Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 05 oktober 2020

Oktober 2016

Niet karakteristiek, wel sfeervol

Esbjerg is een havenstad in het zuidwesten van Denemarken. Ruim 70.000 inwoners. Een relatief nieuwe stad, die pas in 1868 werd gesticht door
Koning Christian IX. De stad is niet bijzonder mooi, niet karakteristiek en trekt weinig toeristen. Maar het is er wel sfeervol. Drukke winkelstraten in het centrum met een zeer divers aanbod. Natuurlijk veel Scandinavisch design.
      De terrassen zijn ook in de herfst nog behoorlijk druk bevolkt, want alom staan verwarmingselementen en liggen dekentjes op de stoelen. En als je even het vrij kleine centrum verlaat is de haven in al haar diversiteit dichtbij. Het ruikt er naar vis.

Kongensgade
  

De Kongensgade (Koningsstraat) is de drukste straat in het autovrije centrum. De straat komt uit op het Marktplein, de Torvet. Met als belangrijkste blikvanger het oude gerechtsgebouw. (Midden achter)

Torvet

Terras

  

Op veel pekken in de stad zijn verwarmde terrassen. Plus dekens om het allemaal wat aangenamer te maken.

Koning Christian

  

Het standbeeld van de stichter van de stad Koning Christian IX, die regeerde van 1863 tot 1906. Er worden kaarsjes voor hem gebrand. Ik heb aan diverse mensen gevraagd wat er op het spandoek staat en dan kom je tot zoiets als: ‘’Ook een koning heeft dringend behoefte aan erkenning’’ of -vrij vertaald- ‘’zelfs een koning wil wel eens wat anders’’.
       Waarom dat dan op zo’n wat slordig spandoek is gekalkt, wist men daar ook niet.

Zicht op haven (1)
  

Aan de rand van het centrum is de haven al zichtbaar. Er zijn diverse zitjes om dat allemaal te zien.

Zicht op haven (2)
  

Watertoren
  
 
Als je een prachtig zicht wilt hebben op de stad en de haven moet je de watertoren beklimmen.
Dat kan overigens niet altijd

Windmolens
  
  
Denemarken heeft een veel langere traditie met windenergie dan Nederland. Op veel plekken in zee zijn windmolenparken. Die worden opgericht met behulp van dit soort carriers.

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 03 oktober 2020

 Monsieur le Baron Boris de Skossyreff

(Door Rolf Weijburg)

Geïsoleerd als het ligt tussen de hoge toppen van de Pyreneeën, leek de buitenwereld weinig invloed te hebben op het leven in het op zestien na kleinste land ter wereld, Andorra.
      Er was een Andorrese Revolutie in 1881 waarbij het volk in opstand kwam tegen de gebrekkige pogingen van de overheid om ook in Andorra de industrialisatie die elders in de wereld aan de gang was, in te voeren.
      De eerste Wereldoorlog trok min of meer geruisloos aan het land voorbij, maar pas in de jaren dertig begon het toch enigszins te rommelen in het co-prinsdom.

FHASA-Centrale

In 1931 kwam het tot protesten uit onvrede over de rechten, arbeidsomstandigheden en minimale lonen van arbeiders bij de constructie van Andorra’s eerste grote elektriciteitscentrale bij Encamp, de FHASA-centrale.  De Andorrese vakbond bleek niet invloedrijk genoeg om hervormingen via de Andorrese politiek door te voeren, waarna de frustraties escaleerden en de eerste grote FHASA-staking in 1931 het land min of meer lamlegde.
      Het Andorrese parlement reageerde door de oprichting van een eerste echte politiemacht van 200 man, maar deze kon de onvrede nauwelijks beteugelen en toen de stakingen tot in 1933 doorgingen werd de hulp ingeroepen van de Franse politie die uiteindelijk een einde maakte aan de onrust. Hervormingen bleven echter grotendeels uit.

Boris

Toen verscheen er opeens een Russische avonturier in het Pyreneese co-prinsdom.
      Alles rondom deze Rus, Boris Mikhailovich Skossyreff , was gehuld in mist, zijn hele leven was een aaneenschakeling van onverklaarbare tegenstrijdigheden, onduidelijkheden, leugens en vaagheden en op vele vragen betreffende zijn leven bestaan meerdere antwoorden. 

      Vast staat wel dat hij werd geboren in Vilnius, hoofdstad van het huidige Litouwen. Ook zijn dood in Boppard, Duitsland in 1989, is een onbetwist feit. De geboortedatum verandert echter naar gelang de geraadpleegde bronnen, maar laten we het op 12 januari 1896 houden.

