Beelden (1169)
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
DOORSTAAN
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Ik wist dit allemaal wel. Hier in deze provincieplaats in het zuiden van Hongarije MOET MEN NOOIT IN HET ZIEKENHUIS TERECHT KOMEN. Het ziekenhuis is heel vaak een omweg naar het kerkhof, dus dat kan je rustig overslaan. Bij korte bezoeken aan het communistische complex krijg je al gauw een kijkje achter de façade.
Om te beginnen bij de hiërarchie. Helemaal boven staat de directie. Die zie je dus nooit, want die hebben hun eigen aanbouwsel. Ook hun medewerksters komen zelden tevoorschijn. Vervolgens is er de medische staf met natuurlijk boven aan de chef de Clinique. Die zie je aanvankelijk ook niet. Daarna komen de vakartsen, en daar krijg je mee te maken als je na uren wachten aan de beurt bent in de diverse wachtruimtes. Hierna volgen de zusters en de broeders die hun macht uitoefenen op de diverse verpleegafdelingen.
Vervolgens lange tijd niks en dan volgen de patiënten. Ook al weer in een hiërarchische volgorde. Boven aan staan de oude en vertrouwde personages uit de inmiddels vervlogen tijden. Daarna zij die kennissen hebben in het ziekenhuis en daarna de gewone Hongaren zonder connecties en als allerlaatsten de zigeuners.
Toch te weinig gedaan of juist te veel om in dit oord terecht te komen. Een gebroken been. Natuurlijk heb ik schaamte om erover te schrijven, want wat is nu helemaal een gebroken been in bijna alle cirkels om ons heen met hen die veel zwaardere gevallen zijn. Nieuwe hartkleppen, kanker her en der en ook nog die sterfgevallen.
Maar toch ik zit ermee en dat is nog letterlijk ook. Het begon met het vallen op vrijdagavond. Ambulance naar het ziekenhuis. Noodgips. Men moet weten dat hier het weekend ruim wordt beleefd. Vrijdagmiddag om twaalf uur begint het en eindigt op de maandagmorgen om acht uur. Daartussen worden alleen spoedgevallen behandeld en daar hoort mijn been niet bij. Noodgips dus, MAAR HOE WEER NAAR HUIS TE KOMEN?
Ambulances brengen je wel naar het ziekenhuis, maar mogen je niet terug brengen. Het wordt een taxi met helse pijn. Op maandag wordt er besloten tot een operatie. Geen totale narcose maar een spinale waarbij je onderlichaam gevoelloos wordt. Men komt in een soort hoorspel terecht waarbij de geluiden nog het meeste lijken op die van paarden die van nieuwe hoefijzers worden voorzien.
Artsen zijn kundig maar maken weinig contact met je. Dan kom je op de verpleegafdeling en begint het verschrikkelijke. Geen van de zusters ziet je als mens maar in mijn geval gewoon als been. Dat aan dit been nog iets vast zit, ze kijken er niet naar om. Je krijgt wel ziekenhuiseten, maar geen bestek. Het is er warm en de hele afdeling ruikt naar kool. Er trad een bloeding op en een halve dag heb ik in die lakens moeten liggen. Op de derde dag kwam de hoogste arts met een gevolg van minstens twaalf personen. Hij keek me niet één keer aan, sprak niet met me, maar stelde alleen vragen aan de hoofdverpleegkundige die ik ook nog nooit had gesproken. Ik mocht naar huis. In de hal van het complex vraag ik om vervoer, want ik kan nog geen meter lopen. Dat vervoer is er niet en bovendien had ik het voor tien uur moeten bestellen. Dan maar een auto met een vriend erin.
Ik zit/lig nu thuis en moet drie weken niets doen. Het typen van dit stukje maakt me bezweet.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
Het geluid van flora & fauna
Oudeland van Strijen
En toen bevond ik mij ineens in een stiltegebied. Een kilometer of 25 onder Rotterdam. Voorbij het dorpje Westmaas in de Hoeksche Waard richting Cillaarshoek & Maasdam.
Langs de polder het Munnikenland en verder langs Sint Anthonypolder en het Oudeland van Strijen.
Je mocht er overigens gewoon met de auto doorheen rijden.
Binnenmaas
Wielen in het landschap met op de achtergrond de Binnenmaas.
Bloesem
Wat is een stiltegebied?
Welaan. Een milieubeschermingsgebied waar de geluiden onder 40 decibel moeten blijven. De geluiden van flora & fauna overheersen dus. Hoewel: een boer die met een tractor zijn land bewerkt, mag gewoon zijn gang gaan.
Maar andere activiteiten die de geluidsbelasting negatief beïnvloeden worden niet toegestaan.
Het was inderdaad rustig in het gebied. Er zaten veel ganzen, die natuurlijk wel hun eigen specifieke geluiden maakten.
Maar vliegtuigen heb ik niet gehoord en ook geen geluiden van een snelweg.
In Nederland is een totaaloppervlak van 650.000 ha aangewezen als stiltegebied.
Ruim de helft daarvan ligt in de Waddenzee en de Zeeuwse wateren.
Ga HIER naar toe voor alle stiltegebieden.
Berm met koolzaad
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
STEMMEN
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Misschien zat het er al vroeg in, de fascinatie voor stemmen. Was ik vier? Misschien wel drie. Uit de grote ronde luidspreker in het ouderlijke huis kwam Duits geschreeuw. Het zal Hitler wel geweest zijn. Angstaanjagend vond ik het.
