Media (501)


 August 4, 2023

Trump is Toast

(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

Those were the words of Bill Barr, Trump’s former Attorney General who all but succeeded in wiping the Mueller report under the rug to protect his boss, after he had read Trump’s indictment in the Mar-a-Lago documents case. Barr, a scumbag in his own right, has only commented in technical legal terms on the latest indictment Special Counsel Jack Smith filed on Tuesday, which is referred to by legal scholars as ‘the big one,’ but it’s safe to assume that his ultimate judgement won’t be more positive for The Former Guy, considering the elegant legal artwork Smith and his team have knitted together. Trump is charged with four felonies: Conspiracy to Defraud the United States; Conspiracy to Obstruct an Official Proceeding; Obstruction of, and attempt to Obstruct, an Official Proceeding; and Conspiracy against Rights. There are six as yet unnamed co-conspirators, because Trump could not have conspired with himself, who may yet be charged at a later day but may first be given an opportunity to testify against Trump, hoping that their own sentences will be reduced. Their identities minus one can easily be derived from the indictment. Five lawyers: Rudy Giuliani, John Eastman, Sidney Powell, Jeffrey Clark and Kenneth Chesebro. The sixth co-conspirator is described as a political consultant who helped devise the failed scheme to send fake Electors to the Electoral College. So far his/her identity keeps everybody guessing, but the possibility that it could be Ginni Thomas, the wife of Justice Clarence Thomas, is tantalizing.

      The charges pertain to the events before and on January 6th, 2021, when Trump sent a mob to the Capitol to disrupt the certification of the vote, which might very well have resulted in the lynching of his Vice President, Mike Pence. The fourth charge goes back to a law that was passed after the Civil War to protect the voting rights of freed slaves in the South, but was later expanded to cover a wide range of election fraud conspiracies. Smith deliberately didn’t charge Trump with attempting a coup or staging an insurrection, both of which would have amounted to treason, because ‘intent’ would have been hard to prove and it was almost certainly deemed better to ground the indictment in Trump’s behavior than in speculation about his state of mind. However, there is one crucial element of Trump’s consciousness at the time the felonies were committed that Smith keeps hammering on in the indictment to bring the charges home: that Trump knew from an early stage on that he had lost the election and was told so by close advisors, staffers, the White House Counsel, officials from the Department of Justice and possibly even family members, although there is no proof of that. It has been said that the indictment reads like a mystery novel, albeit one without much mystery because the outcome is known. It brings together everything we already knew about the antics of Trump and his co-conspirators.

      The process by which Trump tried to defraud the Unites States by depriving the country of a free election where every vote is counted unfolded in three stages. In the first stage, Trump and his gang tried to have state legislatures in states Trump lost change the outcomes of the election. When that failed and accompanying lawsuits were lost, in stage two Trump’s band of bumbling bozos tried to have alternate Electors appointed in seven states to change the vote in the Electoral College in Trump’s favor. After that scam had failed as well, Trump exerted enormous pressure on Pence not to play his ceremonial role and certify the vote but to declare Trump the winner of the election. When Pence refused Trump urged him to at least send the Electoral College votes back to the states, so that they could be reviewed one more time. This in itself would be obstruction of an official proceeding and a ‘minor’ crime according to Trump’s advisor John Eastman, who even made Pence aware of that judgment, and interestingly in a TV interview last night Trump’s lawyer John Lauro admitted that Trump had made that suggestion to Pence. Since a lawyer speaks for his client Lauro’s slip up, which is admissible in court, is as good as a confession by Trump, who had pleaded ‘not guilty’ a couple of hours earlier. If the process of defrauding the US had succeeded millions of voters would have been disenfranchised, as is implicated in the fourth charge.

      After the hush money indictment in New York and the Mar-a-Lago documents case in Miami this is the third major indictment of Trump, and the most serious one. His arraignment yesterday took place in the same courtroom where Jan1 insurrectionists have been tried and sentenced, and the Judge who will preside over Trump’s trial, a black woman appointed by Barack Obama, so far has issued the harshest sentences to those offenders. In the Mar-a-Lago case Smith has added a new obstruction of justice charge because of Trump’s attempt to have footage from security cameras deleted showing stolen documents being moved around. It is expected that later in August Fulton County prosecutor Fanni Willis will file charges against Trump for his attempt to fraudulently alter the outcome of the election in Georgia. Here, Trump’s phonecall to the Secretary of State pressuring him to ‘find’ 11,780 votes so that Trump can be declared winner of the election is on tape and part of the discovery.

