Ronald van den Boogaard - Algemeen (571)

Algemeen (571)

Details: Categorie: Algemeen (571); Gepubliceerd: 14 november 2019

Bibliotheek: Het hart van de campagne

Winterbloei

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

     De maand november staat in het teken van Nederland leest. Het thema dit jaar is Duurzaamheid.   De bibliotheken geven een bloemlezing van natuurverhalen van Jan Wolkers cadeau met als titel Winterbloei.
      De bundel is samengesteld door Onno Blom en bevat zowel gepubliceerd als ongepubliceerd werk van Jan Wolkers. Aaf Brandt Corstius schrijft columns bij de teksten van Jan en het voorwoord is van Ronald Giphart.
      Nederland Leest Junior, dit jaar een heruitgave van Borealis van de auteur Marloes Morshuis, sluit naadloos aan op duurzaamheid.

Duurzaamheid

Lente of winter, de natuur blijft prachtig in alle seizoenen. Maar ze is ook kwetsbaar en van slag. In tijden van klimaatsverandering, smeltende ijskappen en klimaatspijbelaars wordt de roep om duurzaamheid luider en duidelijker.
      Steeds meer mensen vragen zich af wat ze zelf kunnen doen om een gezonde en diverse leefwereld te behouden voor de toekomst. Al dan niet beïnvloed door de publieke opinie. Over dit onderwerp gaan we met elkaar in gesprek in bibliotheken door heel Nederland.
      Maar er gebeurt meer. Bibliotheken organiseren activiteiten die op dit thema aansluiten. Voorbeelden hiervan zijn de repair-cafés, de natuur in met de buitenbieb, het organiseren van leesclubs en de aanschaf van boeken over duurzaamheid.
      De bibliotheek is het hart van de campagne en een ideale plek om samen te komen om eens lekker te brainstormen over de zin en de onzin van duurzaamheid.

Leuk leesvoer

Dit is de grootste nationale leescampagne die zich voornamelijk afspeelt in de bibliotheek. Hierbuiten hoor ik er weinig over; hoe kan dit?
We doen ons best om ieder jaar een mooi thema te bedenken dat aansluit op de belevingswereld van veel mensen. In 2016 was dat democratie, in 2017 robotica en in 2018 voeding. Leden en niet-leden van de bieb kunnen gratis een boek ophalen in een deelnemende bibliotheek. Leuk leesvoer om een gesprek met elkaar te voeren.

Hans

Meneer Hans van der Toolen is schrijver/vertaler/boekenverzamelaar en een wekelijkse bezoeker van onze bibliotheek.
Geboren en getogen in Oegstgeest. Kent de familie Wolkers.
Deze man vind ik eigenlijk interessanter dan meneer Wolkers, of mag ik dat niet zeggen?
Nou ja, Hans leeft en Jan is dood. Dan heb je meer aan Hans, althans in gesprekken en die zijn onderhoudend. Jan leeft voort in zijn kunstwerken en verhalen.

Dick & Paul

Wij vinden het ieder jaar weer leuk om een boekje weg te mogen geven tijdens Nederland Leest - het voelt alsof je de mensen een cadeautje geeft.
      Dick en Paul, docenten van de computercursus Klik & Tik, zetten een discussie op over Jan Wolkers. De mannen hebben de cursisten eerst lekker aan het werk gezet en houden ondertussen een wakend oog op de voortgang.
      Paul is een handige monsieur; zijn oog valt tijdens het gesprek op een boek. ‘Zeg Dick, zie je dat boek over stofferen staan? Een heidens karwei, maar als je na de klus achterover leunt in je nieuw overtrokken stoel kun je plausibel denken - was ik even duurzaam bezig.’ Ha, en dat vind ik nou zo geweldig, als een boek je aan het denken zet. I love my job!

