot nieuwe coach.

n  Het wereldkampioenschap werd mede daardoor een groot fiasco. Nederland haalde met grote moeite de volgende ronde, maar verloor toen in een ontluisterende wedstrijd van West-Duitsland. Frank Rijkaard bijvoorbeeld werd in die wedstrijd het veld uitgestuurd, nadat hij Rudi Völler vol in het gezicht had gespuugd.

n  Met Johan Cruijff en de bobo’s van het Nederlands elftal is het daarna nooit meer goed gekomen.

n  De VPRO heeft Ruud Gullit niet betaald voor dit gesprek.

n  Rinus Michels zou later tot coach van de eeuw gekozen worden. Een man dus die gezorgd had voor een verziekte sfeer in 1990 en het notabene gepresteerd had om in 1974 in de pauze van de finale tegen West-Duitsland linksbuiten Rob Rensenbrink te vervangen door de rechtsbenige hardholler René van de Kerkhof.  En dat terwijl Piet Keizer op de bank zat.


HET INTERVIEW




 

 

 

Dood scoort hoog

Vroeger hield ik niet zo van al die jaaroverzichten. Een -journalistiek- maniertje om dingen te herhalen. Een ijkpunt. Terugblikken. Een jaar, tien jaar, honderd jaar later, vijfhonderd. Altijd ronde getallen. Ik ga er toch aan meedoen, want waarom zou je altijd consequent zijn?
      Wat bijvoorbeeld waren 't afgelopen jaar mijn meest gelezen berichten? De dood scoorde als altijd het hoogst.
Iemand overlijdt en mensen gaan dan googlen. En als je hoog op die lijst staat, scoor je hoog. Mensen zetten het daarna op facebook etc., gaan het linken, beginnen erover te twitteren.
Op 10 augustus overleed mijn vriendin en oud-collega Lida Iburg. Ik schreef daar een stukje over.  Het veroorzaakte bij mij een bezoek-explosie.
      Hier zijn per maand de meest gelezen bijdrages.

11 januari: Reizen 49: Grindavik IJsland

4 februari: Zoekpoëzie 50; J.J.Slauerhoff (5)

5 maart: Beelden 540; Een wurgslang in bed

6 april: Photosophieën 217; Radiostemmen

5 mei: Algemeen 199; De Honest John & zijn kernbommen

14 juni:Reportages 74; Weimar Oost-Duitsland

26 juli: Archiefcolumns 4; Homokanker, een ziekte


10 augustus: Media 121 ; Lida Iburg overleden

2 september: Goedemorgen 428; Kleine hufterigheid

6 oktober: Reportages 79; Montreuil Frankrijk

16 november: Media 126; Reünie Dagblad De Stem

4 december; Media; Een naald in de Voorstraat 

 

Tweehonderd Marathon-Interviews

Ze komen er weer aan: de Marathon-interviews van de VPRO-Radio. Vanaf komende woensdag tot en met zondag, live iedere avond op NPO 1 van acht tot elf uur. Ik wist het niet, maar er zit het 200ste Marathon-interview tussen. Dat was namelijk aanleiding voor de medewerkers van de VPRO-Site om een paar interviewers op hun beurt te interviewen.
       Zo kreeg ik bezoek van Nikki Dekker (foto); jong, fris, intelligent, geïnteresseerd.  Dat is wel eens anders. Ze allitereerde conform haar naam.
      Hoe het allemaal begonnen was; hoe we onze mensen kozen. Was ik wel eens bang geen vragen meer te hebben? Vielen er wel eens stiltes? Hoe bereidde je je voor? Wat waren de reacties.  Wilden mensen nog wel zo lang live naar een gesprek luisteren? Leuke herinneringen; minder leuke.
      En…. Waren die lange interviews nog wel van deze tijd?

      Een weerslag van de gesprekken –inclusief audio- met Chris Kijne, Djoeke Veeninga en mij vindt u HIER. Plus een persoonlijke liefdesverklaring voor het Marathon-interview van redacteur Tom Klaassen.
      Zelf heb ik in het  verleden acht marathon-interviews gedaan. Daar heb ik dierbare herinneringen aan. Ik heb er eerder op mijn blog over geschreven.

Dat waren:

1. Jan Wolkers
2. Ina Muller van Ast
3. G.A. Wagner
4. Ward Ruyslinck
5. Arie Kleywegt
6. Poncke Princen
7 Jaap van der Scheur
8. Ger Harmsen


We krijgen de volgende interviews.