      The Former Guy’s camp so far has floated three possible defenses. The first one, that everything Trump said and did is protected by the First Amendment, was proactively shot down in the indictment, where Jack Smith writes that Trump has a right to lie as much as he wants but not to act upon those lies in a criminal manner. The second one, that Trump really believed that he had won the election and acted honorably to protect the US from an election scam, will be shot down by an army of witnesses, many from Trump’s inner circle and administration, all Republicans. Among them will be Mike Pence, with contemporaneous notes about his interactions with Trump, and probably Mark Meadows, Trump’s last Chief of Staff, who appears to have been singing to Smith. The third defense is that everything Trump did was done at the advice of his lawyers. This s a hard defense to keep up if those lawyers themselves are criminals and tell you to commit crimes, as in this case. It makes Lauro’s faux pas understandable.


 Ga HIER naar toe voor alle afleveringen




Aimauw-vous Brahms?

(Door Els Smit, journalist te Rotterdam)

Het heeft even geduurd, maar ik ben erachter. Popje houdt van Chopin.
      Dit soort dingen kost tijd. Zeker gezien het aanbod aan klassieke muziek hier in huis: Radio 4 (NPO Klassiek), de concertzender, BBC 3, NDR Kultur en Klara, veel Klara. Als je net uit het asiel bent, heb je trouwens heel andere dingen aan je hoofd. ‘Waar staat het etensbakje? En het water? En vooral: is het hier wel pluis?’
Maar deze week was het moment dan daar: Popje wilde opeens niet naar buiten, terwijl ze Altijd naar buiten wil. Popje wilde rug-liggen, oren gespitst, richting luidsprekers. Op de radio: Chopin. De Grande Valse. Ja, dat hou je toch.

      Maar ik ben blij dat ik het weet. Dat schakeltje ontbrak nog in het doorgronden van haar ziel.

Ik weet alleen niet of de liefde voor Chopin exclusief voor lapjeskatten is. Aan de andere kant: ieder wezen is uniek. Dat is toch niet aan ras of soort gebonden?
Onze, later zo betreurde en gemiste, Maine Coon-kater Sok was dol op Mozart. Daar ging hij speciaal voor zitten: op de leuning van de bank. Oren gespitst. En die, ah, half geloken ogen.
      Er schijnt recentelijk een wetenschappelijk onderzoek te zijn geweest waaruit blijkt dat kippen op muziek van Mozart beter leggen, eieren dan. Omdat ze het dan niet zo heel erg vinden in die legbatterij.

       Mozart als antidepressivum.

Poessie, onze Noorse boskat, nou ja, beetje Noorse boskat, kon trouwens enorm opveren bij Bach. Vooral bij fuga’s, vooral bij fuga’s op orgel. Gespitste oren en staart-zwiep. Poessie is hier niet meer.
      Maar Oekie, de grote rode wijze kater is hier, even afkloppen, nog wel. Groter evenwicht in een kat kun je je niet voorstellen.
Aha. Maar dan:
      Die Spaanse Gitaar!
Eerst kon ik het me niet voorstellen. Maar ook dit soort dingen kost tijd en langzamerhand ben ik het gaan begrijpen.

       Voor alle poezenpootjes dan (met dank aan Popje):

  Met dan misschien deze poezenpootjes-muziek erbij:


Chopin: Rondo à la Krakowiak in F Major, Op. 14 - Rondo. Allegro non troppo - Poco meno mosso

Provided to YouTube by Universal Music Group Chopin: Rondo à la Krakowiak in F Major, Op. 14 - Rondo. Allegro non troppo - Poco meno mosso · Jan Lisiecki · NDR Elbphilharmonie Orchester · Krzysztof Urbański Chopin: Works For Piano & Orchestra ℗ 2017 Deutsche Grammophon GmbH, Berlin Released on: 2017-03-10 Producer: Stephan Flock Producer ...

