Algemeen (571)
- Details
- Categorie: Algemeen (571)
Lezen in de avondnevel
Martine van Bree-Jonink is vrijwilligster bij de bibliotheek in Bellingwolde. Zij leest drie tot vijf boeken per week en doet dat al ‘’een leven lang’’. Hier zijn haar nieuwste leestips.
Lydia Sandgren: Verzamelde werken (2021/784 pag.)
Heen en weer springend in de tijd wordt het levensverhaal beschreven van Martin Berg, eigenaar van een kleine uitgeverij. Vanaf de middelbare school heeft hij maar één doel: een grootse roman schrijven. Zijn beste vriend Gustav daarentegen wil wereldberoemd worden als kunstschilder. Ze trekken altijd samen op, genieten van hun studententijd vol feesten en zuippartijen, en filosoferen een slag in de rondte. Martin ontmoet Cecilia en er ontstaat een soort driemanschap, waarbij Cecilia de muze is voor Gustav.
Martin en Cecilia krijgen een dochter en later nog een zoon, waarna Cecilia in een depressie belandt. Zij kan het moederschap niet combineren met haar ambitie te promoveren, en verdwijnt met onbekende bestemming. Jaren later vraagt Martin zijn dochter een Duits manuscript te vertalen, waarvan de inhoud haar erg in verwarring brengt. Op hetzelfde moment wordt zij in Göteborg overal geconfronteerd met het gezicht van haar moeder op grote affiches over de tentoonstelling van het werk van Gustav, de inderdaad wereldberoemd geworden kunstschilder.
En Martin? Die wordt bedolven onder al zijn manuscripten, die door zijn besluiteloosheid nog steeds niet hebben geleid tot een roman. Een prachtig imposant verhaal over blijvende liefde en levenslange vriendschap.
In het eerste deel is het soms lastig je aandacht erbij te houden door alle filosofische beschouwingen. Gewoon wat “overheen” lezen. Je moeite wordt beloond!
Elizabeth Strout: Ik heet Lucy 2016/174 pag.)
Lucy Barton ligt in het ziekenhuis te herstellen van een operatie als haar moeder, die ze jaren niet heeft gezien, op bezoek komt. Door te praten zoeken ze aarzelend toenadering tot elkaar.
Moeizaam, want Lucy heeft alleen maar nare herinneringen aan haar afschuwelijke jeugdjaren vol armoede, onverantwoordelijke ouders, haar broer, zus en zij moesten alles zelf maar uitvogelen, gepest op school, outcast van het dorp. Pas toen ze ging studeren en haar eerste man William ontmoette, ontdekte ze een andere wereld.
Maar inmiddels is Lucy een succesvol schrijfster, die in het reine probeert te komen met haar moeder. Over William zal ze later wel schrijven.
Het verhaal van William (2021/203 pag.)
Lucy Barton woont in New York en is moeder van inmiddels twee volwassen dochters. Haar tweede echtgenoot is onlangs overleden. Haar eerste man William, vader van haar dochters, is altijd een raadsel voor haar geweest. Toch hebben zij in al die jaren sinds hun scheiding een hechte, vriendschappelijke band met elkaar gehouden.
Als ze tegen problemen aanlopen zoeken ze steun bij elkaar. Als William een familiegeheim ontdekt vraagt hij Lucy om hem te helpen e.e.a. uit te zoeken. Een geheim dat een geheel nieuw licht werpt op het leven van Williams moeder en onvermijdelijk ook op hemzelf.
Twee bijzonder mooie psychologische romans waarin op fijnzinnige wijze, zonder sentimentaliteit, wordt beschreven hoe de hoofdpersonen zich ontworstelen aan een beschadigde jeugd en zichzelf leren kennen, voor zover dat mogelijk is.
Dani Atkins: Dromen van jou (2021/348 pag.)
Beth Brandon is 36 jaar oud en weduwe. Tien jaar geleden werd bij haar man Tim kanker geconstateerd. Omdat zij pas twee jaar getrouwd waren hadden zij nog geen kinderwens, maar nu moesten ze rekening houden met de mogelijkheid dat de chemokuren het sperma nadelig konden beïnvloeden, dus werd hun aangeraden om in een fertiliteitskliniek embryo’s te laten invriezen.
Tijdens de laatste jaren van Tims leven zijn er twee embryo’s teruggeplaatst, helaas zonder resultaat. Bij het graf van haar man besluit Beth nog één poging te wagen; er is nog 1 embryo over. Izzy en Pete waren gelukkig getrouwd, maar hun huwelijk werd overschaduwd door vruchtbaarheidsproblemen. Uiteindelijk is het gelukt en inmiddels is hun zoontje Noah, waar ze zielsveel van houden, 8 jaar oud. Maar dan krijgen ze een alarmerend bericht van de fertiliteitskliniek en stort hun wereld in elkaar.
Prachtige ontroerende roman over liefde, verlies, onvervulde dromen en opoffering.
Tan Twan Eng: De tuin van de avondnevel (2013/372 pag.)
N.a.v. een gouden tip heb ik deze roman, winnaar Man Asian Literary Prize, pas nu gelezen.
Yun Ling, vrouwelijk rechter bij het Hooggerechtshof, gaat met vervroegd pensioen omdat bij haar acute afasie is geconstateerd. Voordat zij aftakelt wil zij orde op zaken stellen en vooral wil zij terug naar de enige plek waar zij gelukkig is geweest: de mede door haar aangelegde Japanse tuin Yugiri in de hooglanden van Malaya (nu Maleisië). Daar aangekomen besluit zij haar levensverhaal vast te leggen.
Vanaf haar geboorte behoort zij tot de Paranakan-Chinezen, een bevolkingsgroep die Engels georiënteerd is. Als Japan Malaya bezet wordt zij, samen met haar bloedmooie zus, geïnterneerd in een jappenkamp. Zij moet in de mijnen werken, haar zus dient als “troostmeisje”. Yun Ling is de enige die het kamp overleeft. Omdat zij het haar zus heeft beloofd, gaat zij nadat Japan de oorlog heeft verloren op zoek naar de beroemde Japanse tuin op Malaya, die wordt aangelegd door de voormalige tuinman van de keizer.
Wat volgt is een haat-liefde verhouding met Aritomo, de tuinarchitect. De tuin is een mystieke creatie met zijn eigen poëtische sfeer. In de wereld daarbuiten heerst chaos: rebellengroepen van communistische chinezen trekken plunderend rond. Enfin: vele verhaallijnen, waarbij Aritomo op een of andere manier altijd betrokken is. Een wonderlijke, mysterieuze roman over spirituele schoonheid, over herinneringen en vergeving.
Vergt enig geduld, maar is de moeite dubbel en dwars waard.
Veel leesgroeten van Martine van Bree-Jonink.
Klik HIER voor alle biebverhalen
- Details
- Categorie: Algemeen (571)
Geplaatst in februari
28 februari: Gehoorde frasen 382; Resultaatvoetbal
27 februari: Groeten uit de USA 8; Easy Rider
27 februari: Gehoorde frasen 381; Bijblijven
25 februari: Beelden 1074; Rote Hilfe West-Berlin
24 februari: Groeten uit de USA 7; Yup, I'm telling you
23 februari: Vindsels 99; Een versierde rijsttafel
22 februari: Algemeen 493; Landjepik van Rusland
22 februari: Atlas van de kleinste landen 152; The Pitons, Saint Lucia
21 februari: Gehoorde frasen 380; Stormy weather
21 februari: Beelden 1072; Hangend landbouwgoed
20 februari: Algemeen 493; Luchtreizigers
19 februari: Groeten uit de USA 6; Calling 311
19 februari: Gehoorde frasen 379; Zonnegang
18 februari: Vindsels 98; Flaneren als kunst
17 februari: Algemeen 491; VERKOOPPRAATJE
16 februari: Beelden 1070; Joensuu Finland
15 februari: Gehoorde frasen 378; Gastvrouw
15 februari: Atlas van de kleinste landen 151; (Hewanorra) Saint Lucia
14 februari: Vindsels 97: Beuschl ubd Woerndle
13 februarI: Groeten uit de USA 5; Logo's wereldwijd New York Yankees
!2 februari: Gehoorde frasen 377; Berufspendler
11 februari: Beelden 1067; Paro Bhutan
10 februari: Verhalen uit de dorpsbieb 98; Plectrumstickers
9 februari: Groeten uit de USA 4; This is New York, You know!
8 februari: Vindsels 96; Aphrodite rijst uit zee
7 februari: Goedemorgen 994; WIJSHEID (25)
6 februari: Audio 160; Marathon-interview met Jn Wolkers
5 februari: Ontmoetingen: 85; Robert Eenhoorn, 86; Bettine Vriesekoop, 87; Solveig Thorbergsdottir, 88; F.J.Ormeling, 89; J.Romein, 90; Jan Wolkers, 91; Theo van Boven, 92; Annelies Penning, 93; Bas Kolbach, 94; Abdellah Afiri
5 februari: Gehoorde frasen 376;Keukenkakkrlakken
4 februari: Groeten uit de USA 3; Theme Time met Bob Dylan
3 februari: Algemeen 489; BESLUIT
3 februari: Atlas van de kleinste landen 150; Het Stenen Geld (Micronesia)
2 februari: Vindsels 95; Zeppelin-hangars
1 februari: Gehoorde frasen 375; Liefdesovereenkomst
1 februari: Algemeen 488; Geplaatst in januari
- Details
- Categorie: Algemeen (571)
Landjepik in Oost-Europa
Het landjepik van Rusland is niet nieuw. In 1944 werden forse delen van Finland ingelijfd.
Ook stroken grond van Estland en Letland gingen na de onafhankelijkheid van die landen naar de Russische Federatie.
En dan hebben we nog:
Abchazië en Zuid-Ossetië
Bij de onafhankelijkheid van Georgië scheidden twee republieken zich af. Abchazië en Zuid-Ossetië.
In augustus 2008 probeerde Georgië onder leiding van president Sakashvili orde op zaken te stellen in Zuid-Ossetië. Er volgde toen een Russische interventie. Hoewel deze zelfverklaarde onafhankelijke deelrepublieken niet werden geannexeerd, staan ze wel onder sterke Russische invloed.
Transnistrië
Transnistrië in het oosten van Moldavië heeft zich in 2006 na een referendum afgescheiden, nadat de bevolking te kennen gaf zich op termijn bij Rusland te willen aansluiten.
Het is daar -naar verluidt- een klerezooi.
De Krim
In 2014 werd het Oekraïense schiereiland De Krim bezet en door Rusland ingelijfd.
De uitdijende NAVO
Kijk eens naar deze kaart. Daar schermt Rusland voortdurend mee. Een uitdijende NAVO.
Trek een halve cirkel door de NAVO-landen Estland, Letland, Litouwen, Polen, Slowakije, Hongarije, Roemenië, Bulgarije en Turkije en je ziet het net zich volgens de Russen aanspannen.
Als je daar ook nog Oekraïne en Georgië aan zou toevoegen wordt het een wurggreep.
FINLAND
Nee dan Finland.
Dat land heeft een zeer lange grens met Rusland en wil niet provoceren. Ze zijn zeer bewust buiten de NAVO gebleven.
Over de Russische annexaties in dit land schreef ik al eerder dit stukje.
Petsamo, Salla & Karelië
Zomer 1994,
Karelië terug; desnoods fles voor fles
Lappeenranta is de grootste stad van Karelië, het zuidoostelijk deel van Finland. Er is daar in een straat die Ratimiehenkatu heet, een kantoor van Karjala-Lehti, een organisatie die de Karelische cultuur op allerlei manieren uitdraagt. Maar het is ook een politieke organisatie, omdat het strijdt voor de teruggave van Karelisch land, dat in 1944 door de Sovjet-Unie werd geannexeerd. Net als delen van Finland ten oosten van Salla bij de Poolcirkel en een gebied in het uiterste noordoosten bij Petsamo.
Hieronder een kaart van Finland, die ik daar kreeg, toen ik voor de VPRO-Radio een paar programma’s over deze kwestie maakte.
Een kaart uit 1925 , waar die delen natuurlijk nog gewoon op staan.
Bezet Karelië
In rood op deze kaart delen van voormalig Fins Karelië, die nu bij Rusland horen.
Vyborg -op zijn Fins Viipuri- is de grootste stad met zo’n 70.000 inwoners. Een stad met een prachtig historisch centrum.
Er wonen geen Kareliërs meer, want die zijn in 1944 naar Finland gevlucht.
Vyborg of Viipuri
Petsamo & Salla
Op deze Finse kaart zijn de van oorsprong Finse gebieden aangebracht.
Onder Karelië (Karjala) met Viipuri. Pietari is Sint-Petersburg.
De gemeente Salla op de Poolcirkel was ooit twee maal zo groot. Petsamo in het uiterste noorden is in zijn geheel door Rusland ingelijfd.
De landjepik geschiedenis in dit deel van Europa gaat terug naar het laatste deel van 1939 toen de Russen in de zogeheten Winteroorlog Finland binnenvielen. Aanvankelijk met weinig succes, omdat de Finnen veel beter bestand waren tegen de barre omstandigheden.
Zij verplaatsten zich op ski’s, deden witte camouflagekleren aan en bouwden achter de linies sauna’s om in conditie te blijven. Er vielen tienduizenden Russische slachtoffers. Maar later werden tanks en vliegtuigen ingezet en werd een deel van Finland toch bezet.
De Finnen sloten zich in 1941 bij Duitsland aan en begonnen de zogeheten vervolgoorlog. Het gebied werd door die hulp heroverd. Maar bij de vrede van Moskou werden als een soort sanctie bovenstaande Finse gebieden bij de Sovjet-Unie gevoegd.
Hoe groot en hoe sterk is die bevrijdingsbeweging Karjala-Lehti?
Groot volgens een woordvoerder. Het betreft hier namelijk volgens hem een illegale bezetting. De mensen willen er alleen geen strijd voor voeren. Als je in Karelië met mensen praat wordt dat bevestigd. In feite vindt vrijwel iedereen dat Karelië weer zijn oude grenzen zou moeten krijgen, maar het zou te veel praktische problemen opleveren.
Finland zou een gebied terugkrijgen waar verschrikkelijk veel in geïnvesteerd zou moeten worden om het enigszins op Fins niveau te krijgen. Er is namelijk veel armoede in Russisch Karelië . En wat zou er moeten gebeuren met die ongeveer 200.000 Russen, die geen Fins spreken en niets van de Finse cultuur weten?
Zwaard contra sabel
Toch verspreidt Karjala-Lehti deze militante stickers. We zien een zwaard (rechts) dat door een Finse hand wordt omkneld. Strijdend tegen een geharnast Russisch sabel .
Een wapenschild dat ook terugkomt op het etiket van dit Karelisch bier, dat voor de tweede wereldoorlog werd geproduceerd in de brouwerij van Sortavala, een plaats die nu in Russisch Karelië ligt. Ook via dit merk wordt een protest gevoerd onder het motto: ‘Karjala takaisin, vaikka pullo kerrallan’.
Karelië terug, desnoods fles voor fles. (Het bier met dit etiket wordt tegenwoordig in Helsinki gebrouwen.)
ESTLAND
Over Estland schreef ik in het verleden dit stukje
Zomer 1999
Pepperspray in een verdeelde stad
Piia is een mooie aantrekkelijke vrouw. Midden twintig. Zij is een Estische. ’Honderd procent Estisch’, zegt ze zelf.
Dat is zeer uitzonderlijk hier in Narva, want meer dan 95% van de bevolking is Russisch. Of beter: Russischtalig.
Piia is een soort sociaal-cultureel jongerenwerkster.
Zij werkt veel met jonge mannen, die haar nog wel eens ‘per ongeluk’ aanraken. Daarom heeft ze pepperspray bij zich.
Ze heeft het al twee maal gebruikt. Sinds die tijd wordt ze redelijk met rust gelaten.
Zelfs door de jonge heren, die zich steevast iedere dag lam zuipen met goedkope Russische wodka.
Soms beginnen ze -zegt Piia- al om tien uur ‘s ochtends.
Grensconflict
Narva is een verdeelde stad, die in het uiterste noordoosten van Estland ligt bij de grens met Rusland. De rivier de Narva deelt de stad in tweeën.
Aan de andere kant ligt Ivangorod. Tussen 1918 -na de onafhankelijkheid van Estland- en 1944, toen de Sovjet Unie het inlijfde, lag de grens zo’n vijftien kilometer verderop en was Ivangorod Estisch. Het is nog steeds een betwiste grens.
De Esten vinden dat ze er eigenlijk aanspraak op moeten maken, maar in de praktijk gebeurt dat niet.
‘We zitten er niet op te wachten om hier nog meer kansarme Russen te krijgen’, zegt Piia.
Sovjetstijl
Het is geen mooie stad; Narva.
Het werd in 1944 vrijwel volledig verwoest en na de tweede wereldoorlog opgebouwd in ‘klassieke’ Sovjetstijl.
Veel brede wegen, veel saaie flatgebouwen en een paar protserige optrekjes.
Bij de grensovergang ligt aan beide zijden van de rivier een fort. Daar tussen ligt de zogeheten Vriendschapsbrug.
En er is ook een voetgangersbrug.
Goedkoop
Ik loop op die brug met Piet Boerefijn, een Nederlander, die al lang in Estland woont en die moeilijke aan Fins verwante taal vloeiend spreekt.
Het bevalt hem wel in Estland.
Hij heeft een klein flatje in de hoofdstad Tallinn en een soort weekendhuis met sauna vlak aan de Oostzee in het Lahemaa Nationaal Park.
Wij zijn de 210 kilometer van Tallinn naar Narva over een uiterst rustige weg gereden.
Op de brug worden we begeleid door een geüniformeerd persoon. We mogen tot halverwege.
De Russen in Narva hebben vergunning om iedere dag één maal de grens over te gaan.
Ze doen dat massaal, want alles in Rusland is inmiddels tien maal goedkoper dan in Estland.
In 1993 sprak een zeer grote meerderheid van de inwoners van Narva zich in een referendum uit voor aansluiting bij Rusland.
Nu is dat volgens Piet Boerefijn geheel anders. De meeste inwoners werken in de plaatselijke textielfabriek.
Ze zien dagelijks de enorme welvaartsverschillen tussen Estland en Rusland.
Examen
Bijna de helft van de inwoners heeft inmiddels de Estische nationaliteit. Daarvoor moeten ze slagen voor een taalexamen.
De Russen, die dit niet doen mogen niet meestemmen bij landelijke verkiezingen.
Een deel van de bevolking heeft een grijs paspoort, wat aangeeft dat ze in feite statenloos zijn.
Piia vindt het wel goed, dat de Russen examen moeten doen .
’Ze willen hier wonen en werken, ze profiteren van de vooruitgang; dan moeten ze er ook maar wat voor doen. Ik moest vroeger toch ook Russisch leren’, zegt ze.
En voordat we in een plaatselijk café nog wat gaan drinken, stift ze haar lippen.
Ze weet heel goed dat ze er mooi uitziet en in het café weer de nodige aandacht zal krijgen.
- Details
- Categorie: Algemeen (571)
Calling 311
Kijk eens naar dit fascinerende kaartje van New York. Waar klaagt men over?
Op Manhattan (Ma) wordt veruit het meest gekankerd over geluidsoverlast.
Op Staten Island (S.I.) en in Brooklyn (Bl) is het vooral vuil, rommel en afval en in Queens (Qu) en in de Bronkx (Bro) stoort men zich erg aan graffiti. Tenminste als je afgaat op de telefoontjes die in een tijd van twee jaar binnenkwamen op het inmiddels vermaarde nummer 311.
Sinds maart 2003 kan een ieder, die ‘iets’ heeft in New York nummer 311 bellen. Zeven dagen per week, 24 uur per dag. Er zitten zo’n 400 mensen klaar, die u in ruim 170 talen te woord kunnen staan. Gemiddeld komen er op een doordeweekse dag 60.000 telefoontjes binnen. Op 27 januari 2011 was er in New York een sneeuwstorm en werd het record van 276.827 bereikt. Op 9 mei 2010 kwam het honderdmiljoenste telefoontje binnen.
Kijk ook eens naar dit kaartje. Een overzicht van de klachten in november 2011. Een redelijke bevestiging van het bovenste kaartje, hoewel er natuurlijk veel meer details op staan. Het meest geklaagd wordt er volgens dit kaartje echter door ontevreden consumenten. En… het verkeer is een ander dankbaar onderwerp om over te klagen. Dat varieert van klachten over de kwaliteit van wegen en trottoirs, verkeerd parkeren, slecht werkende verkeerslichten tot aan het gedrag van taxichauffeurs.
Geluidsoverlast is inderdaad zeer breed gedragen. En zoals te verwachten was wordt daar ’s avonds en even na middernacht het meest over gekankerd. Over graffiti wordt om mij niet geheel duidelijke redenen vooral geklaagd tussen 10.00 en 14.00 uur. Opvallend vind ik ook de hoog scorende beschadigde bomen.
Maar de verzamelnaam litter komt ook hier naar voren. En dan gaat het ondermeer over het kennelijk slechte onderhoud van rioleringen tot aan de CFK-uitstoot.
De categorie verloren voorwerpen lijkt mij meer iets voor de politie.
Subcategorieën
Algemeen Aantal artikelen: 163
Pagina 20 van 88