Audio

 

Volleybal-vertraging

In juni heb ik een stukje geschreven over een revolutionaire ontwikkeling in de nieuwsvoorziening: Media 51: Satelliettelefoons.

De redactie van het VPRO-radioprogramma Het Gebouw had in 1992 voor bijna 200.000 gulden een satelliettelefoon aangeschaft.
      Nadat daar een modem en een codec aan waren toegevoegd, konden verslaggevers waar ook ter wereld rechtstreekse uitzendingen verzorgen op studiokwaliteit. Er zat alleen een vertraging in van zo’n vijf seconden.
      In het stukje besteed ik aandacht aan een uitzending in 1994, die Fred Stroobants en ik verzorgden vanuit een krottenwijk in Rio de Janeiro Brazilië .

Een paar lezers vroegen toen of ik kon laten horen hoe dat allemaal klonk.

Welnu!

Ik heb een cassettebandje gevonden met daarop die bewuste uitzending.

Luister naar het begin (7’31”) en let dan ook even op die vertraging.

 

 

 

Grenzen van topsporters


De pijngrens

Vorige week heb ik een paar bijdrages geplaatst over grenzen. Het ging vooral over geografische grenzen.
      Maar in april 2001 sprak ik -samen met Michal Citroen- voor de VPRO-radio in een rechtstreekse uitzending met twee voormalige topsporters over heel andere grenzen.
      Over fysieke en mentale grenzen, over de pijngrens en over de vraag hoe ver je kunt of wilt gaan om medailles en eerste prijzen te winnen.
Ga je grenzen over bijvoorbeeld om doping te gebruiken.

Die sporters waren hardloper Gerard Nijboer en zwemmer Marcel Wouda.
      Gerard Nijboer was Europees kampioen marathon in Athene (1982), winnaar van de zilveren medaille op de Olympische Spelen op de marathon van Moskou in 1980, sportman van het jaar in 1982 en zes maal Nederlands kampioen op de 25 kilometer (3x) en de Marathon (3x).



VERSLETEN SCHOUDERS & KAPOTTE KNIEEN

Beide sporters leggen uit waar hun grenzen liggen, spreken onbevangen over keiharde trainingsmethodes, blessures, minderwaardigheidsgevoelens, prestatiedwang, doorzettingsvermogen, ambities, heldenverering, voedingssupplementen, mentaliteit, verontachtzaamde klachten om prestaties te blijven leveren, versleten schouders en kapotte knieën.

Uitvoerig spreken wij over doping. Beide atleten zijn nooit betrapt en beweren dat zij zelf nooit verboden middelen hebben gebruikt.

De radio-uitzending wordt na een half uur behoorlijk spannend als beide sporters toegeven dat zij alleen maar geen middelen slikken of spuiten die op de IOC-lijst (Internationaal Olympisch Comité ) staan.
      Als zij daarentegen een prestatieverbeterend middel zouden tegenkomen, dat niet op die lijst voorkomt zouden ze dat zeer waarschijnlijk wel nemen.

Het gaat dus om de regeltjes en minder om het principe zou een voorzichtige conclusie kunnen zijn.

Ga hier naar toe om het programma te beluisteren, waarin Michal Citroen en ik in gesprek zijn met beide atleten.
      Tussendoor ook een reportage van de training van langeafstandszwemster Edith van Dijk, op dat moment wereldkampioen op de 10 en 25 kilometer.

 

Van Koewacht tot aan de Scheldeoever


Het grensgevoel

Ik schreef gisteren een stukje over grenzen. ( Reizen 59). In het verleden heb ik daar ook een serie radioprogramma’s over gemaakt. (Audio 3).
      Over fysieke, psychische en geografische grenzen, over grensgevoel, grensincidenten, grensverleggingen en grensverschuivingen.

De merkwaardigste geografische grens van Nederland ligt tussen Zeeuws-Vlaanderen en Belgisch Oost-Vlaanderen. Een toevallige grens, want de natuurlijke grens daar in de buurt is de Westerschelde.
      Zeeuws-Vlaanderen is een afgescheurd stuk België.
Het heeft een eigen volkslied.

De grens werd aan het eind van de tachtigjarige oorlog bepaald bij de vrede van Münster in 1648.
      Getrokken op de lijn waar de Oranjetroepen zich toen bevonden.

In 2001 hebben Klaas Vos en ik in twee dagen zoveel mogelijk over die grens gelopen.
      We beginnen in Koewacht en gaan via Heikant, Kapellebrug, Clinge, De Klinge, Nieuw-Namen, Kieldrecht, Muggenhoek en Prosper naar de oevers van De Schelde even boven de kerncentrale van Doel en even onder het Verdronken land van Saeftinge.
      We spreken met inwoners en toevallige passanten over het grensgevoel, verschillen tussen Nederlanders en Belgen, over nationalisme, bier, voetbal, milieu, gescheiden toiletten, eten en drinken , voetpompen, elektriciteitspalen en over pilletjes die in de buurt zijn uitgedeeld als er iets met de kerncentrale zou gebeuren.

Ga hier naar toe om het te beluisteren.

 

 

 

Een omstreden luchtalarm

Eén van de meest omstreden radioprogrammas ooit ging op 1 november 1985 de lucht in.

Het VPRO-radioprogramma Het Gebouw liet van s ochtends zeven uur tot s middags half vier alleen maar een sirene horen. Die dag namelijk zou het kabinet Lubbers het besluit nemen om op de luchtbasis Woensdrecht in West-Brabant 48 kruisraketten te plaatsen.
      Omdat ik toen eindredacteur van dit programma was legde ik een korte verklaring af, waarom de redactie had besloten tot deze vorm van protest.

Hoe klonk die uitzending?
      In het digitale radioactief van de VPRO is het verschenen.
Ga hiernaar toe en luister dan eens naar de tekst die ik uitspreek.
       Ook is te horen hoe ik voor een soort tribunaal moet verschijnen in het aansluitende VPRO-radioprogramma Welingelichte Kringen.
      Onder leiding van Joop van Tijn uiten Piet Grijs , Henk Hofland en Harry van Wijnen op een superieur toontje hun kritiek. Een beetje bevoogdend ook.
Doe gewoon je werk en laat actie voeren aan anderen over. Dat is de strekking.

Nienke Feis, die het radioarchief beheert, heeft ook een paar krantenknipsels toegevoegd.

Zie verder Media 47.

 

MIJN KUST NE KEER MIJN KLOTELAND

Afgelopen dinsdag plaatste ik een stukje over het Westvlaams (Audio (65) , volgens het cultuurfonds Unesco van de Verenigde Naties een bedreigde taal. Ik vond toen ook tal van opnames van Vredesconcerten, die op initiatief van Piet Chielens van 1992 tot en met 2007 jaarlijks werden gehouden in Passendale.
      Dit ter herinnering aan de slag van Passendale in 1917., één van de meest bloedige confrontaties in de Eerste Wereldoorlog (ca. 250.000 doden)
      In 1994 ging het concert de lucht in onder het motto: We’re here…. Because we’re here.

 

Het gaat zo: