Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 04 februari 2017

Eendepaté met cranberrysaus

We hebben muizen. Het zijn er behoorlijk veel dit jaar. We wonen aan een dijk op het platteland. Vandaar. Soms zie je er één schuifelen of rondrennen, maar ze zijn vooral ’s nachts actief. Veel muizenkeutels her en der. Aangevreten ovenwanten. Besabbelde frutseltjes.
      Vroeger hadden we er geen last van, want er waren katten in huis. Maar die werden wel eens doodgereden op de dijk.

Hoe kom je van die muizen af?

Er zijn een paar hardvochtige oplossingen. Een lokdoos met gif bijvoorbeeld. De muizen gaan dood, drogen uit en je hebt -is de aanbeveling- geen overlast door stank.
Niet doen dus.

Er is een elektronische muizenval. De beestjes krijgen een elektrische schok en zijn direct dood.
Niet doen.

Er is een muizenval met een soort ingebouwde guillotine. Als ze daar in komen worden ze onthoofd.
      Met het risico dat het niet goed gaat.
Vooral niet doen dus.

Even dachten we de oplossing gevonden te hebben met een elektrisch apparaat dat ultrasoon geluid voortbrengt. Ineens waren er geen muizenkeutels meer. Naar De Blokker om nog een paar van die apparaten aan te schaffen, maar daar waren ze niet meer voorradig.
       ‘’Ze zijn er weer in het voorjaar’’, zei de mevrouw.
       ‘’Maar mevrouw’’, zeiden wij,’’in het voorjaar gaan de muizen naar buiten, want dan is er genoeg voedsel te vinden. Het gaat juist om de winter’’.
       ‘’Tja’’, ze de mevrouw van De Blokker, ‘’ ze zijn er echt pas weer in het voorjaar”.
Ongewild gaf ze daar precies mee aan, waarom het niet goed gaat met De Blokker.

Overigens hielp het apparaat na een paar weken ook niet meer. Ze raken er kennelijk aan gewend.

Er restte niets anders dan een gewone muizenval. Zo’n draadkist muizenval, waarin je wat eten legt.
      Als de muis er dan ingaat en begint te knagen, valt het poortje dicht en zit het beestje opgesloten.

We probeerden geheel naar tekenfilm voorbeeld een stukje kaas.
Geen muis, die erin trapte.
Kaas en ham.
Niets.
Een restje pasta.
Niets.
Muesli.
Niets. Nada.

En toen hadden we beet. Een restje eendepaté met cranberrysaus.
      Een muis in de val.
Die laat je dan zo’n 500 meter verderop weer vrij.
      Het menu bleek heel goed te werken. Ze waren er dol op. We vingen op één dag zelfs drie muizen.
Maar gisteren kwam de ultieme verrassing toen er twee muisjes tegelijk in het valletje zaten.
      Hoe dat technisch mogelijk is, is mij niet geheel duidelijk.

Maar goed.
      De oplossing is dus eendepaté met cranberrysaus.
Niet de goedkoopste oplossing.
      Wel prettig voor de muis, die wellicht behoorlijk gestresst raakt in zo’n kleine ruimte.
Maar het is tenminste geen galgemaal.

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 03 februari 2017

DE MILLENIALS

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Millenials! Nooit van gehoord? Nou dat gaat nu veranderen. Dat is dus de generatie geboren rondom het jaar tweeduizend. Kenmerken: snelle way of life, merkkleding, niet meer goed normaal kunnen praten maar veel in hun smartphones, gauw verveeld, mechanische muziek, alles voor het uiterlijk, boeken ho maar. Koken is opwarmen.

Zijn ze allemaal zo, nee.

Maar er zijn er wel heel veel van.

Millenials van de TU Delft ontwierpen een capsule die via een vacuüm getrokken buis snelheden van rond de twaalfhonderd kilometer per uur kan bereiken. Zou je zo’n ding als een soort spoorverbinding aanleggen tussen Amsterdam en Parijs, dan is de passagier in een half uur in de Franse hoofdstad.

Pfft.

Wat de studenten ontbreekt is het inzicht dat alles dat technisch mogelijk is, niet hoeft te worden uitgevoerd. Men kan ook iets niet doen. Tegen de principes van het nagestreefde snelle bestaan, tegen het gevoel van vooruitgang, tegen het succesvolle, tegen de waardeloosheid.

Kijk lieve jongens en meisjes, je kan dan wel heel snel in Parijs zijn, maar ga dan ook verder. Een dag Parijs is toch echt aan de lange kant, beperk het tot vijf minuten, lang zat.

We wonen hier in dit prachtige Oost Europese land op het platteland. En dat heeft zo zijn gevolgen. Laat ik er één noemen. We houden van films. Canal Digital is de oplossing. Wel een Nederlands adres opgeven, anders gaat het niet.

Alle Nederlandse tv-zenders en honderden pulpkanalen. Die zet je gewoon niet op. MAAR de laatste jaren, misschien al meer dan vijf, worden films of docu’s die we willen zien op de late avond of in de nacht uitgezonden. Opnemen is de way out. MAAR de laatste maanden, misschien al meer dan vijf, worden ook die dingen die we willen zien niet meer uitgezonden. Berusting is de way out. MAAR er is mijn karakter, heb geen berusting.

