Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 23 mei 2016

NETFLIX

  (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Het heeft absoluut geen zin meer om het te blijven opschrijven. Het zal nog heel lang duren voordat er een kanteling zal optreden. DE TELEVISIE IS DOOD. Zo dood als een pier maar zijn kan. Ik ben niet iemand die voortdurend roept dat alles
vroeger beter was. Dat is gewoon niet zo. Maar sommige dingen dus wel. De zaterdagavond was gereserveerd voor groot amusement. Nu wordt er op de zaterdagavond een soort hutspot geserveerd, hutspot waarin de peper, het zout en de wortelen ontbreken.
      Ooit was het niet moeilijk om films en documentaires te zien. Met regelmaat op de buis. NU moet je tot diep in de avond of tot het begin van de nacht wachten als je belangstelling hebt voor dit genre.

Nu weet ik wel dat je iets kan opnemen en dan later terug kijken, maar daar zitten haken en ogen aan. Soms wordt er op een door jou voorgeprogrammeerd tijdstip iets heel anders uitgezonden.. Meestal sport, want sport gaat voor alles. Twee nul voor Nederland, daar gaat het om.
      Een andere haak en oog is de rechtenkwestie. In sommige delen van Europa kunnen uitzendingen via bijvoorbeeld Uitzending Gemist niet worden bekeken omdat er geen rechten voor dat gebied geregeld zijn.
      Het is op den duur om moedeloos van te worden. Dus nam ik maar eens een maatregel. Ik abonneerde me op Netflix, een website op het internet. Daar staan honderden, nee duizenden films en documentaires tot je beschikking. Kosten tien Euro per maand. Materiaal dat je via AppleTV op je grote scherm kan bekijken. Op jouw dag, op jouw tijdstip, met meestal ondertitels. En onderbreekbaar; Netflix onthoudt tot waar je in een film bent gekomen en gaat dan later vanaf dat punt weer verder.

Dit eenmaal te hebben ontdekt, kon ik mijn geluk bijna niet op. Reclame zit er niet in dus ook op dat punt rust.
      Komt er dan niet iets om de hoek kijken, vraagt U zich misschien af. Ja er komt iets wel degelijk iets om de hoek kijken. Netflix is ingericht op de belangstelling van de grote massa. Netflix doet voorstellen voor films die ik zelf nooit zal opzetten. Het recept voor die films is eenvoudig.

10 eetlepels geweld.

300 gram brandende auto’s of huizen

20 eetlepels geschreeuw

een flinke scheut seks

20 fotomodellen

onzinnige dialogen

rotmuziek

Dat soort films staat voorop, om het zo maar eens uit te drukken.
      Maar er is een uitweg: je kiest uit hun menu het hoofdstuk Filmhuizen.
Daar tref je het wat betere genre aan.
      Als je eenmaal daar een film hebt gezien komt Netflix daarna met het voorstellen van films waarvoor je misschien ook wel belangstelling hebt.

NETFLIX wordt NETFLIK…..

 
Klik HIER voor alle Photosophieën

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 19 mei 2016

UP THE HILL

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Het moest er maar eens van komen. Een zware wielerkoers. En dat met een werkelijk matige training. En veel in de horeca verbleven. En roken. En nog veel meer.
      Maar goed, ik zal de zaak zo gunstig mogelijk voorstellen. Iemand moet dat doen, als niemand het doet.
Wat was het geval. Ik was, eigenlijk voor de eerste keer in mijn leven, ALLEEN. Ik was verlaten door haar. En dat lag aan mij. Tenminste zo zag zij dat.
      Ik ben iemand die graag in gezelschap is, zijn leven met iemand deelt. En oude invalide mensjes help ik graag de straat over. Dus een goed karakter zou ik zeggen. Maar niemand deed zich voor, en de tijd van spontane ontmoetingen lag inmiddels al jaren achter me.
      Door de week ging het nog wel. Ik werkte in een sympathiek bedrijf waar altijd een soort familiesfeer hing. Maar de vrijdagavonden begonnen zwaar te worden. Vooral met het vooruitzicht op de eenzame weekenden.
      Natuurlijk tref je dan maatregelen, je nodigt mensen uit, je laat je uitnodigen om bij hen te komen. Dat gaat een tijdje goed, maar het blijft knarsen: in de avond toch weer alleen in een groot bed.

Dus, er moest een plan komen. Ik plande de grootste emotionele wielerkoers die ik maar kon bedenken: het vinden van een partner. Het parcours was goed te vergelijken met dat van de Tour de France. Cols van de eerste, tweede, derde en vierde categorie. Ook nog af en toe een HC, de buitencategorie. Hier behoorde de Alp d’Huez toe. Die Alp zou en moest ik halen. Een partner met goede gesprekken, sensueel, een glas op zijn tijd en een zonnig humeur. Veeleisend vind ik dat echt niet. Kleine onvolkomenheden, daar zat ik niet mee.
     
De start ging al meteen mis. Via via was ik er achter gekomen dat een buitensporig aantrekkelijke vrouw bediende in onze bedrijfskantine. Koffie dus bij deze start, daar hoef je niet lang over na te denken.

