Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 01 november 2016

Mennesket ved Havet

Dit monumentale beeld staat in de Deense havenstad Esbjerg. Een paar kilometer buiten het centrum, aan zee bij de haven. Het is een intrigerend beeld, dat vanuit zee op een afstand van tien kilometer nog te zien is. Vier witte identieke zittende mannen van negen meter hoog. Het beeld heet Mennesket ved Havet (Mannen aan Zee) en is gemaakt door de Deense kunstenaar Sven Wiig Hansen. (1922-1997).

Het werd op 28 oktober 1995 onthuld ter ere van het honderdjarig bestaan van de gemeente Esbjerg.
      Volgens mijn vriend Dick Bouman van AZ-Kunstprojekten zijn de mannen gegoten in beton. Gepolijst.
En dat zou de reden zijn dat ze er ruim twintig jaar na de plaatsing nog zo prachtig wit bij zitten.

Onaangedaan

De mannen hebben een uitdrukkingsloos gezicht. Op Internet kun je daar diverse verklaringen voor vinden (maagdelijk, onschuldig, leeftijdsloos, puur, rein etc.). Nog geen vuile handen gemaakt.
      Het zal allemaal wel, maar zeker is dat het beeld indruk maakt.

Publiek

Er komen veel mensen op af. Soms klimmen ze erop, soms gaan ze er even op zitten. De mannen laten het onaangedaan toe.

Abu Simbel

Het lijkt erop dat Hansen zich onder meer heeft laten inspireren door het beeld van Ramses II, dat staat bij Abu Simbel aan het Nasssermeer in het zuiden van Egypte. Vier maal Ramses zelf (10 meter hoog) en daartussen zijn moeder, zijn vrouw Nefertite en diverse kinderen. Gemaakt in de dertiende eeuw.
      Ik ben daar eens geweest en ook dat was een aardig schouwspel.

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 27 oktober 2016

WAAROM DEZE FOTO

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Genomen ongeveer een jaar geleden in Dürres aan de Adriatische zee in Albanië. Toen ik hem nam wist ik helemaal niet waarom ik die plaat MOEST hebben. Symboliek: de inwoners van dit land opgesloten in een kooi, uitkijkend over een zee die ze nooit konden oversteken ? Zoiets dus.
      Nu, na enige tijd wist ik het. Een eerbetoon aan Fatmir.

Hij, Fatmir, zal ongeveer dertig jaar oud zijn geweest toen de politie zijn woning binnendrong en hem afvoerde naar een kazerne van de Segurimi, de geheime dienst van Albanië. Zo rond 1960. Had iets nagelaten of had een gedachte geuit die de toenmalige communistische staat niet had bevallen. Duizenden en nog eens duizenden Albanezen werd gebrandmerkt als vijanden van de staat en opgepakt. Afgevoerd naar de bergen. Voor jaren.
      Zo ook Fatmir. Het strafkamp was ver verwijderd van de bewoonde wereld, vluchten was onmogelijk. De omstandigheden waren zo erbarmelijk dat velen stierven aan ondervoeding, ziektes, kou en hitte. De bedden in de onverwarmde cellen waren maar een meter breed. Te smal voor de twee gevangenen die de cel moesten delen. Om de beurt slapen dus.
      De vrouw en kinderen van Fatmir in Tirana hoorden dertig jaar niets meer van hen. Post werd niet verzonden. Ook waren er in die bergen diepe kuilen in de grond gegraven waarin meestal vrouwen werden opgeborgen die eenmaal per dag als varkens werden gevoerd.
      Dan valt na bijna dertig jaar in 1989 het communisme. De gevangenissen worden geopend voor de politieke gevangenen. Fatmir loopt zonder papieren in de richting van de zee. Hij herkent zijn eigen land niet. Er zijn auto’s die er in de jaren zestig niet waren, want verboden.
      Er is een spoorlijn die hij niet kent. Hij komt na dagen aan in Dürres. Zijn enige kans om naar Tirana te gaan is de trein. Maar geen geld. Hij spreekt de treinbestuurder aan. Die wil hem in de cabine meenemen. In de cabine is ook raki.

Fatmir legt aan de machinist uit waar hij woonde in de zestiger jaren. De machinist schrikt want die hele wijk is gesloopt en er staan nu de eenheidsflats. Biedt aan om hem te begeleiden naar die flats. Misschien woont Fatmirs vrouw daar wel. Zou ze hem nog herkennen. Misschien is ze wel met een andere man. Of is ze dood.

In de flatwijk neemt de spanning bij Fatmir toe.
      Op de zesde etage van weer een flat verschijnt een vrouw. Fatmir schreeuwt naar haar. IK BEN HET, FATMIR.
Het enige wat zij zegt is: Kom. Come këtu.

Klik HIER voor alle Photosophieën 

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 21 oktober 2016

PINDAKAAS EN DE DOOD

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Nog nooit eerder gezien. Zomaar omdat ik over het internet zwierf kwam ik de LIVE STREAM MOSUL tegen. Directe beelden vanuit de door IS belegerde stad Mosul in Irak.
      Er zijn daar geen journalisten. Niets wordt uitgelegd of geduid. Nee het zijn de “gewone mensen” die hun smartphone richten op het slagveld en wat zien we dan.. Een half verwoeste stad in de woestijn, oprukkende tanks, vaak verkleed als huisjes (ook daar doet Hans Klok zijn werk), dode koeien, ingestorte wooncomplexen, en veel rook.

De beelden worden begeleid door een geluidskanaal, waar (vermoedelijk) Irakezen in het Engels en Arabisch over van alles en nog wat kletsen en heel af en toe iets over de beelden zeggen, maar meestal niets.
      En wat nog vreemder is: aan de rechteronderkant van het scherm is een chatkanaal zichtbaar waar anonieme chatters die elkaar “dude” noemen over de meest onzinnige zaken communiceren. Dude J. Weinberg vraagt aan een andere dude waar de beste peanutbutter te koop is. En dat alles terwijl recht in beeld het doden is begonnen. En ze kijken maar heel ten dele naar de verschrikkelijke beelden. Voor hen is het een videogame.

Oorlog thuis op schoot.

Klik HIER voor alle Photosophieën

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 13 oktober 2016

Van Osh naar Sary-Tash