Het is afgelopen maandag en mijn vrouw keek naar TIJD VOOR MAX. MAX is een omroep opgericht voor de oudere kijker. In dat programma kwam de actrice Hanna Verboom in de kwebbelvijver aan de beurt, tegen het einde. Zij meldde dat ze een website was begonnen waar iedere maand tien films worden aangeboden, films die je gezien moet hebben. Aanbevolen door een aantal beoordeelaars. Kosten vijf euro per maand. NOU DAT LEEK WEL WAT VOOR DEZE OUDE KNAKKERS.

Ik vroeg haar hoe die website heette. Zij zei dat ze het niet had kunnen verstaan. Of de telefoon was gegaan of de hond had er doorheen geblaft, het was niet doorgekomen.

Ik dacht: HIER GA IK EEN HELE DAG AAN BESTEDEN.

De volgende dag zette ik de telefoon af, het tuinhek op slot en de koffie klaar.

Uitzending Gemist op de laptop. Zoeken naar Tijd voor Max. Gevonden. Doorspoelen naar het einde is er niet bij, dus weer veertig minuten uitzitten, en ja hoor, daar is Hanna Verboom. OP het moment dat ze de naam van de website noemt, gooien de presentatoren er een dik gebbetje over heen, zodat je die naam niet kan verstaan.

Toch maar eens met MAX bellen.

-Met Jojanneke….

-Ik dacht dat ik met omroep max sprak…

-Ja dat doe je ook

Ik leg de MILLENIAL uit wat mijn probleem is, dat de presentatoren van Tijd voor Max door belangrijke informatie heen kwebbelen en daar op zegt zij:

-Sorry, maar dit doen zij opzettelijk. Wij mogen geen namen noemen van commerciële ondernemingen. Dan krijgen we een boete. Dat gebeurt ook bij schrijvers die een boek komen aanbevelen. Zodra de naam van de uitgever valt wordt er doorheen gepraat.

-Hoe nu verder?

-IK geef je de naam van de website. CINETREE.

We zijn dus verder. Niet opgeven, kop erbij houden.

De website is duidelijk, de filmbeoordelaars worden curatoren(!) genoemd, maar vooruit niet zeuren. Abonneren. EN DAT GAAT NIET.

Maar weer bellen,

-Met Carlette…

-Spreek ik met Cinetree…

-Ja daar spreek je mee.

 (…..)

-Sorry, maar je kan niet naar onze films kijken, want je woont niet in Nederland.

 De dag is ten einde. Opgeven? Ja wat anders.

 Klik HIER voor alle Photosophieën

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 01 februari 2017

Culturen; Vreugde; Kleuren

Ernst Schade, die in Portugal woont heeft al heel lang een grote affectie met de vroegere Portugese koloniën.
      Laatst was hij met zijn zoon in Guinee-Bissau (West-Afrika).
Hij stuurde mij een groot aantal foto’s, waarvan ik er 22 heb geselecteerd.

      Een foto-impressie van een in Nederland onbekend en vergeten land.

Landschappen, mensen, culturen, tradities, arbeid, vreugde, kleuren.

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 29 januari 2017

Een vreemdganger & een snoeshaan

Het ding staat er al meer dan tien jaar. Verstilde snelheid. Op een verhoging aan de rand van een akker.
      En je moet het toegeven: Een prachtig gestroomlijnde machine. Een moordwapen. Een gevechtsvliegtuig. Een Lockheed F-104 Starfighter.
Locatie: Oosterland op het Zeeuwse eiland Schouwen-Duiveland. Het terrein van auto-demontagebedrijf Ad Stouten aan de N 59.
      De Starfighter was de standaard jachtbommenwerper van de NAVO van 1961 tot 1985. Nederland had er ook een aantal. Ze waren gestationeerd op de vliegbases Leeuwarden, Twenthe en Volkel.

      Altijd als ik daar langs rijd moet ik denken aan Prins Bernhard en Henk Vredeling, resp. een vreemdganger, man van Koningin Juliana en een vreemde snoeshaan, Minister van Defensie in het kabinet Den Uyl.
      Bernhard -volgens Vredeling een typische Mof- ontving begin jaren zestig van de vorige eeuw $ 1,1 miljoen aan steekpenningen van Lockheed, omdat hij had gelobbyd voor de Starfighter. In 1974, toen er werd gesproken over de opvolging van de Starfighter probeerde hij het nog eens. Hij zou ervoor betaald worden om Nederland zover te krijgen de Lockheed P-3 Orion aan te schaffen.
      Dat ging niet door. Henk Vredeling koos namelijk voor de F-16. Tegen de zin van zijn partij (P.v.d.A.) in. ‘’Congressen kopen geen straaljagers’’, zei hij bij die gelegenheid. Toen de rol van Bernhard duidelijk werd, onthief Vredeling de Prins van al zijn militaire taken. Hij trok verder aandacht door oud-minister Joseph Luns ‘’in de goal te willen schoppen’’ als hij hem nog eens voor zijn voeten zou krijgen.  

De N-59 is een drukke tweebaansweg. Vooral in het seizoen. Je mag er tachtig kilometer per uur rijden en niet inhalen.
      Er zijn vooral jonge mannen, die zich hier nogal eens aan onttrekken.
Ze maken kennelijk testosteron aan als ze de Starfighter zo slagkrachtig langs de weg zien staan.