Roelie & Henk

Dan zie ik Roelie en Henk Panneman binnenlopen. Pensionados en enthousiaste bezoekers van onze bieb. Henk verdiende in zijn arbeidzame leven de kost als schoolmeester en was verder ondermeer directeur van een internaat in Sellingen. Henk praat graag honderduit; een boeiend verteller/ Ik hang aan zijn lippen.
      Henk is geboren in een ondernemend gezin, moeder runde een ‘Winkel van Sinkel’ en vader werkte ook heel hard. Henk vertelt zo veel, dat niet alles blijft ‘hangen,’ -zal aan mij liggen-. Na een kwartier bedenk ik dat ik nog heel veel werk te doen heb en breek het gesprek een beetje schromend af. Zijn levensverhaal zou in een boek passen, echt. Volgende week gaan we verder waar we gebleven zijn, in Hoofddorp.
      Roelie, de vrouw van Henk, is verpleegster geweest. Zij gaat geduldig ergens zitten als Henk in de vertelmodus staat. Geniet mee, al kent ze de verhalen van haver tot gort. Ze leest onze ‘Aanraders,’ en om op adem te komen leent ze tussendoor een ‘Chicklit.’
      In haar tasje huist een kattebelletje dat ik ooit voor haar heb geschreven met boektitels waarvan ik dacht dat ze die het lezen waard zou vinden. Roelie ‘verdronk’ namelijk een beetje in het aanbod van onze bieb, als reminder en op verzoek schreef ik de leestips voor haar op.

Blij met het Nederland Leest cadeau zinkt ze weg in onze roze stoel, Henk babbelt er nog steeds lustig op los, ze vindt het wel even goed en verdwijnt in de verhalen van Jan.
Hoe zou dit Bloemendaalse meisje toch aan Veelerveense Henk gekomen zijn?
Aan zijn lippen blijven hangen?

Klik HIER voor alle biebverhalen

Luister HIER naar het Marathon-Interview van uw bloghouder met Jan Wolkers. (1986)

Details: Categorie: Algemeen (571); Gepubliceerd: 11 november 2019

Johannes Postkazerne Steenwijkerwold

Vorige week schreef ik een stukje over de atoombommen, die ooit in het Drentse plaatsje Darp lagen. En ik memoreerde dat ik daar diverse keren geweest was, omdat ik ooit dienstplichtig soldaat was bij de 119^e Afdeling Veldartillerie, gelegerd in de Johannes Postkazerne te Steenwijkerwold. Deze afdeling beschikte over Honest John raketten, die kernwapens konden lanceren.
Omdat ik toch in de buurt was, ben ik even bij die kazerne gaan kijken. Zij bestaat nog steeds en er zijn nog militairen gelegerd.
Vroeger stonden er soldaten voor de poort op wacht. Met een UZI, die niet geladen was. Patronen in de tas.
Je moest twee uur op en vier uur af. Vierentwintig uur lang. Een echte hondenwacht.
De wachtposten zaten nu in een verwarmd huisje achter een computer.

‘’Ik mag zeker niet het terrein op?”

‘’Nee meneer. Dat kunnen wij niet toestaan. Maar waarom wilt u dat?’’

‘’Ach, ik heb hier vroeger een jaar in dienst gezeten en wilde eens kijken of het allemaal nog bestaat’’

‘’Wanneer was dat?’’

‘’IN 1965’’

‘’Zo! Lang geleden. Dat was een leuke tijd zeker ”

''Nou, dat valt wel mee. Eigenlijk was het helemaal geen leuke tijd"".

‘Hoezo? Waarom komt u hier dan kijken?’’.

‘’Ach jongens, misschien weten jullie wel dat hier vroeger soldaten werden opgeleid om kernkoppen af te schieten met raketten. En dat ze daar officieel niet eens van op de hoogte werden gesteld Niemand mocht toen namelijk weten, dat er in Nederland atoombommen lagen opgeslagen’’.

‘’Echt waar?”

’Echt waar!’
’Maar we hadden het onderling wel naar ons zin. Kameraadschap. Gedeelde rotzooi. Lachen joh!. Daar weten jullie natuurlijk zelf alles van’’

‘’Jazeker. De onderlinge sfeer hier is goed’’

‘’Goed zo. Maar denken jullie dat ik buiten de poort een paar foto’s mag maken?’’

‘’Meneer gaat uw gang’’.

De V staat bij het monument ter ere van Verzetsheld Johannes Post.

Details: Categorie: Algemeen (571); Gepubliceerd: 08 november 2019

De atoombommen van Darp

Frank Westerman was de afgelopen tijd prominent aanwezig in nieuws- en talkshows om zijn nieuwe boek te promoten: De Wereld volgens Darp. (Een treurige woordspeling op de bestseller De Wereld volgens Garp van John Irving)

Hij gaat in dat boek ondermeer terug naar zijn jeugd in Drenthe, waar in het dorpje Darp bij Havelte kernwapens lagen opgeslagen. Dat was een publiek geheim, waar de inwoners van Darp liever niets mee te maken wilden hebben.
De soldaten van de 119^e Afdeling Veldartillerie, die gelegerd waren op de Johannes Post kazerne in Steenwijkerwold daarentegen wel.
Ik was één van die soldaten en heb daar eerder op mijn blog over geschreven.
Er kwamen ook reacties op, waarvan ik er één heb toegevoegd.

Opleiding tot massamoordenaar

WE GAAN TERUG NAAR 1965.
      Ik ben voor fl. 1,50 per dag dienstplichtig soldaat; registratienummer 450101030.
Na zes maanden opleiding in Ossendrecht en Breda word ik chauffeur-telefonist bij de 119e afdeling Veldartillerie, gelegerd in de Johannes Postkazerne te Steenwijkerwold.
      Mijn 'aanspreektitel': DE KANONNIER.
Deze afdeling bestond uit vier batterijen. Ik zat bij de stafbatterij.
      Zij beschikte niet over kanonnen, maar over raketten.
Om precies te zijn de Honest John raket.
      Een niet geleide raket met een kaliber van 722 mm en een bereik van 30 km.
Het gerucht ging toen, dat deze raket geschikt was om kernwapens mee te lanceren.

GASMASKERS

Wij als dienstplichtigen wilden eigenlijk wel weten of dat waar was.
Of wij werden klaargestoomd om -als dat zo uitkwam- medeplichtig te worden aan GROOTSCHALIGE MASSAMOORD.
En waar lagen die kernkoppen? Die moesten wel in de buurt zijn opgeslagen als je er snel over zou moeten kunnen beschikken.
Wij wilden ook weten waarom wij tijdens oefeningen op de Lüneburger Heide moesten oefenen met gasmaskers op als er een proefraket gelanceerd was.

En zou zo'n gasmaskertje radioactieve straling op een afstand van dertig kilometer wel voldoende tegenhouden?

GEEN ANTWOORD

Natuurlijk kregen we geen antwoord.
Politici, die kamervragen stelden trouwens ook niet.
Altijd hetzelfde:

‘Over aantallen en locaties van in Europa aanwezige kernwapens kunnen om redenen van staatsbelang geen mededelingen worden gedaan’.

DE RINGEN VAN DARP

Eén jaar ben ik daar in de buurt van Havelte gelegerd gebleven. Natuurlijk wisten wij al snel dat de Honest John inderdaad kernkoppen kon afvuren. En natuurlijk wisten we dat die kernkoppen lagen opgeslagen in een nucleair depot in het dorpje Darp vlakbij de Johannes Postkazerne.
Ik ben daar toen diverse malen geweest. Het depot werd door twee ‘ringen’ militairen bewaakt. De binnenste ring door Amerikanen, de buitenste ring door soldaten van de compagnie Van Heutsz.

Geheimzinnigheid alom dus. Nog steeds.
Hoewel.

Op Internet vond ik een site van de Koninklijke Landmacht. En wat staat daar letterlijk onder het kopje Koude Oorlog in 1960:

'De eerste kernwapens (kernkoppen) in ons land zijn bestemd voor de Honest John.
Dit is een niet-geleide raket met een kaliber van 762 mm en een bereik van 30 km.
De 109e afdeling Veldartillerie bij ‘t Harde wordt als eerste uitgerust met de kernwapens.
Kort daarna volgt de 119e afdeling Veldartillerie in Steenwijkerwold.
De invoering van kernwapens ligt in het verlengde van de NAVO-strategie van ‘massale vergelding’ (massive retaliation), waartoe al op 16 december 1957 is besloten en die onder meer leidt tot de stationering van kernwapens in Europa'.

VREEMD

Toch vreemd deze openheid achteraf. Is dit geen staatsbelang?
Nee!
Het is namelijk allemaal niet actueel meer.
Geschiedenis.

De 119e afdeling veldartillerie werd in 1978 opgeheven. De Honest John was al snel verouderd en werd opgevolgd door de Lance raket, die weer werd opgevolgd door het zogeheten Multiple Launch Rocket System, een gemechaniseerd meervoudig raketsysteem, dat 12 met kernkoppen geladen raketten in één minuut kan afschieten.

Maar ook dit systeem is in 2004 uit de bewapening gehaald.

DOORLEEFD

In deze doorleefde nacht werd ik op de kazerne in Steenwijkerwold 21 jaar.
Wij moesten namelijk paraat blijven.
Er werden om middernacht rotjes & vuurpijlen afgestoken.
Daar waren we ook goed in.
PROOST!

De Honest John & z’n kernbommen (2)

Die geheimzinnigheid is er tot het laatst gebleven. Dat hoorde ik van Bé Kruize, die tot maart 1978 diende
bij de 119e afdeling veldrtillerie
Hij was de laatste lichting. De Afdeling werd toen opgeheven; de Honest John was verouderd.
Voor ‘t laatst werden die raketten toen gelanceerd in Duitsland.
Bé stond erbij en keek er niet alleen naar, maar maakte ook een fotoreportage, die hij mij opstuurde.
Overigens vind ik het nogal opmerkelijk, dat het een dienstplichtig soldaat zomaar werd toegestaan
om zo’n serie foto’s te maken.

Kernwapendepot Darp

De kernwapens lagen opgeslagen in een depot in het plaatsje Darp vlakbij de kazerne. Ook dat wisten wij destijds ‘officieus’.
Ook daar kon Bé zomaar foto’s maken.
Let wel: Het gaat hier om een opslagplaats voor atoombommen, waarvan het bestaan in die tijd nooit bevestigd werd.
Een plaats die ondermeer streng bewaakt werd door Amerikaanse militairen.
Een plaats waar ook na het verdwijnen van de Honest John kernbommen opgeslagen bleven, omdat een nieuwe raket
werd geïntroduceerd: de Lance.

Details: Categorie: Algemeen (571); Gepubliceerd: 06 november 2019

Farid, Mozjgan & de familie Dinkla

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

Een aantal Inwoners van Bellingwolde is maandenlang gevolgd door een T.V,-ploeg van BNN/VARA voor het programma TYPISCH……
Vanaf 11 november op Nederland 2 (19.15 uur) kunt u ook celebreties uit onze bieb zien. In ieder geval onze dierbare klanten Farid en Mozjgan en familie van onze geliefde mevrouw Dinkla.

Afghanen

Farid en Mozjgan. Tien jaar geleden ontvluchtten zij Afghanistan en kwamen in het asielzoekerscentrum van Bellingwolde terecht: Na tal van omzwervingen door het land wonen ze daar nu samen met hun twee zonen.
Farid komt met zijn kinderen boeken lenen in de bieb. We maken een gezellig praatje, zoeken samen een voorleesboek uit voor de jongens en altijd weer raak ik betoverd door zijn innemende glimlach. Na 10 jaar vindt hij de Nederlandse taal nog steeds moeilijk. Hij weet, dat hij nu de basis moet leggen voor hun toekomst.in Nederland. Samen weten we dat het goed komt; zij hebben intelligente kinderen en wij mooie voorleesboeken.

Het Gezin

Bij onze eerste en derde Interculturele High Tea met Poëzie, maakte Farid de hapjes.
Of was het zijn vrouw? Ondoorgrondelijk die man. En altijd die lach.

Familie Dinkla

De familie Dinkla is al twee eeuwen boer in Bellingwolde. ''Typisch...'' volgt hier opa Willem, vader Pieter en zoon Willem: de vijfde, zesde en zevende generatie Dinkla's. Voorheen hadden de herenboeren personeel om het werk uit te voeren, maar tegenwoordig zitten ze zelf op de trekker.

Wij kennen mevrouw Dinkla. Een trouwe lener van boeken ‘ die inhoud hebben,’ zoals ze het zelf noemt. Een pronte dame van rond de 80 jaar. Getooid met een flinke bos wit krullend haar die haar krachtige gezicht en diepblauwe ogen omlijst. En een man die haar in de auto naar de bibliotheek brengt en daar ook wacht tot mevrouw haar linnen tasje vol leesvoer verzameld heeft voor de komende weken.

Ze loopt met twee krukken, het gaat moeizaam, maar het gaat. Zelfstandigheid en trots zitten ingebakken bij deze vrouw; je kunt aan haar zien dat ze sterk is. Maar tegenwoordig laat ze zich graag door ons helpen; haar boeken ontvangen en uitlenen mogen wij doen, graag zelfs. ‘ Mar’ heb je nog boekentips?’ En als ‘Mar’ er niet is dan is mevrouw Dinkla zeer gecharmeerd van Elly. Zou ik ook zijn, maar dat terzijde. Wij houden van de statige mevrouw Dinkla.

Beetje jammer dat de redactie van dit tv-programma ons niet heeft gevraagd ‘wie te interviewen.’ Of lezen ze dit blog niet?
Maar ja, je kunt niet overal een vinger in de pap hebben; trouwens met onze verhalen erbij had de VARA wel meer kans op de Televizierring gemaakt, maar ja…. dat wisten zij dan weer niet.

(Foto's: Marjon Lukje)