Meer van Els: HIER 





De Zangeres zonder Naam (5 augustus 1919 – 23 oktober 1998)

Als Rietje Bey was ze aan bed gekluisterd, omdat een botsplinter een zenuw in een been beknelde. Ze zou nooit meer goed kunnen lopen. Hadden we dus bijna een “Manke Rietje’ gehad. Maar ze veranderde haar naam al in haar vroege jeugd in Mary. Ze was muzikaal en ze vormde met haar broer Jerry in de jaren dertig een accordeon-duo. Na haar huwelijk (in 1948) met Jo Servaes nam ze als toen te doen gebruikelijk de achternaam van haar man aan en noemde ze zich Mary Servaes. Dat had niet eens zo’n slechte artiestennaam geweest.
     Maar het lot plaatste producer en platenbaas Johnny Hoes op haar pad. Johnny hoorde het meteen: die ‘snik’ in haar stem. En iemand met een snik in de stem kan nog maar één kant op: die van het levenslied. Hoes bedacht vervolgens een nieuwe naam voor haar: De Zangeres zonder Naam. Hij bedacht ook heel veel liedjes voor haar, die vrijwel allemaal populair werden.
     In 1980 kregen Hoes en Mary ruzie en tot jaren er na hebben we hun beider kant van de zaak uitgebreid in de pers kunnen lezen en nóg weten we niet hoe het precies zat. Maar wat doet het er nog toe? Mary heeft in haar leven heel veel mensen troost geboden en ze doet dat tot op vandaag de dag. In augustus 1984 interviewde ik haar voor Het Vrije Volk in haar huis in het Limburgse Stramproy.


Ze kunnen je alle namen geven

(Door Els Smi, journalist te Rotterdam)

Op 5 augustus bestond ze 65 jaar. Als mens. En in september bestaat ze 50 jaar als artiest. Hetgeen twee heel verschillende dingen zijn. “Als mensen hier komen, denken ze vaak dat het alleen maar leed en ellende is hier in huis. Wat is dat toch voor raars dat mensen persoonlijke dingen verwarren met wat je als werk doet?” Het is één van de puzzels waarmee Mary Servaes (kan het Maastrichtser?)-Beij heeft leren leven in een tamelijk lang en geduldig gedragen lijden. Maar ook met veel lol. Met als standplaats het Limburgse Stramproy, in dat huis waarvan de Stramproyenaars zeggen: “Da's 't laatste huis in die straat, dat witte huis met dat schoon hekske eromheen”.
      Een schoon hekske staat ook om Mary heen: een glimlach, maar een blik die verraadt: “Ach Jezus, weer een journalist over de vloer. “Het is het wantrouwen dat ik nog steeds niet kwijt ben. 't Komt uit de tijd dat ik heb moeten vechten voor de erkenning voor wat ik deed. Goedkoop, ze kwamen maar steeds met het woord goedkoop aan. De mening over me is de laatste jaren veranderd. Maar nog steeds: als iemand me een compliment maakt of iets aardigs over me zegt, denk ik gelijk; Wat zit daarachter?”

En nu 65 jaar en 50 jaar in het vak. Dus u was 15 toen u begon als artieste?

“Ja. Dat was bij de revue.”

Bij de revúe?

“Jazeker. In Leiden. Ik was acht jaar en toen wist ik al: ik wil bij het toneel. Kwam natuurlijk ook omdat ik een oom had die bij de revue zat en zijn kinderen ook en die leerden bij ons in huis teksten uit hun hoofd. En ik was dan wel eens souffleur.”

In het theater?

“Nee, thuis, als ze die teksten zaten te leren.”

En later bent u zelf...

“Ja, toen ik 15 was. Was heel leuk: het ene jaar deden we een revue, het andere jaar een serieus toneelstuk.”

Maar hoe heette die revue dan?

“Het Leidse Revue en Cabaret.”

Was geen beroepsgezelschap?

“Nee. Amateurs... . Maar amateurs kunnen ook goed zijn.”

Maar u verdiende er niet uw brood mee.

“Nee. wat dacht je. Er moest geld bij. Anders kwamen ze niet uit de kosten. Nee, ik werkte daarnaast. Ik was spinster op de wolfabriek.”


“Ja. Leiden en de wol. Dat heb ik tot in de oorlog gedaan. En toen werd het werk op de fabriek minder. Ik was bang dat ik naar Duitsland zou worden gestuurd. Dat gebeurde: dat ze de werkers naar Duitsland haalden. En ik was een goede spinster. En toen heb ik voor de eerste en enige keer gebruik gemaakt van m'n handicap.”

 (Foto Wikipedia: Rob Bogaerts, Anefo)


Haar handicap. Vanaf haar derde tot haar dertiende heeft ze op bed gelegen met een been dat niet wilde deugen. Ondanks operaties is ze altijd kreupel gebleven. Hetgeen het televisiepubliek nooit ziet, want als ze wordt aangekondigd, staat ze er steevast al.