Graaf van Oranje

Skossyreff vluchtte in 1917 tijdens de Russische Revolutie naar Engeland waar hij in het leger en bij de Foreign Office al dan niet als spion werkzaam zou zijn geweest.
      In 1925 vertrok hij naar Nederland, waar hij opeens een adellijke titel bleek te hebben en om onduidelijke redenen een Nederlands paspoort verkreeg onder de naam Monsieur le Baron Boris de Skossyreff. Ook zou hij in dienst zijn geweest bij de Nederlandse Koninklijke familie en zelfs de titel Graaf van Oranje hebben verworven, een wapenfeit dat nergens geregistreerd bleek te zijn. Wel stond hij in die tijd bij de AIVD te boek als internationale oplichter. 
       Skossyreff sprak meerdere talen vloeiend en dacht zichzelf een prestigieuze reeks opleidingen in Parijs en Oxford toe, die stuk voor stuk gelogen waren, net als zijn vriendschap met de Prins van Wales en vele andere invloedrijke personen. Tegelijkertijd werd zijn naam steeds vaker in verband gebracht met frauduleuze financiële praktijken.

Marmon Motor Car Company

Hoe het ook zij, in 1932 toen Andorra in zijn meest onrustige jaren verkeerde, verscheen Boris Skossyreff opeens vanuit Mallorca op het Pyreneese toneel.  Als een goed geklede aristocraat, monocle op de neus, een real British gentleman, nam hij zijn intrek in het dorp Santa Coloma tussen de hoofdstad Andorra la Vella en San Julià de Lòria.
      Hij werd vergezeld en waarschijnlijk financieel onderhouden door de steenrijke Amerikaanse Florence Marmon, ex-echtgenote van de eigenaar van de exclusieve Marmon Motor Car Company in Indianapolis.

Document        

Enkele maanden lang bestudeerde hij de Andorrese maatschappij,  sprak uitgebreid met Andorranen uit alle lagen van de bevolking alsook invloedrijke Fransen en Spanjaarden en beweerde zo een duidelijk beeld van de tekortkomingen van de Andorrese samenleving te hebben verkregen op basis waarvan hij in het voorjaar van 1934 – hij had inmiddels de Andorrese nationaliteit verkregen -  een document vol  voorstellen en aanbevelingen aan het Andorrese Parlement, de Concell General de las Valls, presenteerde.

Concell General, Andorra la Vella

                                                                                     (Detail kleurets Rolf Weijburg)

Innovatieve grondwet
Het was een voorstel voor een innovatieve grondwet enigszins gebaseerd op het Monegaskische model, dat voorzag in een radicale draai van het hoofdzakelijk agrarische Andorra, naar een model gebaseerd op toerisme, belastingvrij consumeren en voordelige belastingtarieven voor buitenlandse investeringen en een aantrekkelijk klimaat voor buitenlandse banken en ondernemingen om zich in de bergstaat te vestigen.  

      Daarnaast moest er vrijheid van meningsuiting en van pers komen, gratis onderwijs voor iedereen en moest Andorra lid worden van de Verenigde Naties, iets wat het co-prinsdomschap tot dan toe in de weg had gestaan. Al met al plannen die helemaal zo gek nog niet waren en het slaperige backwater  Andorra als belangrijk financieel, handels en toeristisch centrum stevig op de wereldkaart zou zetten.
      De onhandige co-prinsdom constructie moest daarbij plaatsmaken voor een koninkrijk, het Koninkrijk Andorra met Koning Boris I in de hoedanigheid van regent van de afwezige Franse koning als staatshoofd. |

Vlag     

De vlag van het nieuwe koninkrijk had Boris al getekend.

      Misschien vanwege de algemene onzekerheid in het land en die van de overheid in het bijzonder, werd zijn voorstel in de Concell General aangenomen met 23 stemmen voor en één tegen.  Boris werd  Boris I, Prins van de Valleien van Andorra, Graaf van Oranje, Baron van Skossyreff, Koning van Andorra en Verdediger van het Geloof.

      Frankrijk, wellicht enigszins beschaamd omdat het in 1933 het ondemocratische proces had ondersteund door te helpen de opstanden te onderdrukken, weerhield zich van enig commentaar. De andere co-prins daarentegen,  de Bisschop van Seu de Urgell die zijn co-prinsmacht zag wankelen, eiste de arrestatie van Boris, waarop de gloednieuwe Koning van Andorra Spanje de oorlog verklaarde.
       Maar het mocht niet baten: 9 dagen nadat Boris I Koning van Andorra was geworden werd de linkse avonturier moeiteloos door soldaten uit het naar rechts schuivende Spanje gearresteerd en afgevoerd naar Barcelona.
       Vreemd genoeg schijnt er in de archieven van de Concell General niets terug te vinden te zijn van deze korte koninkrijks-periode. Het waren onstuimige tijden in Andorra en misschien is dit gemis daaruit te verklaren. Er zijn echter ook teksten waarin Boris wordt weggezet als een verward personage die je niet serieus hoefde te nemen en er zijn zelfs claims dat de man tijdens zijn “bewind” helemaal niet in Andorra was. Niets is helemaal zeker of helder in het leven van Boris Skossyreff.

Papieren

Boris Mikhailovich Skossyreff’s avontuurlijke leven was na de gevangenneming in Barcelona echter nog lang niet afgelopen. Samenvattend uit diverse elkaar al dan niet tegensprekende  levensbeschrijvingen werd hij overgebracht naar Madrid en uiteindelijk het land uitgezet naar Portugal. Daar werd hij opnieuw gearresteerd omdat zijn papieren niet in orde waren, maar mocht uiteindelijk per schip naar Genua vertrekken, waar hij niet aan land mocht en door moest naar Marseille waar hij weer werd gearresteerd en 3 maanden in de gevangenis van Aix-en-Provence verbleef. Hij kreeg toestemming om naar Portugal terug te reizen maar ook daar werd hij weer gearresteerd, ditmaal omdat hij niet de juiste verblijfsvergunning had.
       In 1936 keerde hij weer terug naar Frankrijk waar hij in 1939 samen met Spaanse anti-franquisten  en antifascisten in een gevangeniskamp terechtkwam waar hij pas in 1942 uit vrij kwam. Merkwaardig genoeg zou hij daarna met de Nazi’s hebben gecollaboreerd waarvoor hij na de oorlog door de Russen gearresteerd werd en afgevoerd naar een Russische goelag in Siberië waar hij acht jaar dwangarbeid verrichtte. Pas in 1956 kwam hij vrij en vestigde zich in Boppard in Duitsland, waar hij in 1989 vredig op 93 jarige leeftijd stierf …

      Dat laatste is zeker, de rest zal tot in het einde der dagen gissen blijven …

 
Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

Klik HIER voor alle afleveringen

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 02 oktober 2020

Oktober 2016

Een bewoond openluchtmuseum

Ribe is een stadje in het zuiden van het Deense Jutland. Ribe is oud. Het werd gesticht in 710 en daarmee is het niet alleen de oudste stad van Denemarken, maar ook van geheel Scandinavië.
      Er zijn straten en straatjes met kasseien, veel vakwerkhuizen, restaurants, terrassen en de nodige winkeltjes met oude spullen. In het seizoen komen er veel toeristen.

Vakwerkhuizen

 De vakwerkhuizen -veelal uit de zestiende en zeventiende eeuw-, zijn merkwaardig genoeg mede bewaard gebleven, omdat Ribe door diverse rampen werd getroffen. Er waren overstromingen en een grote stadsbrand in 1580. Het economisch belang van de stad liep daardoor af en er was  geen geld voor nieuwbouw of ingrijpende restauraties.
      Bovendien nam het aantal inwoners niet toe, waardoor er ook geen nieuwe woningen nodig waren. De stad lijkt dan ook erg op een bewoond openluchtmuseum  

Dagmarsgade
  

De Dagmarsgade is een drukke doorgaande straat. Die leidt natuurlijk naar de Torvet, het centrale Marktplein.
      Daar is ook de Romaanse Domkerk uit 1117. De toren staat apart, de spits is verdwenen.
Dat gebeurde in de Napoleontische tijd, toen er werd wachtgelopen op de afgevlakte toren.

Torvet
  

Domkerk
  

Zijstraatjes

Let ook even op het Deense vlaggetje. Er is een behoorlijk ontwikkeld nationalisme in Denemarken.

Aebler

Versgeplukte apppels! Deens product. Dat wil men wel weten

Kom & Se

Kinderwagens
  

‘’Vakwerk’’ deur
  

Horeca

Haventje

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 29 september 2020

Oktober 2016

Bunkers en Muildieren

  

Het badplaatsje Blåvand aan de Noordzee, de meest westelijke plek in Denemarken, ligt mooi. Bos, duinen, strand; alles is dichtbij. Het is er druk. Zelfs in de herfst.
      In het dorp zijn de noodzakelijke spullen volop te koop, maar er zijn natuurlijk ook souvenirwinkels, strand- en badshops, cafés, restaurants en terrasssen. Het strand is bij eb heel breed en strekt zich over vele kilometers uit naar het zuiden en het noorden.

Strand & duin

Herinneringsmonumenten

  

Als je zo maar wat over het strand loopt kom je ineens deze bunkers tegen. Ooit waren zij onderdeel van de Atlantic Wall, de verdedigingslinie van Noorwegen tot Spanje, die tegen de Duitsers werd opgeworpen. In 1995 -vijftig jaar na de bevrijding- werden deze bunkers in het kader van een jubileumproject bewerkt door de Engelse kunstenaar Bill Woodrow.
      Een ijzeren paardenkop en -staart. Althans dat denk je in eerste instantie. Maar na wat informeren blijkt het te gaan om muildieren, vrucht van een paardenmerrie en een ezelhengst. (Niet te verwarren met een muilezel, een combinatie van een paardenhengst en een ezelin).
      Muildieren staan voor kracht, onverzettelijkheid en veiligheid.

Vejers

Zo’n zeven kilometer boven Blåvand ligt Vejers. In het dorp is het rustiger, maar ook hier is het druk op het strand.

Strand & duin (2)

Auto’s op het strand

Zoals op veel plekken in Denemarken mogen hier -in tegenstelling tot Blåvand- de auto’s gewoon op het strand worden geparkeerd.
       Soms leidt dat tot wilde taferelen als jeugdige mannen die iets te veel testosteron hebben aangemaakt, wedstrijdjes strandrijden en -slippen gaan houden. Het liefst met gierende remmen en knetterende uitlaten.