Heel veel later, ik denk zo’n drieëntwintig jaar, werkte ik bij de radio en werd omringd door de mooiste stemmen. Door een stem kan men in een andere wereld worden getrokken. En die kracht van de radio leerde ik gebruiken.
Het grootste geheim werd me duidelijk toen ik de stem van oud VPRO televisie directeur Arie Kleywegt inzette voor de radio. Hij had een stem die vooral betrouwbaarheid uitstraalde. Alles wat die man zei wilde je graag geloven. De teksten die ik voor hem schreef maakten daar gebruik van. Het is nu bijna negen uur, tijd om te neuken. En meer van die onzin.
Een andere stem die ik voor de radio bracht was die van ene Cor Galis. Deze stem deed je geloven dat hij alles zelf verzon, inclusief het hoesten en rochelen.
De mooiste stem die ik leerde kennen was van AVRO-medewerker Wil Simon. Hij presenteerde op de televisie een soort misdaadprogramma waarin kijkers om hulp werd gevraagd. Ik zette vaak het beeld uit en droomde verder op de huiveringwekkende trillingen van die stem zonder te luisteren naar de feitelijke inhoud. Ik begon ook te begrijpen dat je die radiomedewerkers NOOIT moest zien. Dat zou de illusie verstoren.
Het is een gruwelijk misverstand dat men nu bij de radio ertoe is overgegaan de presentatoren va internet in beeld te brengen.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
Aardappels & drones
Mijn buurman Pieter van den Heuvel in de Hoeksche Waard is een boer met hart voor zijn vak. Op zijn akkers verschijnen vooral graan, aardappelen en suikerbieten. Er zijn daar met zekere regelmaat interessante activiteiten.
Deze week bijvoorbeeld reden weer eens machines af en aan. Maar dit keer hing er een drone boven. Ik vermoedde dat er op die manier luchtfoto’s gemaakt werden en dat bleek inderdaad het geval.
Er werden daar aardappelen gepoot van het ras 'El Mundo' en 'Folva'. De eerste tractor maakt de grond los en vlak. De tweede tractor maakt voorop de grond nog fijner en plant achterop de aardappels. De aardappels worden in ruggen gelegd.
Later worden deze ruggen nog een keer groter gemaakt met een andere machine. Dat zal eind april/begin mei zijn.
De foto’s zijn gemaakt door zoon Joris (20). Hij is bezitter van een zogenaamde quad-copter, waaronder een camera hangt. Hij kan op zijn mobiele telefoon het beeld zien en zo foto’s (eventueel video’s) maken.
Joris volgt de opleiding Tuin- en Akkerbouw aan de HAS Hogeschool in Den Bosch.
Hij is aan het afstuderen.
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
Een schoolklasje uit 1954
Dit is klas 3 van de P.H. v.d. Leyschool in Haarlem-Noord. Zomer 1954. Een schoolreisje naar Schiphol. Het vliegtuig is een Dakota ZS-DIY. De maatschappij is TREK Airways ook wel TREK Lugdiens. Zuid-Afrikaans dus. Die maatschappij was in september 1953 opgericht en het toestel is waarschijnlijk dus erg nieuw.
Zuid-Afrika werd in die tijd door het westen nog niet beschouwd als een schofterig apartheidsland.
Het was een grote gemengde klas. Ik tel 41 leerlingen. Ze zijn bijna allemaal in het laatste oorlogsjaar geboren. De jongens zijn sterk in de minderheid (18).
Hoe is het deze kinderen vergaan?
Ze zijn waarschijnlijk allemaal met pensioen. Er zullen er een paar overleden zijn. Misschien wonen er een paar in het buitenland. Een stuk of vijf zullen op de PVV stemmen. Wellicht zit er een milieuactivist tussen of op z’n minst een wilgenknotter. Geen bankdirecteuren, geen hoogleraren, ambassadrices of soapartiestes. Eén psychoot, twee criminelen en twee echtbrekers.
Maar de meerderheid zal bestaan uit keurige opa’s en oma’s, die op tijd hun hypotheek & belasting betalen. Niemand denkt dat het Nederlands team in juni wereldkampioen voetbal wordt.
Bijna alle meisjes zitten onder met uitzondering van André van den Berg. Maar hij wordt in dit gezelschap beschermd 
door zijn vriendinnetje Ria van Maren. Ik sta tweede van links. Negen jaar oud.
Maar wie zijn al die anderen? Met hulp van een hier en daar wat haperend geheugen, oude schriftjes en een paar internet-sites heb ik een aantal namen achterhaald. Ik sta niet in voor de juiste schrijfwijze. Als er oud-klasgenoten zijn die dit lezen en aanvullingen hebben dan hoor ik dat graag.
Daar gaan we:
Staand van links naar rechts: Joost Cornet, uw bloghouder, ?, Freddy Abbink, Meester Bodegraven, Bert de Ruiter, ?, ?, ?, ?, (In zwart): Hans Heijne, Mevr. ?, Kees Groeneveld, John Schellings, Rinus Verkade, Mevr. ?, Peter Daamen, ?, (Met strik): Els Spruit, Inez Lazet, ?, ( Met pet): Fred van de Meij de Bie, Wouter van Dam, Frits Augustijn, Yvonne van de Berg.
Zittend v.l.n.r.: Lientje Klootwijk, ?, ?, Betty Hentenaar, ?, (Met bord): Ria Huijbers, ?, ?, Henny van Gogh, André van den Berg, Ria van Maaren, ?, ?, Laila Hensen, Rietje Meinders, Marianne Weitsma, Marianne van Reenen, ?, ?.
Subcategorieën
Beelden Aantal artikelen: 408
Pagina 143 van 169