Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 04 januari 2016

DE AGENDA

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Januari. Al veel over gezegd. Alle clichés die er maar zijn. Heb ik het er moeilijk mee. Ja dus.
      De agenda moet worden bijgewerkt. Toch veel te veel mensen die weer eens een ander telefoonnummer hebben, zijn verhuisd of uit het blikveld zijn geraakt. Gewoon vergeten, dat komt ook nog wel eens voor. Cornelesie…wie is dat in godsnaam.
      Maar de ergsten zijn zij die het loodje hebben gelegd. Ik kan ze niet schrappen. Het is net of ik ze wil afschrijven, weg maken. En dat kan ik niet. Ze blijven dus staan en ik schrijf ze over. En ik zet er ook geen kruisje bij. Het telefoonnummer neem ik, hoe zinloos het ook is, over. Soms vallen er tranen op een blaadje en dan is het weer net of iemand aan het verdrinken is.
      Kaarten in Januari, dat is ook weer wat. Iedereen wenst je een goed 2016… Daarna niet meer, denk ik altijd. Nog een jaar dus. Dat is niet veel, wat wil ik nog allemaal doen en wat nooit meer. Om met het laatste te beginnen: ik ga nooit meer ergens op een verjaardagsvisite. Dat hebben we nu wel gehad. Nootjes, lauwe wijn en slappe gesprekken die dwars door elkaar gaan. De zinloze kadootjes, het afscheid. Ook ga ik niet meer in treinen waarin men niet kan zitten. Dansen? Niet dus. Naar zee gaan waar iedereen plus familie ook is, nooit meer. Dingen gehaast doen. Lachen om moppen. Opgaan in grote menigtes. Fastfood. Liegen als het niet nodig is.
      Maar nu ik het gevoel heb, door die kaarten, nog een jaar te krijgen, wat dan wel. Wat moet nog. Een bezoek aan Santa Frutuosa aan de Italiaanse kust bij Genua in de buurt. Het is een schiereiland, dat alleen per boot te bereiken is. Via het land gaat dat niet. Het wordt vooral bezocht door dagjesmensen, die tegen vijven weer weggaan. Dus als je daar tegen die tijd aan komt heb je het schiereiland voor je alleen. . De avond op het strand doorbrengen en dan naar de merkwaardigste locatie die ik ken. Een hotel dat zonder enige overgang overgaat in een kathedraal. De avond en nacht valt vredig.

Voortekenen
   
            

Een ander voornemen is beter te letten op de voortekenen. Ben al wat ouder en zie nu in dat vele voortekenen er wel waren, maar dat ik ze pas achteraf heb kunnen zien. Zo nu weer. Er IS iets met de maan. Je hebt wassende en afnemende maan. Een soort sikkel. Trek je er een lijn langs dan ontstaat er de ene keer een p van Premier of een D van Dernier. Maar godnogantoe nu is hij gekanteld. Gevallen, opzij geduwd, terneergeslagen, of iets ergers. Het is een teken, maar van wat?

Klik HIER voor alle Photosophieën 

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 23 december 2015

KERSTVERHAAL

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Als dit maar goed komt. Kerstverhalen moeten volgens mij sentimenteel zijn, goed voorgelezen kunnen worden en zeker geen narigheid bevatten. Wat zijn mijn ingrediënten? Achterstelling, drank maakt meer kapot dan je lief is, isolement, geweld en dommigheid. Maak daar maar eens een kerstverhaal van, dat is toch vragen om problemen? Daar bovenop komt nog het probleem dat de mensen die de hoofdrol in dit verhaal gaan spelen zich hier niet in moeten gaan herkennen. Een goede verdoezeling moet wonderen doen; hun namen zijn veranderd, hun achtergronden zijn bijgesteld en het tijdsverloop is veranderd. Ella Fitzgerald zingt INTO EACH LIFE SOME RAIN MUST FALL. Ook nog de verkeerde muziek.

Iboya en de rijke Nederlander

Zij, Iboya, een lief gezicht, maar wel geen tanden, was begonnen de kozijnen van de ramen van het piepkleine huisje op te stoken. Er was geen hout meer en hij verdomde het om daarvoor te zorgen. Hij dronk de hele dag door en besteedde daarvan ook een groot deel van de uitkering die ze genoten. Hoe oud zou ze zijn, ik denk veeertig. Hij ook zo iets, had wel tanden maar weer geen hersens. Er waren drie kinderen, één jongen en twee meisjes. Het jongste meisje vijftien, de jongen zeventien en het oudste meisje negentien. In hun huisje waren maar twee kamers waar geslapen moest worden en in één van die kamers moest ook nog gekookt worden. Het huisje had wel een grote tuin, maar lag onder aan een berg. Bij stortregens spoelde het water de gewassen en bloemen weg. Scharrelmensen, zo kon je hen het beste omschrijven. Altijd de eindjes aan elkaar knopen, en vaak dat ook proberen als er geen touw meer was. Zingen kon zij wel, maar daar kreeg je weer geen geld mee, hooguit een drankje. Ze zocht naar mogelijkheden om met zwart werken aan meer geld te komen.

      De laatste keer dat ik haar zag, was op 3 december, ze kwam met haar dochter langs en we dronken een glas en ik vroeg hen of zij zich achtergesteld voelden. Zij antwoordden eenstemmig. Achtergesteld is nog een te zwak woord. Wij zigeuners krijgen nergens kansen in dit land. Hoe kan je leven van honderddertig euro in de maand. Ik heb geen tanden, zei Iboya, maar een kunstgebit kan ik niet betalen. Haar dochter dacht via Facebook aan geld te komen en noemde zich Hete Antonia… Die kant moest het dus op.