“Dat hebben die regisseurs verzonnen. En ik vind dat wel goed: het geeft ook het idee dat je er altijd bent.”

Maar in de oorlog was ze er bijna geweest. Althans in Duitsland.

“Toen heb ik gebruik gemaakt van die handicap. En het is gelukt. En ik kon toen ook doorgaan met zingen.”

Wat zong u dan in die tijd?

“Van alles. Je moet rekenen: ik zong in bars, in dancings en op feestavonden-met-bal-na en het bal na dat waren wij dan. Je moest daar op verzoek zingen. Dus je moest het hele repertoire wat er toen aan schlagers was kennen. En in alle talen. Ik luisterde goed naar de grammofoonplaten en dan maakte ik me de uitspraak eigen: ik sprak de taal dan wel niet, maar de liedjes kon ik goed zingen.”


“Nou, Italiaans ook: ‘No moro’. En die liedjes van Maria Zamora. En Engels: ‘Let us be Sweethearts all over again’ - prachtig. En die Franse chansons: ‘J'attendrai’. En Duits ook.”

In die tijd? Oorlogstijd?

“Het hele land was bezet, maar de Duitse schlagers gingen gewoon door. Toch moet ik je zeggen: als er Duitsers in de buurt waren, dan waren Engelse liedjes taboe. Maar ik heb het lef gehad - lef heb ik altijd gehad - om in het bijzijn van die Duitse soldaten Engelse liedjes te zingen. Dat heb ik nog in kampen gedaan.”

In kampen?

“Nou, in de plaats Kampen, in Overijssel. Daar lagen toch immers die Duitse soldaten op boten gelegerd.”

En toen?

“En toen niets. Ze hebben me nooit gearresteerd.”

U was toen al geen spinster meer.


“Nog in de oorlog ben ik naar Limburg gegaan. Ben ik kamermeisje geworden in een hotel. In Valkenburg.”

't Is niet waar.

“Ja hoor.”

Maar waarom Limburg?

“Een broer van me woonde in Maastricht. Dus ik had altijd een thuis. En ik moet zeggen: de mentaliteit van de Limburgers is goed. Nu is de mentaliteit natuurlijk overal goed, maar het is maar net waar je aardt. Aan de andere kant: als ik naar Groningen was gegaan, dan had ik me misschien   ook aangepast Maar ik ben dus in Limburg terecht gekomen. Heb hier ook m'n man leren kennen.”

En maar doorzingen

“Dat steeds. Als lady-crooner, hè, als lady-crooner.”

Maar wanneer bent u dan aan het levenslied geraakt?

“Dat was in 1957. Toen hadden we in ons groepje een zanger - die zong Limburgse liedjes. En op een gegeven moment vroeg één van de mensen van de orkesten waarmee we werkten of we niemand wisten die in het Limburgs iets kon zingen. Wij vonden al lang dat die jongen een plaat moest maken. En ik zei: ja, ik ken wel iemand. Hebben we een bandje gemaakt. En ik dacht toen we dat bandje maakten: ik zing de tweede stem mee, als ondersteuning. Dat bandje kwam bij Johnny Hoes, dus die hoorde ook mijn stem. En die vond dat ik naar de studio moest komen. Daar heb ik een Levenslied gezongen: ‘Het kindergebed’. Dat moest een plaatje worden. Voor mij hoefde dat niet. Ik wilde helemaal geen platen maken.”

En hoe is het met die jongen afgelopen?

“Dat is dus nooit iets geworden.”

Hoes had goed gegokt.

“Het derde plaatje was al goud dat aan het begin van de jaren 60.”

Wat was dat ook al weer?

“Ach, Vaderlief. toe drink niet meer...”

Gek toch hoe dingen lopen.

“Ik heb echt het idee dat voor ieder mens, of-ie het wil of niet een paadje is uitgestippeld. Daar geloof ik echt in. Ik geloof dat Onze Lieve Heer voor ons allemaal een weggetje heeft geplaveid,   met veel tranen maar ook met veel mooie momenten. Ik heb altijd, toch, moeten vechten. Maar nu: ze kennen me. Ze kunnen niet meer om me heen”.


Hoe was het ook weer: “de Moeder van Alle Nederlandse Artiesten.

