Audio

Heimwee

Misschien moet u even in Uitzending Gemist luisteren naar Dichtbij Nederland, een radioprogramma van de NTR. Motto: Verhalen over onze grote en kleine wereld.
     
Ik werd uitgenodigd om een bijdrage te leveren over Heimwee.
Daar moest ik even over nadenken, maar het schoot me te binnen.

 

http://dichtbijnederland.ntr.nl/page/detail/794650/Ronald+van+den+Boogaard+heeft+heimwee

 

Mijn vader was slager en nam iedere zaterdagavond vlees- en vleeswaren mee naar huis. Daar zat altijd zwezerik tussen.
     Toen (rond 1960) was zwezerik nog een soort afvalproduct. Vrijwel niemand wilde het kopen.
Tegenwoordig is het een duur cultproduct.
     
U kunt er bijvoorbeeld lekkere kroketten van maken.
Ik vertel hoe mijn vader mij dat geleerd heeft.
      Speciaal voor deze gelegenheid heb ik het nog een keer geprobeerd.

Het lukte.


(Dichtbij Nederland is iedere avond live van 21.00 tot 24.00 uur te beluisteren op Radio V. (Middengolf 747 Khz).

 

 

 

 

 

Eén voor Afrika; een stevig debat

 

 Op 26 november 1984 hielden de gezamenlijke omroepen de grote Actie Eén voor Afrika. 
     

Er werd geld opgehaald, maar er waren ook reportages uit Afrika, discussies over de voors en tegens van ontwikkelingshulp, er waren interviews met veldwerkers, met ambassadeurs en met vertegenwoordigers van hulporganisaties.
      Er werd op die eerste dag Fl. 61 miljoen opgehaald.

Directe aanleiding was de enorme hongersnood in de Sahel en dan met name Ethiopië .
     
Foto‘s van uitgemergelde en stervende mensen, films over kindertjes met dikke buiken, ontstoken ogen en etterende wonden, volkomen uitgedroogde steppen en akkers zorgden ervoor dat de mensen weer eens massaal in de buidel tastten.


Bij de VPRO, waar ik toen werkte waren er vooraf hevige discussies of we hier wel aan mee moesten doen.
      De mening van de tegenstanders werd na afloop het sterkst verwoord door Wim Kayzer, die in een hevig verontwaardigde, bevlogen, -zo u wilt- demagogische radiocolumn de actie weerzinwekkend noemde.

Dat leidde bij de VPRO tot hernieuwde opwinding en daarom werd besloten om in het radioprogramma Het Gebouw te discussiëren.
      Dat werd onder mijn leiding een uitermate stevig debat, waaraan werd deelgenomen door Wim Kayzer, Adriaan van Dis en Gerard Jacobs (allen namens de VPRO) en presentator Joop van Zijl.

Een discussie die anno 2012 nog volop actueel is.
     
Een discussie ook, die je anno 2012 niet meer op de radio zult horen, omdat alles daar tegenwoordig kort en vluchtig is.
Omdat Adriaan van Dis zondagavond zomergast bij de T.V. is, verscheen de discussie op het digitale VPRO Radioarchief.


U kunt het HIER beluisteren.

Doe maar!

      Leuk, leerzaam en interessant..

 

 

 

 

  

De verdwenen bal
 
Een honkbal in Sportzomer Radio 1
(Verhalen van uw bloghouder)
 
Het duurt nog tot en met 12 augustus: Sportzomer Radio 1. Iedere dag uitzending van ‘s ochtends tien tot ‘s avonds 11 uur. In gezamenlijkheid gemaakt. Sport, sport en sport afgewisseld met ander nieuws en een muziekje. Europese kampioenschappen voetbal, Wimbledon, Tour de France en de Olympische Spelen.
Ieder avond tussen zeven en half acht is er een korte sportdocumentaire van tien minuten. Daarbij een serie met anekdotes over sportattributen.
 
Zo geschiedde het dat ik bezoek kreeg van VPRO-medewerkster Michal Citroen, die mij in die tien minuten ‘alles’ liet vertellen over de bal bij honkbal. En omdat er in die serie al meer ballen zaten, moest ik er ook nog iets bij vertellen over de honkbalknuppel.
U kunt HIER naar het resultaat luisteren.
 
Uitgangspunt voor mijn bijdrage was de beroemdste homerun, die in de geschiedenis  van het honkbal werd geslagen. Dat was op 3 oktober 1951 in de beslissende wedstrijd om het kampioenschap van de National League tussen de New York Giants en de Brooklyn Dodgers (The Pennant).  Bobby Thomson slaat in de negende inning een prachtige homerun waardoor de Giants kampioen worden. Het radiocommentaar dat daarvan gemaakt werd door Russ Hodges is tevens het beroemdste sportverslag uit de geschiedenis van Amerika. Ik schreef daar al over in Honkbal :The shot heard around the World.
 
Maar nu gaat het om de bal waarmee die homerun geslagen werd. Die bal is ZOEK.
In de afgelopen zestig jaar zijn er natuurlijk veel mensen geweest die beweren dat zij die bal hebben, want die is inmiddels miljoenen dollars waard. Maar er is nog nooit iemand geweest, die kon bewijzen de echte bal te hebben.
 
In zijn magniefieke roman Underworld doet Don DeLillo die geschiedenis geweld aan. De bal wordt in zijn boek gevonden door Cotter Martin, een jongetje van veertien jaar. Hij verkoopt de bal en daarna komt die bal in handen van diverse Amerikanen, die allen hun eigen verhaal hebben. Zo beschrijft DeLillo een halve eeuw Amerikaanse geschiedenis aan de hand van één honkbal.
 
En dat hij schrijft dat de kern van de Amerikaanse atoombom exact de afmetingen van een honkbal heeft, is een vondst die niet genoeg geprezen kan worden. Nationalisme en liefde voor ‘s lands National Pastime zijn hier briljant uitvergroot.
 
Een honkbal heeft overigens een omtrek van 23 centimeter en een gewicht van 145 gram.
De kern bestaat uit kurk en rubber met daar omheen wol en katoen. De buitenkant bestaat uit leer. Paardenleer, want dat rekt niet.
In 1974 werd echter besloten dat alleen op het hoogste niveau nog met ballen van paardenleer gespeeld mocht worden. Andere spelers moeten het doen met ballen van koeienleer of van kunststof. Er waren namelijk niet genoeg paarden meer op de wereld.
 
Drie maal de bal
 
Voorgrond: bal van kunststof.
Rechtsboven: Koeienleer
Linksboven; Paardenleer
 
 
 

Een honkbal in Sportzomer Radio 1

 
(Verhalen van uw bloghouder)


Het duurt nog tot en met 12 augustus: Sportzomer Radio 1.
      Iedere dag uitzending van ‘s ochtends tien tot ‘s avonds 11 uur. In gezamenlijkheid gemaakt.
Sport, sport en sport afgewisseld met ander nieuws en een muziekje.
      Europese kampioenschappen voetbal, Wimbledon, Tour de France en de Olympische Spelen. Iedere avond tussen zeven en half acht is er een korte sportdocumentaire van tien minuten. Daarbij een serie met anekdotes over sportattributen.
      Zo geschiedde het dat ik bezoek kreeg van VPRO-medewerkster Michal Citroen, die mij in die tien minuten ‘alles’ liet vertellen over de bal bij honkbal.
      En omdat er in die serie al meer ballen zaten, moest ik er ook nog iets bij vertellen over de honkbalknuppel. 
U kunt HIER naar het resultaat luisteren.

Uitgangspunt voor mijn bijdrage was de beroemdste homerun, die in de geschiedenis  van het honkbal werd geslagen.
      Dat was op 3 oktober 1951 in de beslissende wedstrijd om het kampioenschap van de National League tussen de New York Giants en de Brooklyn Dodgers (The Pennant).  
      Bobby Thomson slaat in de negende inning een prachtige homerun waardoor de Giants kampioen worden.
Het radiocommentaar dat daarvan gemaakt werd door Russ Hodges is tevens het beroemdste sportverslag uit de geschiedenis van Amerika.
      Ik schreef daar al over in Honkbal :The shot heard 'round the World.

Maar nu gaat het om de bal waarmee die homerun geslagen werd. Die bal is ZOEK.In de afgelopen zestig jaar zijn er natuurlijk veel mensen geweest die beweren dat zij die bal hebben, want die is inmiddels miljoenen dollars waard. Maar er is nog nooit iemand geweest, die kon bewijzen de echte bal te hebben.
In zijn magniefieke roman Underworld doet Don DeLillo die geschiedenis geweld aan.
      De bal wordt in zijn boek gevonden door Cotter Martin, een jongetje van veertien jaar.
Hij verkoopt de bal en daarna komt die bal in handen van diverse Amerikanen, die allen hun eigen verhaal hebben.
      Zo beschrijft DeLillo een halve eeuw Amerikaanse geschiedenis aan de hand van één honkbal.     

En dat hij schrijft dat de kern van de Amerikaanse atoombom exact de afmetingen van een honkbal heeft, is een vondst die niet genoeg geprezen kan worden.
      Nationalisme en liefde voor ‘s lands National Pastime zijn hier briljant uitvergroot.

Een honkbal heeft overigens een omtrek van 23 centimeter en een gewicht van 145 gram.
      De kern bestaat uit kurk en rubber met daar omheen wol en katoen.
De buitenkant bestaat uit leer. Paardenleer, want dat rekt niet.
      In 1974 werd echter besloten dat alleen op het hoogste niveau nog met ballen van paardenleer gespeeld mocht worden.
Andere spelers moeten het doen met ballen van koeienleer of van kunststof.
      Er waren namelijk niet genoeg paarden meer op de wereld. 

 

Drie maal de bal

 

 

Voorgrond: bal van kunststof.
Rechtsboven: Koeienleer
Linksboven; Paardenleer

 

 

 

 

Acht verslaggevers naar de Nijl

 

In de maart van 1984 deed de VPRO-Radio iets zeer uitzonderlijks.
      Vrijwel alle zendtijd -zo'n twintig uur ; de VPRO was toen nog C-Omroep- werd ingeruimd voor programma’s over landen in Afrika, waar de NIJL doorheen stroomt.
      Daarvoor waren in januari maar liefst acht verslaggevers afgereisd naar de Egyptische hoofdstad Cairo.
De tocht vandaar naar de bronnen van de Witte en Blauwe NIJL zou gemaakt worden met boten, treinen, jeeps, ezels, kamelen en kleine vliegtuigjes.
     
In ieder land zouden twee verslaggevers blijven om reportages te maken.
Cees Slager en Paul Aalbers in Egypte, Kiki Amsberg en Djoeke Veeninga in Ethiopië , Gerard Jacobs en ik in Sudan en Roel van Broekhoven en Ton van der Graaf in Uganda.


Al die programma’s zijn verschenen op de site van het VPRO-Radioarchief, die beheerd wordt door Nienke Feis.
      Ga HIER naar toe om het te bekijken en te beluisteren.
U zult hooglijk verbaasd zijn over wat er toen nog mogelijk was.

 

Triest voortijdig einde van mijn reis

De verslaggevers hielden voor de VPRO-Gids dagboekjes bij.
      Hieronder de bijdrages van Geard Jacobs en mij.
Ik moest de reis voortijdig beëindigen door uiterst trieste omstandigheden.
     
Daar gaat mijn stukje over.

 .

 

 

 

Arrogantie van de macht; krachtig verbeeld


Ik werd benaderd door Radio Rijnmond. Of ik voor een microfoon een verhaaltje wilde vertellen.
      Een Rotterdams getint verhaaltje van drie hooguit vier minuten.
Niet voorlezen; nee vertellen. Uit het hoofd.


Dat vond ik wel leuk en ik wist direct waarover het zou gaan.
     
Mei 1974.
In Rotterdam was André van der Louw net aangetreden als nieuwe burgemeester.
     
Het college van b & w besloot om op 1 mei de Rode Vlag uit te hangen en alle ambtenaren kregen een vrije dag.
Dit gaf stampij. Niet alleen in Rotterdam; in heel Nederland.


Maar deze stampij zou nog veel groter worden.
     
Diezelfde maand werden er gemeenteraadsverkiezingen gehouden.
De P.v.d.A. haalde 24 van de 45 zetels en veroverde dus een absolute meerderheid.
     
En toen maakte de partij een grote en historische fout.
In plaats van in goed overleg met de andere partijen een college te formeren waarin ze heel sterk vertegenwoordigd zou zijn, werd de absolute meerderheid aangegrepen om de almacht te verkrijgen.
     
Er kwam een college van louter P.v.d.A. wethouders.
Geen zeven -het maximum volgens de wet- maar er werd een truc bedacht om maar liefst negen wethouders te benoemen.
      Vooral om twee overgelopen D’66’ers ook nog in het pluche te helpen.
Zelden heb ik de kreet ‘Arrogantie van de Macht’ sterker verbeeld gezien.

In de Rotterdamse wijken -vooral op Zuid- viel dit niet goed.
      Sterker: men was kwaad over dit machtsvertoon.

En volgens mij werd toen de basis gelegd voor een anti P.v.d.A.-stemming die onder de opkomst van Pim Fortuyn in Rotterdam haar hoogtepunt bereikte.

Luister HIER naar de uitzending van Radio Rijnmond.