Ronald van den Boogaard

Media

Details: Hoofdcategorie: Media (502); Categorie: Media; Gepubliceerd: 18 december 2013

Een fascinatie voor de Rotterdamse haven

Ik ontving een uitnodiging om een stukje te schrijven op de site van de P.v.d.A. Rotterdam.
      De rubriek heet 'Trots op'.
Dat is misschien na Verdonk en haar 'Trots op Nederland' niet zo'n gelukkige titel.
      Maar goed.
Ik werkte tussen 1971 en 1978 als correspondent voor De Volkskrant in Rotterdam en kreeg toen een fascinatie voor die haven. Noem het plaatsvervangende trots.
      Daarover schreef ik het volgende stukje.

Een haven met een stad

In juli 1981 monsterde ik voor een radioprogramma van de VPRO aan op de Nedlloyd Madras, een groot containerschip dat van Singapore naar Kobe in Japan zou gaan. Officieel was ik matroos, maar het was niet de bedoeling dat ik ook maar iets zou poetsen of schoonmaken. Daar waren Indonesiërs en Filipijnen voor, die in onze ogen een schijntje verdienden, maar voor datzelfde bedrag in hun geboorteland een hele familie konden onderhouden.

Ik kende de haven van Rotterdam goed. In mijn jaren tussen 1971 en ‘1978 als correspondent voor De Volkskrant in die stad kwam ik er wekelijks diverse malen. Ik raakte er gefascineerd door.
      Containers waren er in die tijd relatief nog weinig. Stukgoed. Zakkendragers. Classificeerders. Haventerreinen, scheepswerven, chemische industrieën, raffinaderijen. Kroegen, hoeren en zeemanshuizen.
      Bedrijvigheid op het water, schepen, tankers, loodsen, slepers, parlevinkers, politieboten; kades, kranen en het verlangen of de heimwee naar verre oorden.
      De geuren: kruiden, specerijen, natte huiden. Balen katoen, koffie, boomstammen.
Maar vooral ook in die tijd: stank, vervuiling, smerig water, rook en roet.

Rotterdam was in 1981 veruit de grootste haven in de wereld. Toen ik hoorde dat ik van Singapore (destijds derde haven van de wereld) naar Kobe (de tweede) zou gaan, vervulde mij dat van een diep verlangen om eens te kijken, hoe die havens eruit zagen. Ik wilde wel eens vergelijkingen trekken.

Singapore viel tegen. Aangeharkt en netjes.Veel kleiner dan Rotterdam. Minder bedrijvigheid. En vooral: relatief weinig schepen en scheepvaartverkeer. Het stonk er niet eens.
Acht dagen later in Kobe viel het mij op hoe dicht bij de stad wij aanmeerden. Toen ik aan de kapitein vroeg of ‘dit alles was’ zei hij. ’Ja dit is alles. Als je direct naar de stad gaat en je trekt de heuvels in kun je de hele haven overzien. Dat is het grote verschil met Rotterdam. Dat is een haven met een stad. Kobe is een stad met een haven’.

Na 1981 ben ik nog in veel havens geweest. Gewoon om er eens te kijken. Genua, Marseille, Hamburg, Antwerpen, Riga, Hong Kong, Londen, Hamburg , Rio de Janeiro, Kaapstad, New York om de grootsten te noemen. Iedere keer weer voelde ik teleurstelling.
Was dit echt alles?
Of was het misschien ook een zekere trots?
Dat hadden ze in Rotterdam toch goed voor elkaar!

Een grote & grootse haven.

De voortvarendheid, waarmee na de tweede wereldoorlog Botlek, Europoort en Maasvlakte werden aangelegd. Ondernemerskunde, management, de lust om te ondernemen.
Oud havendirecteur Ir. Frans Postuma en oud-burgemeester Thomassen waren daar de exponenten van. Ze kregen veel voor elkaar, maar zagen in hun ongebreidelde expansiedrift ook veel mislukken en gaven daar de ‘anti-industriële maffia’de schuld van.

Ik denk dat Rotterdam vooral heel veel te danken heeft aan de haven- en metaalarbeiders, die met keihard werken, een enorme inzet en een soort verslaafde liefde die haven hebben grootgemaakt.

Laat Rotterdam vooral trots zijn op deze mensen, die door toenemende containerisatie (de stukgoedwerkers) en toenemende concurrentie uit derde wereldlanden (scheepsbouw & offshore) hun banen verloren zagen gaan en alleen nog maar met nostalgie en tranen in hun ogen kunnen vertellen over die dagen dat Rotterdam in hun ogen nog een ECHTE haven was.

Details: Hoofdcategorie: Media (502); Categorie: Media; Gepubliceerd: 29 december 2012

Ellende met terugwerkende kracht

Op 15 mei dit jaar verdween vrijwel de hele Wereldomroep.
In een zwanenzang van 24 uur achter elkaar was ook de laatste uitzending van het programma Wereldnet te horen. Een dagelijks radioprogramma, waarin ‘burgercorrespondenten’ uit de hele wereld lokaal nieuws op een persoonlijke wijze live in de ether brachten. Een programma dat het vijftien jaar volhield, maar toch moest sneuvelen door kortzinnigheid, bezuinigingsdrift, competentie, marktaandelen en tegengestelde omroepbelangen.