“Ja, en de Koningin van alle Nederlandse zangers. En de Koningin van het Nederlandse Lied. De Keizerin zelfs van het Nederlandse Lied. En de Zingende Florence Nightingale. En de homofielen noemen me: de Jeanne d'Arc van de homofielen. Kijk, dat is natuurlijk makkelijk als je de Zangeres zonder Naam bent: dan kunnen ze je alle namen geven die ze willen...”

Even uitlachen. Maar die bijnamen krijgt u toch niet voor niets mag je aannemen.

“Nee, ik denk het niet. Ik ben natuurlijk wel altijd toch een strijdbaar type geweest. Tegen wat ik als onrecht voel. Tegen discriminatie ook, op grond van huidskleur. Ik kan dat zo goed invoelen, omdat ik negen jaar gediscrimineerd ben geweest.”

Vanwege het genre?

“Vanwege het genre, ja. Maar de grote ommekeer...”

De grote ommekeer kwam in 1968 toen de componist Bruno Maderna en de dichter Lucebert haar vroegen een lied te vertolken in een productie die de geschiedenis zal ingaan onder de naam ‘Poppetgom’, op het toneel gebracht door de Haagse theatergroep Scarabee. Maderna geloofde in haar. ‘Dat is de stem’, schijnt hij te hebben gezegd. Maar werd ze toen niet gebruikt?


Ik vraag het, omdat ik feestjes heb meegemaakt waar tot slot en plezier André Hazes of de Zangeres zonder Naam werden opgezet, gewoon uit balorigheid.

“Ik geloof daar niets van. Ik heb veel opgetreden voor studentensociëteiten. En het enthousiasme was altijd groot.”

Echt enthousiasme of studentikoze lol?

“Nee. echt gemeend. Ik voel dat. Als ik het gevoel zou hebben: ik sta hier voor joker, dan hou ik op.”


“Ja, echt. Ik zie het wel om me heen: artiesten die me proberen na te apen. Of laat ik zeggen: die munt willen slaan uit het genre van mij. Maar het publiek beslist. Het publiek voelt heel goed aan wat gemeend is en wat niet.”

Het publiek kan je ook laten vallen.

“Ik denk dat het publiek heel eerlijk is. Al adoreren ze je, als je iets doet dat niet in het beeld past, dan laten ze je vallen.”


“Of niet. Ik heb altijd de afstand tot mijn publiek zo klein mogelijk willen houden. En ze komen nog steeds naar me toe na mijn optreden.”

Krijgt u daar nooit genoeg van?

“Nee, welnee. Wat je hoort: wat mensen tegen je komen vertellen.”

U kunt goed luisteren.

“Ja, dat kan ik. Soms staan ze met tien man om me heen. En ze willen allemaal iets tegen me zeggen en dan zeg ik: ‘Nee, één tegelijk’. Soms, als ik zo iemand later weer zie, herken ik hem of haar. Dan zeg ik: ‘O, u bent die meneer of die mevrouw die.. ’en dan komen soms de traantjes.
      Rekenen de mensen tegenwoordig niet meer op. Ik hou van mensen en ik wil ze geen pijn doen. Dat komt ook, omdat ik weet dat als je iemand pijn doet, je het toch weer terug krijgt. Nou, dan doe ik het ook een ander maar niet.”

Ze heeft zo veel gehoord van mensen, zo veel gelezen ook.


“Ik heb een miljoen brieven.”


“Ja wel. Ik ben ze nu aan het sorteren. Vroeger hadden we vijf tot zes optredens per week. Maar mijn man kan niet meer achter het stuur. Hij reed altijd, hij heeft er z'n baan als chauffeur bij de bierfabriek voor opgezegd. Toen kon ik natuurlijk ook meer gaan werken. Maar...”

Latere informatie leert dat Jo Servaes hartpatiënt is. “Ach meisje”, zal hij straks in de tuin tegen me zeggen, “Ik heb het gehad. ..”
      Heb je goddomme zo’n mooi huis, maar een hartkwaal.

Mary: “Maar gelukkig zijn er altijd vrienden en vriendinnen die me willen vervoeren. Ik heb wel de optredens teruggeschroefd naar een keer per week.”

En de rest van de week?

“Dan sorteer ik de brieven.”

Op wat? Op leed?

“Nee, op jaar. En ik ben bezig om een index te maken van alle liedjes die ik heb gezongen. Ik heb 500 liedjes opgenomen. Daarvan zijn 16 miljoen exemplaren verkocht. De brieven zitten in ordners.
      “Ik lees ze drie, vier keer over. Tenminste, als ze de moeite waard zijn. Er staat vaak veel verdriet in.”