Woensdag 24 december: Chris Kijne met Jan Brokken
Donderdag 25 december: Tessel Blok met Alexander Münninghof
Vrijdag 26 december: Pieter van der Wielen met Noraly Beyer
Zaterdag 27 december: Coen Verbraak met Jan Swinkels
Zondag 28 december: Bram Vermeulen met Robbert van Lanschot

 

 

 

Een Speld in de Voorstraat

De laatste tijd krijg ik nogal wat reacties over het T.V.-project De Voorstraat van de VPRO. Een ploeg heeft zich gevestigd in de Utrechtse Voorstraat en portretteert daar bewoners. En omdat ik al jarenlang foto’s maak en mensen spreek in Nederlandse Voorstraten ziet men overeenkomsten. ‘’Is dit geen plagiaat’’, schreef iemand.
      ‘’Nee, dit lijkt me geen plagiaat’’, schreef ik terug. Ik probeer namelijk alleen de veranderingen in die Voorstraten te portretteren. Hoe was het vroeger; hoe is het nu?
      Als je al vergelijkingen wilt trekken, kom je veel eerder terecht bij een VPRO-Radio experiment uit 1977, waarbij de J.J.A. Goeverneurstraat in Dordrecht centraal stond. Een jaar lang volgden programmamakers Kees Slager, Katrien de Klein en Roel van Broekhoven de activiteiten in die straat. Daar werd iedere week een programma van een uur van gemaakt, dat vrijdagavond werd uitgezonden op de popzender Hilversum 3.   
      Het is in het algemeen zo, dat er vrij veel radio- en televisieprogramma’s zijn, die ontleend zijn aan beproefde formules of al eerder uitgewerkte ideeën. Soms gebeurt dit met bronvermelding; veel vaker niet. Vaak gaat het onbewust. Vaak ook zijn er voorbeelden in het buitenland.  

De Speld & DPA
      Neem de alternatieve nieuwssite De Speld. Een nieuwsmagazine van Melle van den Berg, Diederik Smit en Jochem van den Berg. Sinds kort zitten zij dagelijks bij Pauw met verzonnen nieuwsberichten, die vaak leuk, soms melig en soms zó echt lijken, dat ze worden overgenomen door ‘’serieuze’’ nieuwsmedia.  Twee maal per week staan ze in De Volkskrant en de berichten zijn ook te horen op Radio Veronica.
      Dit nieuwsmagazine op zijn beurt lijkt weer op Dorrestijns Pers Agentschap (DPA) dat jarenlang te beluisteren was in het roemruchte VPRO-radioprogramma Het Gebouw.  Hans Dorrestijn las daarin –overigens naar een idee van Peter Flik- zijn alternatieve nieuwsberichten, die humoristisch en soms hilarisch en soms ook heel melig waren. Hij las ze de avond tevoren nogal eens voor in een Hilversums hotel, waar de redactie van Het Gebouw steevast verbleef. Ik was eindredacteur van dat programma en ben daar dus vaak getuige van geweest.
     
      Voor de jongeren onder u heb ik een paar afleveringen gevonden: 

Het Gebouw van 6 september 1985:

 

http://www.npo.nl/het-gebouw/06-09-1985/POMS_VPRO_551176

DPA op 4'26''

Het Gebouw van 17 januari 1986:
http://www.vpro.nl/idfa/speel.POMS_VPRO_592284.html

DPA op 05'20'' en op 1.04'15''


Het Gebouw van 18 oktober 1985:
 

http:/opwww.vpro.nl/idfa/speel.POMS_VPRO_552055.html

DPA op 30’.01’’ en 49’.23’’

Het Gebouw van 28 februari 1986:
http://www.vpro.nl/idfa/speel.POMS_VPRO_609571.html

DPA op 05’.40’’ en op 1.01’13’’

 

Klik HIER voor Dorrestijns DEPRESSIE LP 

Een uiterst riskante correspondentie

Ik schreef gisteren een stukje over een reünie bij het Bredase Dagblad De Stem. Het waren mensen die daar tussen 1962 en 1972 actief waren. Er was aan iedereen gevraagd om een anekdote te vertellen. ‘’Staand en met luide stem’’.   
      Ik dook in mijn archief en haalde er wat dagboekjes bij. Wat bleek: anekdotes volop.