Terwijl ik de kantine binnen ga zie ik haar meteen. Oogverblindend mooi en hoe ik het voor elkaar kreeg weet ik niet: een andere vrouw wilde mij bedienen, maar door wat gestamel bereik ik dat zij het doet. Zij brengt de koffie die ik per ongeluk helemaal over haar rok gooi. Blozen van mijn kant is niet tegen te houden, maar ik krijg een stralende glimlach. De eerste etappe was dus niet zo soepel begonnen maar ik reed hem zeer opgelucht uit.
      De tweede etappe had een Col van de vierde categorie. Zij bleek namelijk getrouwd. Zie daar maar eens tegenop te komen. Dat kon alleen door ook met hem kennis te maken. Nu weet ik wel dat het in verhalen zo gaat dat de hoofdpersoon in zulk een situatie meteen in huis valt met teksten als: Joop het wordt tijd voor je om maar eens te vertrekken, zij en ik gaan morgen naar de Canarische Eilanden. Maar we zaten niet in die verhalen en Joop bleek ook nog niet een onaardige man maar wel oersaai. Ik haalde de Col maar net op tijd en was vergeten dat er in deze etappe nog een paar Cols kwamen. De volgende had te maken met haar afkomst. Zij kwam uit wat ik noem EEN RAAR LAND. Om mannen niet in de verleiding te brengen dienden vrouwen hun lichamen te bedekken. Zij waren er toch vooral om kinderen te krijgen, het liefst jongens. Meisjes werden weliswaar niet afgemaakt, maar wel in het gelid gezet.
      Natuurlijk sprak ik daar wel met haar over en kwam te weten dat ze haar RAAR LAND had weten te ontvluchten. Lopend door de bergen. Ik dacht: we kunnen nu wel aan de afdaling beginnen. Dat ging ook wel, alleen er zat een groot stuk vals plat in. Ik verstond haar slecht. Ze had een raar taaltje bij elkaar gesprokkeld. In de taal van haar RAAR LAND wordt er geen verschil gemaakt tussen vrouwelijke en mannelijke personages. Ze sprak geruime tijd bijvoorbeeld over een neef van haar en zei: ZIJ is eigenlijk een ex neef van ik. Pas zinnen later kon ik achterhalen wat ze precies bedoelde en bleef de vraag liggen hoe iemand een ex neef kon worden.
      De volgende dag was een rustdag en kreeg ik de tijd om na te denken. Dat is met mijn karakter een ernstige handicap; ik wordt er rusteloos van. Haar naam betekende in de taal van haar RAAR LAND droom en was dit geen waarschuwing? De volgende dag weer zo fit mogelijk op de fiets. Er was een fout gemaakt bij het tekenen van de route die dag. Er verscheen zo maar uit het niets een zeer zware Col. Zij zou bij me komen eten en nam zonder welke aankondiging dan ook een man mee. Dit is mijn nieuwe klusjesman was haar tekst. De betreffende man was charmant en geestig, die zou de klusjes zeker klaren. Kinderen maken, op bezoek gaan naar haar RAAR LAND en de hele dag koekjes eten.

U ziet het al aankomen: ik haalde de Col niet. Kansloos heet dat in de sport en helaas daarbuiten ook. Zou ik nog wel verder gaan in deze monstertocht. De Alp d’Huez was wel heel hoog. En daar winnen….

Nu kende ik nog van heel vroeger E. Die had alle eigenschappen die ik zo fel begeerde bij een partner: sensueel, gemakkelijk in de omgang en in het bezit van een grote vrieskist. Met haar zijn was een droom. Die Alp met zijn verschrikkelijk imago van afzien, vallen in ravijnen en de hongerklop, die Alp wilde ik bereiken. Met de fiets in het grootste verzet begon ik er aan. Ook zij was getrouwd. Maar pas een jaar geleden.

Hoe ik uiteindelijk boven ben gekomen is weg uit mijn herinnering. Je wilt deze beproevingen gewoon vergeten. Maar wat ik nooit zal vergeten is de roes van de eindzege. Ik won mijn droom. Haar naam liet ik aanbrengen op de flanken van de Alp de Huez. Of ik doping had gebruikt? Vanzelfsprekend.

Klik HIER voor alle Photosophieën

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 17 mei 2016

 
Van het Zustershuis naar de Haven

Voorstraten vind je vooral in dorpen en stadjes op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Maar ze zijn er ook in andere provincies. In België zijn er een paar net als in Zuid-Afrika. En er is er één op Sint Maarten in de Caraïben.   
      De Voorstraat, die vaak van de haven -of de dijk- naar het centrum gaat, is vrijwel altijd de belangrijkste straat. De mooiste panden, de beste winkels, het -voormalige- raadhuis en ook een kerk.
      Aan de hand van oude ansichtkaarten en recente foto’s portretteer ik een aantal van die Voorstraten.

Hoe was het en hoe ziet het er nu uit.

Moerdijk West-Brabant

Dit is de Voorstraat in Moerdijk West-Brabant. Althans dat staat op de ansichtkaart. Omdat ik geen enkele verwijzing naar die straat kon vinden en het postkantoor niet meer bestaat, benaderde ik het Regionaal Archief West-Brabant en stuurde de foto op.
      Ilse Jansen van dat instituut schreef mij onder meer:

Voor zover bij ons bekend heeft het dorp Moerdijk (tot 1-1-1997 verdeeld over de gemeente Klundert en Hooge en Lage Zwaluwe) nooit een Voorstraat gehad, wel is er een Voorstraat (met postkantoor) in Klundert bekend. De straat op de meegestuurde foto is de Steenweg in Moerdijk, waar inderdaad een postkantoor heeft gestaan.  

Steenweg/Steenpad
  

De Steenweg kreeg in 1958 zijn naam. Daarvoor was het ’t Steenpad. Dus nooit Voorstraat. Er zijn vrijwel geen winkels aan de Steenweg. Ik heb onder meer een autobedrijf en een kapsalon gezien Van de oorspronkelijke straat, de huizen en andere bouwsels is zeer weinig over, omdat Moerdijk tijdens de tweede wereldoorlog in de frontlinie lag.
      Op 29 september 1944 werd Moerdijk vanwege zijn strategische ligging net onder de rivieren hevig gebombardeerd. Al eerder waren woningen gesloopt om een vrij schootsveld te krijgen. Op 9 november werd het dorp bevrijd door de Polen. Het grote huis links en het tweede huis rechts bleven -deels- gespaard en werden gerestaureerd zoals op deze foto’s blijkt.

Bevrijding

Zustersklooster
  

Ook het Zustersklooster werd in 1944 vernield, nadat het had gediend als kelderschuilplaats voor 250 burgers.
      Het werd in 1948 herbouwd met afgebikte stenen van het voormalig klooster.

Klokkenstoel

      

De klokkenstoel herinnert aan die kloosterdagen, die goed gedocumenteerd zijn omdat Zuster Cornelia een dagboek bijhield.

Stephanuskerk

De Stephanuskerk werd eveneens in 1944 verwoest. In 1956 werd het allemaal herbouwd, maar eerdaags gaat de kerk -ondanks diverse procedures- definitief tegen de vlakte. Er komen woningen voor in de plaats. Dat is opmerkelijk, want in 2013 adviseerde de commissie Nijpels, dat het door de industrie bedreigde dorp maar beter geheel zou kunnen verdwijnen.
      Sinds die tijd zijn de meningen in Moerdijk verdeeld en raken de gemoederen regelmatig verhit. Nog versterkt door drie grote branden op het industrieterrein Moerdijk. Bij Chemie-Pack, de Shell raffinaderij en bij het recyclingbedrijf Remondis Argentia.

Nieuwbouw
  

Klokkentoren
           

De klokkentoren blijft wel bestaan. Momenteel vindt een restauratie plaats, die binnenkort afgerond zal zijn.
      Het is een markant monument, dat vanaf de Moerdijkbruggen en de A-16 te zien is.

Reiziger
  

Ergens halverwege de Steenweg kom je deze reiziger met z’n spullen tegen. Een beeld gemaakt door Niek van Leest.
      Het beeld werd overigens geplaatst, ruim voordat de commissie Nijpels met haar oordeel kwam.

Haven

Aan het eind van de weg is de haven. Aan de overkant van het Hollandsch Diep ligt Strijensas op de Hoeksche Waard. Zelfs daar hadden ze last van die branden.

Klik HIER voor alle Voorstraten; incl. de mooiste, kortste en langste

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 13 mei 2016

Litho van machtige mijnwerker

Dit kunstwerk hing vroeger bij ons thuis. In de vestibule. Een enigszins oneerbiedige plaats voor zo’n mooie tekening.
      Ik keek er vaak naar. De kop van die mijnwerker. Die sterke arm. Het schijnsel van dat licht.

Toen mijn moeder in 2001 overleed vroeg ik aan mijn enige broer of ik de tekening mocht hebben.
      Dat mocht.

Een jaar of tien geleden keek mijn vrouw eens goed naar de handtekening. Daar stond iets wat verdacht veel op JanToorop leek.

      Zou dat kunnen?

      Zou ik eigenaar zijn van een echte Jan Toorop?

      En hoe kwamen mijn ouders daar aan, want we hadden het bepaald niet breed. (Fam.4: Kleine Ronnie)

Ik ging het uitzoeken en kwam erachter dat het vrijwel zeker een gesigneerde reproductie was van een litho, die Toorop in 1915 gemaakt had in opdracht van de Mijnwerkersbond.

      Een paar jaar geleden werd in museum Het Valkhof in Nijmegen een expositie gehouden onder het motto: ‘Een echte Toorop?’. Bezitters van origineel werk werden uitgenodigd om hun werken te tonen. Er meldden zich toen tientallen mensen met ‘mijnwerkerreproducties‘.

      Ik ben er niet naartoe gegaan.

Er waren daar natuurlijk vooral mensen, die al te gretig wilden weten hoeveel hun werk waard was.

      Ook dat wil ik niet weten.

Het hangt op een mooi plekje aan de muur.

      Ik kijk er nog steeds vaak naar.