Dus waar u over zingt....

“Het bestaat echt. Ik heb wel eens het verwijt gekregen: ‘Mevrouw, u rakelt met uw vals sentiment alleen maar dingen op die mensen willen vergeten’. Weet je wat mijn ervaring is? Mensen voelen dat ik over iets zing dat hen zelf aan gaat - of is aangedaan. Ze vinden in mijn liedjes een aanleiding om zich niet alleen met hun ellende te voelen. En dan schrijven ze mij.”

Wat gaat u nu met de brieven doen?

“Nou, de enveloppen doe ik weg. Ik schrijf het adres op de brief. Hadden we hier toch opeens twee wastonnen vol enveloppen. Die hebben we naar een inrichting hier in de buurt gedaan, voor de mensen die daar postzegels sparen. En er is wat aan postzegels in de loop der jaren uitgegeven: van twee cent, van vier cent - tot nu dus van 70 cent.”


“Je moet niet denken dat alleen oudere mensen me schrijven. Ik heb brieven van kinderen van 13. Die schrijven: ‘Ik ben wat ze noemen een sleutelkind. Mijn moeder werkt en m'n vader is nooit thuis’. Ik zing het en ze noemen het vals sentiment, ík lees het in de brieven.”

Ze trekt het aan misschien: het hart-uitstorterige. Heeft ze dat altijd gehad?

“Ik denk het. Ik weet het niet. Ik had zeven broers en twee zusjes. En ik weet dat ik al heel vroeg zag dat mijn moeder dacht: hoe moet ik nou de week weer met twaalf man doorkomen? Ik was altijd ziek. Maar ik kon al heel snel met haar praten. Ik was een jaar of negen en toen vertelde ze me haar zorgen.”

Toch heeft u destijds het levenslied als genre niet bewust gekozen. Hoort u zo nu en dan niet eens waarvan u denkt: had ik ook best willen doen?

“Jawel. Natuurlijk.”

Wat dan?

“Country and western. Hoewel, ik denk dat het teksten zijn die me aantrekken en daarin speelt toch vaak de band met de moeder. Ik weet het niet hoor, misschien komt het, omdat ik zo'n goede band met mijn moeder had. Ik heb nu een lied, ‘Jongen, ben je je moeder vergeten’. Dat zing ik in een bejaardentehuis. Komt er een mevrouw van 82 naar met toe, die zegt: ‘Ik heb mijn zoon sinds 20 jaar niet gezien. We hebben ruzie gehad, hij wil me niet meer zien. ‘Maar’, zegt ze, ‘ik hou toch nog van hem.’ Wat ik in die liedjes zing, is de realiteit.”

Om toch nog enigszins vrolijk te eindigen, misschien. Wat vindt ze van de Nederlandstalige popmuziek van dit moment?

“Ik vind het enig. Dat Doe-Maar…, helaas is het opgeheven, maar toen ik die jongens voor het eerst hoorde, dat was met ‘Doris Dee’… . Ik zeg tegen m'n man: ‘Dat wordt een hit, hoor, die groep’. Ik heb die jongens en ook de jongens van andere groepen later nog wel eens gesproken. Weet je wat me nou zo'n deugd doet: ze hebben erkend dat het zo moeilijk is om goede teksten in het Nederlands te schrijven. Kijk, het is zo: in het Nederlands stáát ieder woord. Wij hebben alles benoemd. Een Engels woord staat soms voor zes betekenissen. Dan is het ook makkelijker om op te rijmen. Dat hebben ze nu ontdekt en dat vind ik een rechtvaardiging van waarmee ik ben bezig geweest.”

Vijftig jaar in het vak. En 65 als mens.

“Ze hadden die dichter Lucebert op de radio op m'n verjaardag nog gevraagd om z'n mening over mij. Weet je wat die man zei: “Je hoort in haar stem de tragiek en dat kan ze alleen maar zo doen, omdat ze die zelf heeft meegemaakt en heeft doorleefd.’ ”


Zangeres Zonder Naam - Mexico (Live in Paradiso)

Zangeres Zonder Naam - Mexico (Live in Paradiso), 1986. Zonder Naam - Mexico (Live in Paradiso)


Hierbij een videoclip van De Zangeres zonder Naam in haar succesnummer ‘Mexico’.

