Beelden (1166)

.......... en deDIEREN

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)


Dieren beschouwen als een soort mensen, dat is de opvatting die veel natuurprogramma's op de tv uitstralen. Zelfs de beroemde BBC heeft daar een handje van.
      Willen leeuwen ergens in de tropen gnoes aanvallen omdat ze moeten eten, volgen er steevast dit soort zinnen: Kinky ( dieren moeten een naam hebben, net als mensen) is belust op vers voedsel, hij kan haast niet meer wachten.
     
Ongeveer een jaar geleden kocht de EO een serie natuurfilms van de BBC en verving het oorspronkelijke Engelse commentaar door christelijk gewauwel. Het scheelde niet veel of sommige dieren gingen bidden.
      Deze week vond ik een soort bevestiging van mijn stelling in een ingezonden brief van een kind in de Volkskrant. Het kind had een natuurfilm gezien waarin het leven van dolfijnen werd getoond. Anders dan de aaidolfijnen in het Dolfinarium en de beroemde T.V.Flipper, liet de film zien hoe dolfijnen die moesten eten, hele scholen vissen naar binnen schrokten.
      Het kind noemde de dolfijnen wrede moordenaars... Ik vroeg me af of dit kind zijn ouders ook moordenaars zou noemen als zij bij de slager een biefstukje gingen halen. Een dier is echt geen mens met een staart of vleugels.
      Een dier denkt niet, een dier doet.

 

Klik HIER voor alle Photosophieën 

 

 

 

IK KOM ER NOOIT VERDER MEE


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

Al heel lang tob ik met een gedachte. En als ik hem wel eens aan iemand voorleg, is steevast de afloop dat de ander zegt: je wilt eigenlijk een politiestaat of het communisme. Zo zal het ook deze keer gaan, vrees ik.
      Ik begin maar weer.

Sinds enige tijd verschijnen hier in Hongarije pakjes sigaretten met daarop nogal onthullende foto's. De foto's zullen in hevigheid toenemen; de gezwellen komen er heus aan. De regering heeft de tabaksindustrie de opdracht gegeven het roken minder aantrekkelijk te maken en heeft die industrie verplicht gesteld de foto's op de pakjes te zetten.
      Dat diezelfde regering heeft bepaald dat particuliere verkooppunten per 1 juni as. gesloten moeten worden en dat de rookwaren alleen nog mogen verkocht in staatswinkels, is nogal bizar. Als men wil dat het roken wordt bemoeilijkt, waarom dan niet een verbod op het verkopen van tabak? Dat kan niet in een democratie werpen mensen tegen aan wie ik dit soort gedachtes vertel.

      Ditzelfde geldt voor die snelle verbinding tussen Amsterdam en Parijs met de Thalys. Die peperdure verbinding waarvoor miljarden Euro's zijn uitgegeven is ooit verdedigd met het argument dat het luchtverkeer op den duur de grote stroom verplaatsers niet meer aan zou kunnen en dus moest er een alternatief komen. Met een luxe en snelle trein zouden mensen uit de vliegtuigen worden gelokt.
      Waarom niet gewoon geen toestemming geven voor het vliegen vanuit Amsterdam naar Parijs en de al bestaande verbinding per spoor verbeteren? Dat scheelt een hoop geld en gegraaf. Ik kan werkelijk niet inzien waarom dat in een democratie niet zou kunnen, daar heb je helemaal geen politiestaat voor nodig.

 


Klik
HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

HET BROODROOSTER EN VRIEND TON

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 


Hardnekkig toch die stereotypen. In Parijs MOET je de Eiffeltoren op. Berlijn: resten van de muur bekijken. Hongarije: men MOET naar het Balatonmeer. Wel, als er iets af te raden is, is het gaan naar dat kutmeer. Om te beginnen is het al lang sterk opgedroogd en moet je een kwartier het meer in lopen om te kunnen zwemmen. Over drassige grond. Dan is het meer voor negentig procent bezet door Duitsers met de bekende worsten en burgerlijkheidssfeer.
      Maar er is nog wat. Veel stranden horen bij de privétuinen van villa’s aan het meer, daar mag je je helemaal niet ophouden. Je kunt langs die stranden lopen om een klein stukje openbaar strand te vinden. Dit moet je allemaal weten om een hoop geschreeuw te ontlopen.

      We hadden bezoek van vrienden en ja hoor: die wilden persé naar dat meer. Ik leg nog aan vriend Ton uit dat het risico van een verpeste dag erg groot is, maar niets hielp. Ook gooi ik nog de braadworsten in de strijd, maar het mocht niet helpen. Ton ziet graag zaken van de zonnige kant en vraagt of we een broodrooster hebben, een koffiezetapparaat en wellicht ook nog een aggregaat.
      Het is er allemaal en met de hele groep vrienden gaan we met al die toestellen op weg. Bij het meer vinden we een rustig soort strand in de tuin van een villa. De bewoners zijn er niet, maar de buren wel. Die buren, Duitsers, zien met verbijstering in hun ogen Ton aan de slag met het aggregaat. Dat ding loopt na enige tijd en volgens mij kan je hem nog horen aan de overkant van het meer. Het broodrooster wordt ingezet. Maar de aap, die uit de mouw moet komen, komt er ook echt uit. Het duurt meer dan een half uur voordat de eerste tosti eruit komt. Het vermogen van het aggregaat is net voldoende om een gloeilamp van 20 watt te doen branden, maar wat Ton wilde aansluiten gaat niet. De buren komen met koffie en broodjes naar ons toe. Vooroordelen zijn ook wel eens dom. Misschien valt het meer ook wel mee.


             

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

Een symbolisch Fins cadeautje


(Opruiming 26)

Ik vond onderstaande kaarten uit Finland. Gekregen aan het begin van de zomer in 2005.

      Het was in het mooie café Strindberg aan de Esplanade in Helsinki. Het cadeautje kwam van Meri-Tuuli, een mevrouw van een jaar of vijftig met wie wij in een diep en droevig gesprek raakten. Wij dronken wijn.

      Zij had net negen maanden chemotherapie achter de rug en zou de volgende dag horen of het was aangeslagen.

Zelf dacht zij dat die kans niet groot was.

      ‘Zullen we er nog één nemen?’, zei zij.

      'Het kan namelijk mijn laatste zijn!’


Wil je gezelschap?

                      

Kom naast me zitten!

                   

Aan Joop Wassenaar, een kennis van mij die al heel lang in Finland woont, vroeg ik wat die teksten betekenen.
      Zijn antwoord:


Kaipaatko seuraa is een vraag en betekent: ‘Wil je gezelschap?’

Kaipaan seuraa met het uitroepteken is dus meer van: ‘Ik wil dat iemand hier naast me zit’

Merituuli betekent zeewind

Loisto betekent schittering en is waarschijnlijk een uitgeverij die gespecialiseerd is in nautische kaarten

 

Er zat dus symboliek in die gift.
      Wij schonken haar aandacht en zij wees ons op aandacht die boeken nodig hebben

 

In 2007 schreef ik al eens een stukje over Meri-Tuuli:

 

Kanker in Strindberg

 

Strindberg is één van de mooiste café’s in Helsinki. Een grote bar op de begane vloer waar verzorgd geklede mensen veel zwijgen. Als ze praten doen ze dat luid. Vaak in de nieuwste Nokia-telefoontjes. Fins product nietwaar. Op de eerste etage is een bibliotheek annex bar, waar je een boek kunt uitkiezen en lezen als je je drankje nuttigt. De glazen zijn natuurlijk van het prachtige Finse glasmerk Iitala. Met de mond geblazen wijn- en borrelglazen.
      Het café ligt aan de Esplanade, een smal langgerekt parkje, dat aan beide zijden geflankeerd wordt door dure stijlvolle winkelstraten. Aan de noordzijde is dat de Pohjoisesplanadi. Op nummer 33 is Strindberg. De winkels in deze straat schreeuwen het Fins design uit. Meubilair, glas, hout, keukeninterieurs, badkamers, sauna’s, elektronica, sculpturen, grafstenen en doodskisten, keramiek, etsen, gravures, gala- en vrijetijdskleding, schoenen, speelgoed en babykleertjes. Alles zeer verantwoord.
      Introverte Finnen. Ja. Maar wel met smaak.
Een vrouw van middelbare leeftijd komt aan ons tafeltjes zitten. Waar we vandaan komen; hoe we het hier vinden; of we het niet koud hebben; of euthanasie inderdaad zo makkelijk is in Nederland. Ze komt uit Joensuu in het oosten van het land: Karelië .
      Dat treft.
Daar zijn we namelijk ook wel eens geweest. Als ik vraag of zij vindt dat Russisch Karelië weer terug naar Finland moet, kijkt zij mij verbaasd en verrast aan. Dat wij dit weten. Karelië is namelijk in 1939 tijdens de bloedige zogeheten winteroorlog bezet door de Russen en na afloop van de tweede wereldoorlog is een deel Russisch gebleven. Belangrijkste stad in dit bezette deel is Viborg, dat op zijn Fins Viipuri heet.
      Zij vindt -zoals trouwens veel Finnen-, dat het gebied eigenlijk terug moet, maar ze maakt zich er niet druk om. Het zou namelijk veel gedoe geven.Vrijwel alle Kareliers, die er woonden zijn naar Finland gevlucht en hebben daar een –vaak- rijk bestaan opgebouwd . In Russisch Karelië wonen veelal voormalige bewoners uit de Siberische concentratiekampen, die geld kregen als ze zich in die uithoek wilden vestigen.
      Het is er arm, armoedig, armzalig en erg crimineel. Geld is er nauwelijks in omloop. Ruilhandel is het. Als ik voor jou een vis vang, kom jij mijn dak repareren. Zoiets.