Ruin vier jaar werkte ik bij die krant op de redactie in Roosendaal. Een soms geïsoleerde positie, want het contact met de centrale redactie in Breda bestond voornamelijk uit telefoonverkeer. De krant had een aantal edities (Bergen op Zoom, Roosendaal, Etten-Leur, Oosterhout,, Zeeland en natuurlijk Breda). Pagina twee was een zogeheten wisselpagina. Maar soms ging een bericht ook in alle edities mee.
      Het was voor ons in de provincie vaak maar afwachten wat er met die berichten gebeurde.  
De relatie met de hoofdredactie was eufemistisch uitgedrukt aftstandelijk. We werkten ons kapot, vaak s’avonds en in de weekends, maar waardering van de leiding was er eigenlijk niet.   
      En toch kwam daar verandering in. Na een curieus incident.

Aanleiding was een rupsenplaag in Zevenbergschen Hoek. Ik had een tip gekregen en ging er heen met een fotograaf. Het was vrij ernstig. Wij kwamen in een huis, waar honderen rupsen over de vloer en langs de muren kropen. Grote rupsen, zo’n acht tot tien centimeter lang.
      Ik maakte daar een bericht van en dat werd de opening van de wisselpagina van de editie Roosendaal/Zevenbergen.
      Onze grote concurrent het Brabants Nieuwsblad had dit nieuws gemist, maar rukte de volgende dag groot uit. Er werd een behoorlijk dramatische foto gemaakt van een ledikantje waar een baby in lag; bedolven onder die grote rupsen. De foto kwam op de voorpagina, waarna het nieuws werd opgepikt door het ANP. Ook de landelijke kranten reisden daarna af naar Zevenbergschen Hoek.
      .......En toen kreeg ik via de telex de volgende reactie van de nogal autoritaire hoofdredacteur Loek Leijendekker:      

Geachte heer Van den Boogaard

Het is mij opgevallen, dat u de laatste tijd de greep op het nieuws dreigt te verliezen.

HET voorbeeld is de rupsenplaag, die momenteel Zevenbergschen Hoek teistert. Zie vandaag de voorpagina van het Brabants Nieuwsblad. Ik hoop dat u de rug recht en zich herpakt.

Met collegiale groeten

L. Leijendekker

Tja. Wat doe je dan? Tot tien tellen? Tot duizend?
Ik deed dat niet maar schreef onmiddellijk terug:

Geachte heer Leijendekker

Het is mij opgevallen, dat u de laatste tijd uw eigen krant nogal slecht leest.

HET voorbeeld is de rupsenplaag, die momenteel Zevenbergschen Hoek teistert. Zie gisteren de opening van de editie Roosendaal/Zevenbergen. Een primeur van mij, die vandaag op de voorpagina van het Brabants Nieuwsblad zonder bronvermelding is overgenomen. Ik hoop dat u op uw beurt de rug recht en zich een volgende keer nog eens bezint, voor u met uw ondoordachte kritiek komt.       

Met collegiale groeten

R. van den Boogaard


Ik werd daarna gebeld door het redactiesecetariaat. Ik moest mij onmiddellijk komen verantwoorden. Het gesprek begon heel vervelend. Waar ik de brutaliteit vandaan haalde om zo’n toon aan te slaan. En waarom ik dat per telex had gedaan. Iedereen op de redactie had dat namelijk kunnen lezen. Sterker: dat was ook gebeurd.
      Ik begon sterk te vrezen dat dit wel eens het eind van mijn Stemcarrière zou kunnen worden. Maar in plaats van excuses aan te bieden, begon ik mij met verve te verweren.  
     
Wie was hier nou als eerste in de fout gegaan?. En als ik niet via de telex mocht corresponderen, waarom mocht de hoofdredacteur dat dan wel? En hij was toch zelf correspondent in Italië geweest. Wist dus wat het was om vaak in isolement te werken en altijd maar af te wachten wat er met je verhalen gebeurde. 
      Waarom weet ik niet precies, maar ineens kantelde er iets. De hoofdredacteur nodigde mij en mijn collega Frans Wetzels uit om thuis bij hem in Oosterhout op bezoek te komen. Met onze partners. En dan gaan we –zoals hij dat uitdrukte- een boom opzetten. 

Een week later gingen we op bezoek. Er waren hapjes & drankjes, de openhaard was aangestoken en Loek Leijendekker bleek een aimabel gastheer. Hij was geïnteresseerd in onze ervaringen, betrok de partners in het gesprek en vertelde zelf anekdotes, vooral over zijn tijd als correspondent in Italië.

Resultaat: Vanaf dat moment was er contact met de hoofdredactie en kregen wij soms zelfs een compliment.  


©2014 Ronald van den Boogaard

   

Subcategorieën