Ik heb die uitzending teruggevonden. Daarin komen Ton van der Graaf en ik aan het woord.
Wij hadden dat programma voor de VPRO verzonnen en hebben het in januari 1997 opgestart.

Ga HIER naar toe voor die laatste uitzending.

Dat programma wordt gepresenteerd door Jan Kikkert (rechtsachter op de foto), Conny van den Bor (ook rechts) en Klaas den Tak. (Allen van de Wereldomroep)
Ton & en ik worden opgevoerd als de founding fathers.
Andere deelnemers aan deze laatste uitzending zijn de oud-presentatoren Dorothée Forma en Bo van der Meulen en de correspondenten Joop Wassenaar (Finland), Guus van Bladel (Maleisië ), Jo Klein Geltink (Costa Rica), Rob de Neef (Zuid-Afrika) en Peter Blanker (Shetland Eilanden), die voor deze gelegenheid het lied ‘De luiken sluiten’ heeft gemaakt.

Aanvankelijk was het een programma van VPRO, NPS & Wereldomroep. Later kwamen daar ondermeer VARA, Human, Teleac en Llink bij.
      Soms sloten ze aan, dan weer haakten ze af.
      Soms werden er ook presentatoren van KRO en E.O. ingegooid. Niet omdat ze kennis van zaken hadden, maar omdat het volgens programmaschema's beter uitkwam.
      Soms werd het op Radio V uitgezonden; dan weer op 747 AM of op Radio 1.
      Soms duurde het een uur, dan weer drie kwartier ; een half uur of zelfs elf minuten, waarvan er overigens vaak maar zes over bleven.
      Soms werd het 's ochtends om acht uur uitgezonden, soms om twaalf uur, dan weer om vier uur 's middags; soms aan het eind van de nacht.

Eerder schreef ik in dit verband over omroepbonsjes, zenderbazen en meer in het algemeen over samenwerkingsverbanden en de ellende die dat met zich meebracht.
Ellende die je -zelfs als je gepensioneerd bent- met terugwerkende kracht nog voelt.

Ga naar:

Media 36: Omroepgekkenhuis Hilversum en

Media 49: De doorstart van Wereldnet.

Details: Hoofdcategorie: Media (502); Categorie: Media; Gepubliceerd: 10 december 2012

Een mooi compliment voor Hans Cobet

De titel was humoristisch: Muziek terwijl u slaapt.
Een VPRO-radioprogramma dat in de jaren rond de eeuwwisseling van vrijdag- op zaterdagnacht werd uitgezonden op Radio 1. Dat was toen ook al de nieuws- en actualiteitenzender. Maar ja. Het programma was tussen 02.00 en 05.00 uur. En dan is er in Nederland geen nieuws.
Dat het in de V.S. nog volop avond en in het verre oosten alweer ochtend is, doet er niet toe. Zo was het en zo is het nog steeds.
Sterker: ik voorspel dat het nog erger wordt, want er moet bezuinigd worden en dat gaat volgens goed Hilversums gebruik vooral op tijdstippen dat er weinig geluisterd en gekeken wordt.

Muziek terwijl u slaapt dus. Ik heb dat diverse keren gepresenteerd.
Ik deed dat met mijn vriend Hans Cobet, die de curieuze gewoonte had om altijd en overal muziek op te nemen.
Hij had bijvoorbeeld thuis een mooie ouderwetse bandrecorder verbonden aan zijn ook al nostalgisch oude radiotoestel met het Groene Oog.
Hans keek altijd in ’zijn Radiobode’ naar welke programma’s hij moest luisteren.
Dat kon Lahti op de Finse radio zijn (‘Die geven heel veel Sibelius Ronald!’), maar bijvoorbeeld ook stations in Albanië, Gibraltar of Ierland om maar wat te noemen.

Als Hans iets hoorde dat hem bekoorde drukte hij het knopje van zijn recorder in en nam het op. Hij wiste nooit iets en zo beschikte hij over een hoeveelheid van een paar duizend bandjes met een welhaast krankzinnige variëteit aan muziek.
Hans nam een aantal van die bandjes mee naar de studio. Drie uur lang zetten we volkomen willekeurig die bandjes op. Hans vertelde er dan over. Niet wie de muziek maakte of wie het gecomponeerd had, want dat wist hij vaak helemaal niet. Nee, hij vertelde gewoon waarom hij die bepaalde muziek zo mooi vond. En dat deed hij op een meeslepende manier. Soms trommelde of klepperde hij mee en dan ging hij ook zelf zingen, want dat kon hij heel goed.. Zo gingen die nachtelijke uren aangenaam en vlot om.

Ooit ontving ik deze brief van F.A. Pothuis uit Assen.
Meneer Pothuis (ik denk tenminste dat het een meneer is) had het in die nacht van 5 op 6 december 1997 goed begrepen.

Details: Hoofdcategorie: Media (502); Categorie: Media; Gepubliceerd: 26 oktober 2012

Radioles slot

(Opruiming 18f)

Ik vond een oude VPRO-Gids. Datum: 2 t/m 8 mei 1987.
In dit nummer staat een hilarische bijdrage van Peter Flik.
Hij geeft radioles en knoopt daar direct maar een wedstrijd aan vast.
U krijgt van mij de lessen plus foto’s van door Flik gesuggereerde medewerkers, die de inzenders gaan helpen om een reis naar New York te winnen.

Vandaag: Uw mentoren

Bekend van de radio