' Wat moet je met zo’n gebied en met die mensen‘, zegt Meri-Tuuli zoals ze blijkt te heten.
Meri-Tuuli drinkt wijn. Veel wijn . Als we afscheid willen nemen zegt ze: ‘zullen we er nog één nemen‘.
En dan komt het:

      ‘HET KAN NAMELIJK MIJN LAATSTE ZIJN‘!

We worden stil. Buiten regent het en ook de wind is aangewakkerd. Binnen is ‘t warm, en sfeervol.
‘Ja’, gaat ze even daarna door, ’want jullie hebben me nog helemaal niet gevraagd waarom ik in Helsinki ben en niet in Joensuu’.
      Dat is waar.
‘Waarom ben je in Helsinki en niet in Joensuu, Meri-Tuuli?’
‘Well’, zegt ze,'You Know'' 
      ‘Ik heb darmkanker en heb net negen maanden chemotherapie gehad. Morgen moet ik hier naar het Academisch Ziekenhuis en dan hoor ik of de therapie is aangeslagen. Die kans is overigens niet zo groot’.
We kijken haar aan, stellen een meelevende vraag en zeggen: 
      ‘Laten we er dan nog maar eentje nemen’.
Ze heft haar glas en zegt enigszins lodderig:

      ‘Op de euthanasie in Nederland’.

 

Opruiming

Opruiming 1: Verslaggever te Wenen
Opruiming 2: Verslaggever te Standdaarbuiten

Opruiming 3: Verslaggever te velde

Opruiming 4: Stamping ground Rotterdam 1970

Opruiming 5: De eerste Panorama

Opruiming 6: Een mysterieuze kaart

Opruiming 7: De waanzinnige Williams Shift

Opruiming 8: Bophuthatswana; een racistische lappendeken

Opruiming 9: Rote Hilfe West-Berlin

Opruiming 10: Restaurant onder hoed in Lesotho

Opruiming 11: Fish shooters in Guyana

Opruiming 12: Meneer Koekkoek tekent een koekoek

Opruiming 13: De Gooise Matras

Opruiming 14; Een Citroën CX Limousine Turbo

Opruiming 15: De ontmanteling van een kruiwagen

Opruiming 16: Een leuk rapport zeg!

Opruiming 17: Dienstgeheim

Opruiming 18 a t/m f: Radioles

Opruiming 19: De laatste DDR-verkiezingen

Opruiming 20: Een kattebelletje van Dick Passchier

Opruiming 21: Muziek terwijl u slaapt
Opruiming 22: Een zakwoordenboekje
Opruiming 23: Een licht erotiserend interview
Opruiming 24: Mohammed Ali, een groot dichter
Opruiming 25: Een curieus lijstje

 

 

 

HOOFD OP HOL

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

                      

Na afloop van het telefoongesprek zie ik pas wat ik getekend heb: mijzelf in een rottige periode. Wel lang geleden, maar toch. Ik wist niet dat hersens het je mogelijk maken zowel te luisteren en tegelijkertijd herinneringen naar boven halen.
      A. belt op en meldt dat zijn huwelijk na vijftien jaar schipbreuk heeft geleden. De bekende verwikkelingen; zijn kind dat hij niet meer ziet omdat zij kwaad spreekt over de vader. De huisvesting, de verdeling van geld en goederen. Terwijl A. zijn hart en gemoed lucht keren de beelden terug van mijn nachtelijk verblijf in een park omdat zij zonodig vreemd moet gaan in ons eigen bed. Wat een lul was ik toch om dit te accepteren.
      Of die zondagmiddag toen ik per trein terugkeerde uit Eysden. Ik had daar samen met vriend J. de ochtend doorgebracht op het station. Alleen maar omdat de laatste Duitse keizer op hetzelfde bankje had gezeten. Kreeg het verwijt dat ik wel bij een andere vrouw zou zijn geweest. En tegen onwaarheden is geen verweer mogelijk.
      A. zegt dat hij gelukkig veel vrienden heeft. Ik toen ook wel, maar zie mezelf toch regelmatig zitten naast een telefoon die maar niet over ging... “A. ik bel je een paar keer per week.”

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Subcategorieën