      Boven in de heuvels was een Nederlander neergestreken. Het kon niet anders of die Nederlander had drie keer de staatsloterij gewonnen. Het huis dat hij had laten bouwen verpestte het hele landschap. De heuvels die er eerst nog imposant hadden bijgelegen waren nu verschrompeld tot forse molshopen. Het huis telde 21 kamers, maar zelden was er bezoek, zelden betekende hier nooit. Als er wel eens een verkeerd bezorgde brief moest worden afgeleverd ging dat niet omdat alle hekken gesloten waren en op het aanbellen werd nooit gereageerd. Een paar keer ontmoette ik de Nederlander en zijn vrouw in het plaatselijke café. Hem vond ik een lelijke griezel die tot iets in staat was, alleen men wist niet tot wat. Zij was dol op erotisch dansen met jonge meisjes. Hand op de kont en dat soort dingen. Hij bleek in een vorige leven bijna nooit thuis te zijn geweest omdat hij op een booreiland had gewerkt, met een gouden handdruk afgevoerd en deed nu in het verzamelen van postzegels. Sprak uitsluitend in clichés. Meestal over het weer en verkeerd gemonteerde regenpijpen. Bij een ontmoeting in het plaatselijke café zag ik hem met een lieve hond. Het bleek een Tibetaanse dwerghond te zijn. Ik zei tegen hem: ik hoop dattie geen Pekinees tegen zou komen. Waarom niet, vroeg hij. Wel, zei ik, Chinezen en Tibetanen, dat gaat niet zo goed samen. O, antwoordde de Nederlander, wij doen niet aan polletiek. Een verder gesprek werd het niet.

      Het huis in dit kleine dorp stond er al een paar jaar en werd steeds kolossaler.

Iboya trok de stoute afgetrapte schoenen aan en wist het huis binnen te komen. Zij wilde werk. Ook krankzinnige huizen moeten worden schoongemaakt. Op 4 december verliet ze na veertien jaar haar dronken man en trok bij de griezel in. Sinds die datum heeft niemand haar in het dorp meer gezien. Niet in de winkel, niet op straat. Het huis is zeer spaarzaam verlicht en leven is er niet waar te nemen. De geruchtenstroom komt op gang. Dat de Nederlander helemaal niet op een booreiland heeft gewerkt, maar zijn geld heeft verdiend met drugshandel op Aruba. Dat hij ook geen postzegels verzamelt maar martelwerktuigen. Dat het huis op die afgelegen plek is gebouwd om te voorkomen dat anderen geluiden horen. Dat het abnormaal is dat Iboya niet meer op straat komt. Dat zij ergens in dat huis is vastgebonden. AND TOO MUCH HAS FALLEN IN MINE. En dat met de kerst.

Klik HIER voor alle Photosophieën

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 21 december 2015

De Charleston Dance

Het verschijnsel bestaat nu ruim 10 jaar: Flashmob. Je zou dat kunnen vertalen in flitsmeute of flitsmassa. Plotseling verschijnt iemand in een drukke menigte, die iets aparts gaat doen. Vaak verschijnen er andere mensen, die dan hetzelfde gaan doen. Het publiek is verbaasd of zelfs verbijsterd.
Maar soms gaat datzelfde publiek ook meedoen en dan ontstaat een soort happening met een groot saamhorigheidsgevoel. Het begon in 2003 in New York. Uitvinder is Bill Wasik, redacteur van Harper’s Magazine.
      Flashmobs vinden heden ten dage in de hele wereld plaats. Vaak komt er muziek aan te pas en gaan de mensen dansen. De sociale media spelen een grote rol. Mensen worden via die media opgeroepen.Spontaan gaan ‘’onbekenden’’ dan ook vaak meedoen. Het event duurt nooit lang en eindigt vaak net zo abrupt als het begonnen is.
   
                     

We gaan naar het centrum van Kopenhagen in Denemarken. Een land waar ze tegenwoordig van overheidswege vluchtelingen van hun geld en  duurdere spulletjes beroven. Maar er wonen ook normale mensen. HIER danst men de Charleston.

Van mijn oud VPRO-collega Wim Bloemendaal, een groot muziekkenner, kreeg ik de volgende reactie:

 
                                

Flashmobs (1): Hamburg, Europa Passage
All I can say, is they really don't care about us

Flashmobs (2); Valladolid Spanje, Openbare bibliotheek
Hállelujah, Hallélujah

Flashmobs (3): Port Elizabeth  Zuid Afrika
The Nelson Mandela Metropolitan University Choir

Flashmobs (4): Budapest Koopcentrum
Bandoneons & de Tango

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 18 december 2015

HET ZINGENDE EI

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Honderdduizenden vluchtelingen, moord en doodslag her en der. En dan rustig over een ei gaan schrijven. Je moet maar durven. En toch durf ik het omdat gewone dingen ook doorgaan. Sterker nog, bij gewone dingen vallen doorgaans geen slachtoffers.
      Over het koken van een ei dus. Vereist de nodige discipline. Niet opzetten en dan gaan telefoneren bijvoorbeeld. Nee, water aan de kook brengen, ei prikken en de tijd instellen. Een zacht gekookt ei is, afhankelijk van de grootte, vijf a zes minuten. Boven op de Mont Blanc duurt het wat langer, maar we gaan nu hier niet uitweiden, want dan is het eind zoek.
      Maar ZEER BELANGRIJK, er is een nieuwe revolutionaire vinding gedaan. We hebben het over het fluit-ei! Te koop in de goede kookwinkel. Dit fluit-ei dat je bij je ei of eieren in de pan doet. In koud water. Vuur eronder en wachten op drie melodieën die aangeven hoe je het ei wilt hebben. Als je gek bent op gadgets zoals ik, dan is dit een must.
 
    

 
Klik HIER voor alle Photosophieën