Details

Hoofdcategorie: Media (502)

Categorie: Media

Gepubliceerd: 21 oktober 2007

Eens eventjes babbelen

Noortje stond op mijn antwoordapparaat. Noortje Aipassa van het televisieprogramma Max & Loretta. Ze had mij gegoogled en gelezen dat ik in de jaren zeventig voor De Volkskrant diverse stakingen in Rotterdam en Antwerpen had verslagen. Als ik terug zou bellen konden we daar -zoals ze dat uitdrukte- ‘nog even over voortbabbelen’.
      Ik belde terug en kreeg te horen dat zij op hun manier aandacht wilden besteden aan de tentoonstelling over de jaren zeventig in het Noordbrabants museum in Den Bosch. Daarom wilden ze iemand uitnodigen, die kon vertellen over al die arbeidsonrust in die jaren.
      Noortje vertelde mij echter dat ze al iemand anders hadden gevonden. Er was namelijk haast bij.
Die ander was Arie Groenevelt.
      Natuurlijk een veel betere keus dan ik, die erbij was zonder erbij te horen.

ARIE GROENEVELT!

Oud-voorzitter van de Industriebond NVV. Een echte vakbondsman. Daarvan waren er in die tijd nog twee. Herman Bode van het NKV en Jaap van der Scheur van de ABVA, de ambtenarenbond van het NVV. Bevlogen mannen, die een massa echt konden toespreken en in beweging zetten.
      Mannen, die niet zoals vele anderen in de vakbeweging, ambities hadden om in de politiek (Wim Kok) , het bedrijfsleven (Hans Pont), de omroep (André Kloos) of het openbaar bestuur (Johan Stekelenburg) carrière te maken.
      Arie Groenevelt kwam vrijwel op het laatst van de uitzending aan bod. Heel kort. Het enige wat hij vertelde was een tegenactie met een knokploeg, die de leiding van Shell organiseerde bij de staking in 1979. Hij was daar zelf bij. Sterker nog: hij had het nauwelijks overleefd.
      Toen hij meer wilde vertellen, was zijn tijd voorbij. En dat was heel jammer. Een gemiste kans, want de man verdient het om eens uitgebreid te praten over die verwarrende tijd van grote havenstakingen in Rotterdam, de massale metaalstaking bij de bedreigde scheepswerven, de militante staking van binnenvaartschippers, die de Nieuwe Waterweg blokkeerden. De staking bij de Hoogovens. De bedrijfsbezetting van Enka Breda. Hoe kijkt zo’n man daarop terug en wat is het resultaat geweest?

Vijftig minuten duurt dit programma van de ouderen-omroep Max, dat gepresenteerd wordt door Loretta Schrijver. Het programma kabbelt; men babbelt. Vier maal per week.
      Iedere keer is er een hoofdgast en zijn er andere korte onderdelen. Het decor is een gezellig gemaakte huiskamer met een vogelkooi, veel ongelezen boeken in een kast en een nep openhaard. In die huiskamer zit merkwaardig genoeg ook publiek. Dat lijkt me nogal tegenstrijdig met het huiskamer-idee, dat natuurlijk juist een intieme sfeer moet bevorderen.

En dan Loretta. Geen diva; eerder een goedlachs moeke. Geen muts. 
      Wat in haar te prijzen valt, is dat ze goed luistert en geen door redactieleden opgesteld vragenlijstje afwerkt. Ze lijkt oprecht betrokken bij de geïnterviewden en heeft zich behoorlijk voorbereid. Nu nog wat minder stopwoordjes ‘oke (okay’), ‘nou’, ’eens eventjes’ en ’zeg maar’ gebruiken. 
      En die paar pondjes te veel mogen er van mij best aan blijven.

Ook nog het logo van een copyright voorzien in plaats van een copywrite en wie weet komen er dan meer dan 421.000 kijkers. Hoewel. Het zit vanaf half zes op Nederland 2. Met het NOS-Journaal van 6 uur als concurrent lijkt dat me een heel redelijk bezoekersaantal.

Details

Hoofdcategorie: Media (502)

Categorie: Media

Gepubliceerd: 19 oktober 2007

Een groot schrijver
 

Jan Wolkers is dood. Hij was een groot schrijver. Vaste bezoekers van mijn weblog weten dat ik in 1986 een vijf uur durend marathoninterview
met hem heb gehad.  
      Daarin komt hij naar voren als een inspirerend spreker, een observator van formaat, een innemende sympathieke man,
die nooit prat ging op zijn roem.

Deze foto werd gemaakt door Lida Iburg in de zomer van 2000, toen hij plotseling verscheen in studio Amstel tijdens een rechtstreeks
uitgezonden ‘verrassingsdag‘, die ik presenteerde.
Hij was naar Amsterdam gehaald in verband met dat destijds gehouden marathoninterview.
         Op de foto heeft hij mijn kleinzoon Luc -toen negen maanden- in de grote handen.

Het marathoninterview kunt u beluisteren op: 

http://www.vpro.nl/programma/marathoninterview/afleveringen/35720686/

Details

Hoofdcategorie: Media (502)

Categorie: Media

Gepubliceerd: 14 oktober 2007

Een feest van herkenning

Gisteren is het nieuwe seizoen begonnen van de Rotterdamse Floorshow, een evenement dat éen maal per maand plaatsvindt in het gelijknamige schouwburgcafé .
      Een feest van herkenning. Het was er bomvol.
Dieuwertje Blok (de zus van mijn vriendin Tessel) en Francisco van Jole (woonde in zijn jeugd in die grote boerderij op mijn kleine dorp) ontvingen daar gasten uit de Rotterdamse- wereld van cultuur, sport & politiek. Sophie van der Graaf, die ik als baby nog in mijn armen heb gehad, deed de ‘lopende’ interviews.
      De muziek was van Harry-Jan Bus ( bijna mijn buurman) & zijn cabarettrio.
Ik zat op de voorste rij naast oud-burgemeester Bram Peper, die er zichtbaar van genoot dat ik hem in mijn jeugd nog heb zien voetballen bij het toen nog roemruchte RCH in Haarlem (Een technisch begaafd midvoor; maar af en toe een beetje lui).
      Iedere maand is er ook een gastcolumnist. Gisteren was ik dat. Het moest gaan over 'iets actueels met een Rotterdams tintje’.
 Hieronder het stukje.

Boeren-Rotterdam & Verdonk

Ik woon in de Hoeksche Waard. Een eiland hier niet ver vandaan. Noem het Boeren-Rotterdam. De Bibliotheek & de schouwburg bereik ik als er geen files staan in een half uur. Café New York is twintig minuten. Als ik geitenvlees of gelardeerde lever wil kopen ga ik naar de Kruiskade. Als ik een boek zoek ga ik naar Donner, want bij ons is het behelpen.
      Ooit vroeg ik in een boekwinkel in de hoofdstad Oud-Beijerland of ze de nieuwe biografie van Multatuli in huis hadden. De jonge verkoopster keek mij met grote ogen aan en zei toen:

     'Multatuli?
     ‘Is dat een tijdschrift of zo?’

Wonen er alleen maar boeren in de Hoeksche Waard?
      Dat denken ze volgens mij in Rotterdam wel. Vooral bestuurders en politici. Hier geldt letterlijk :de arrogantie van de macht. Eind jaren zestig van de vorige eeuw kwam het Rotterdams college van b & w onder leiding van de socialist Wim Thomassen met het plan 2000+.
      Dat was een schandalig plan. Het noorden van de Hoeksche Waard moest bestemd worden voor havenuitbreiding. Industrieterreinen, insteekhavens, containeropslag; noem maar op. Landerijen, wegen, boerderijen, zelfs hele dorpen waren finaal van de kaart geveegd. De boeren moesten verhuizen naar de Noordoostpolder en de overige inwoners konden zich vestigen in een nieuwe stad in het centrum van het eiland.

Den Haag kwam met weer een ander plan. Twee kerncentrales moesten er komen. Eén bij ’s Gravendeel een ander op het eilandje Tiengemeten. Dit werd natuurlijk van harte ondersteund door Rotterdam.

Het openbaar Lichaam Rijnmond -een lichaam dat volgens enquêtes door de meeste Rotterdammers destijds werd vereenzelvigd met een hoerentent op Katendrecht- dat openbaar lichaam dus kwam met het plan om een nationale luchthaven op de Hoeksche Waard te vestigen. Groter dan Schiphol.
      Mijn huis was opnieuw van alle kaarten verdwenen. Zomaar. Het lichaam stond toen onder leiding van de socialist André van der Louw. Een jaar later werd het Lichaam opgeheven en er was niemand in de Hoeksche Waard noch op Katendrecht, die daar rouwig om was.

Van der Louw was eerder burgemeester van Rotterdam geweest. Hij trad in 1974 aan. In dat jaar waren er ook gemeenteraadsverkiezingen. De P.v.d.A haalde 24 raadszetels en had daarmee op een totaal van 45 de absolute meerderheid. Weer gold de arrogantie van de macht.
      Alle partijen werden geweerd bij de coalitiebesprekingen en er werd een college geformeerd van alleen P.v.d.A. wethouders. Niet zeven -volgens de wet in feite het maximum- nee negen, want er werd een constructie bedacht die dat mogelijk maakte. 
      Die negen waren natuurlijk helemaal niet nodig, maar er waren twee D’66’ers overgelopen naar de P.v.d.A. Dat waren Elizabeth Schmitz, de latere staatssecretaris van uitzettingszaken en Hans Mentink, die later vooral bekend werd als verdediger van die andere P.v.d.A.-burgemeester Bram Peper. Hen was gewoon een wethouderszetel in het vooruitzicht gesteld.

      Ben ik nu tegen de P.v.d.A.?
      Welnee!

Neem nou dat plan indertijd van André van der Louw om in de stad gewoon straatmuzikanten te laten spelen. Liefst zoveel mogelijk. Dat zou van de stad pas een echte metropool maken. En wat las ik onlangs:
      De P.v.d A‘er Richard Moti wil dat straatmuzikanten voortaan auditie moeten doen om te mogen spelen. Dat gebeurt natuurlijk niet om de kwaliteiten van de muzikanten echt te toetsen, maar om bepaalde muzikanten te weren.
      Die bepaalde muzikanten zijn zigeuners uit Bulgarije en Roemenië ,want iedereen weet, dat die uit hun bek stinken, met twee snaren op kapotte instrumenten spelen, tasjes roven en ondertussen hun vrouwen zakken laten rollen.

Ik heb dus niets tegen de P.v.d.A.
      Thomassen, Van der Louw en -vooruit- ook Peper waren toch vergeleken met nu  inhoudelijke, ideeënrijke bestuurders.
Maar het wordt nog veel erger.
      Volgend jaar komt waarschijnlijk dus Rita Verdonk. Zij zal ook haar oog op de Hoeksche Waard richten.
      Waar eind zestiger jaren een stad moest komen, wordt nu een plan gemaakt voor een concentratiekamp, waar alle Rotterdammers die geen Nederlands paspoort hebben, gedumpt kunnen worden. Inclusief de musicerende zigeuners.
      Mensen met een dubbele nationaliteit kunnen terecht op Tiengemeten.

En weer zullen die boeren dit plan torpederen.
      Hun voorstel zal zijn om de Floorshow voortaan in de Hoeksche Waard te houden, want daar zal in het Rotterdam van Verdonk geen geld meer voor zijn.

Details

Hoofdcategorie: Media (502)

Categorie: Media

Gepubliceerd: 12 oktober 2007

Shell, Zuid Afrika & Vaclav Havel

In 1990 hield ik een opmerkelijk marathoninterview met G.A. (Gerrit Abram) Wagner, oud president-directeur van Shell. Opmerkelijk, omdat het hier ging om iemand, die onder andere tijdens de oliecrisis van 1973 een bedrijf had geleid in een rumoerige periode, waarin de multinational langdurig onder zware publieke en politieke druk stond.  
      Bijvoorbeeld vanwege Shell's activiteiten in Zuid-Afrika, waar toen nog het apartheidsregiem aan de macht was. Er werd opgeroepen om Shell-producten te boycotten en later werden doelgerichte acties gevoerd op Shell benzinepompen, waarbij ondermeer slangen werden doorgesneden. 
      Ik sprak vooraf met tal van mensen.

Wagner heeft Shell uitstekend geleid. Vriend & vijand waren het daar over eens.
      Bovendien was hij voorzitter van de stichting Premium Erasmianum, die tegen de zin van de regering de Erasmusprijs wilde verlenen aan de Tsjchoslawaakse beweging Charta '77. 
      Toen besloten werd om de prijs dan maar te geven aan Vaclav Havel, mocht zijn lezing die hij opgestuurd had aanvankelijk niet worden voorgelezen. De Koninklijke familie kon daar volgens CDA-minister Hans van den Broek niet mee geconfronteerd worden. Wagner hield zijn poot stijf, kreeg publiciteit en zorgde ervoor dat de lezing gewoon werd voorgedragen.

Na zijn Shell-periode kreeg hij grote bekendheid als voorzitter van de commissie Wagner, die de regering adviseerde over het industriebeleid. (Een nieuw industrieel elan) 
       Hij werd regelmatig de meest invloedrijke man van Nederland genoemd.

U kunt HIER naar het interview luisteren