Er bestaat een flink aantal youtube-opnamen van veel van haar liedjes. Maar dat is vaak play-back: op televisie mimen bij een plaatopname.

Ik heb deze clip uitgekozen, omdat het een live optreden is. Wie goed kijkt, ziet de ras-artieste die Mary Servaes was. (Els)


 Meer van Els: HIER 




Rutte is Breaking News


July 7, 2023




  Robin Utrecht/EPA, via Shutterstock 


The Dutch government collapsed on Friday after the parties in its ruling coalition failed to reach an agreement on migration policy, underlining how the issue of asylum seekers coming to Europe continues to divide governments across the continent.

Prime Minister Mark Rutte, who was overseeing his fourth cabinet and is one of Europe’s longest-serving leaders, told reporters on Friday that he would submit his resignation to the king.

“It is no secret that the coalition partners have very different views on migration policy,” Mr. Rutte told reporters in The Hague on Friday. “And today, unfortunately, we have to draw the conclusion that those differences are irreconcilable.”

The disintegration of the government triggers new general elections in the fall, and a caretaker government headed by Mr. Rutte will remain in place until then.


For months, the parties in the coalition government had struggled to come to an agreement about migration, debating terms of family reunification and whether to create two classes of asylum: a temporary one for people fleeing conflicts, and a permanent one for people fleeing persecution.

Dutch news organizations reported that Mr. Rutte had called for limiting the entrance for children of war refugees who were already in the Netherlands and for making families wait at least two years before they could be reunited. Mr. Rutte denied those reports, according to the Dutch broadcaster NOS.

But arguments about migration policy continued to split the Dutch government, which already has tougher immigration policies than some other E.U. nations. This week, two parties in the governing coalition, the Christian Union and the centrist D66, determined that they could not come to terms with Mr. Rutte’s party, leading to a crisis in the government.


“One of the values that are important with the proposals is that children grow up with their parents,” a statement by the Christian Union party said. “As a family party, that is what we stand for.” The party said it wanted to work with “heart and soul for a humane and effective migration policy.”

Migration has proved an intractable issue among many European voters and political parties, fueling the popularity of nationalistic and right-wing parties around the continent, and leading to sharp criticism from rights activists over how governments have treated migrants. Last year, Dutch aid agencies struggled to help hundreds of asylum seekers who were living in a makeshift camp outside an overcrowded reception center, in what aid workers described as dismal conditions.



That’s the way the bookie crumbles

(Door Els Smit, journalist te Rotterdam)

Ik ben een Kreeft, dus ik Verzamel.
      Dat is geen bijgeloof, dat is echt waar, want één van onze katten, een beeldschone Maine Coon die net als ik van 27 juni was, had na zijn overlijden nou zo’n mooie erfenis voor ons. In zijn mandje, waar hij natuurlijk nooit in lag, vonden we onder het zachte dekentje tientallen lege hulsjes van potloodstiften. Van de salontafel gepiekt en kennelijk naar zijn hol gesleept. Voor mindere tijden. Of zoiets.

      Ik verzamel dus ook. Van alles, tastbaar, niet tastbaar, mij maakt het niet uit. En er mag niets weg. Voor Kreeften hadden ze Google niet hoeven uitvinden. Wij hebben ons geheugen.
      Uiteraard verzamel ik boeken. Al vanaf toen ik twee jaar was. En nooit heeft er één weg gemogen. Het huis staat dus vol boekenkasten.

In het huidige tijdsgewricht roept dat bij nieuwe bezoekers van het huis vragen op. De boekenmarkt is ingezakt. Mensen lezen misschien nog wel, maar dat gaat vaak via e-readers. Meest terugkerende vraag hier is in ieder geval:
      ‘Jé en heeft u die boeken ook allemaal Gelezen?’
En wat zeg je dan: ‘Nee, lieverd, ik dacht, nu op mijn 73ste, laat ik er eens mee beginnen.’

Dat zeg je niet. Maar waar moet je beginnen met uit te leggen hoe het werkt? Natuurlijk lees je niet alles, zeker niet meteen na aankoop en zeker de non-fiction niet. Het kopen, kopen, kopen heeft te maken met onbegrensde nieuwsgierigheid en met dat bepaalde kennis ooit eens te pas zou kunnen komen, weet je veel. En waarschijnlijk doe je het gewoon voor de heb.

      Persoonlijk komt daar voor mij bij: toen ik heel klein was, dacht ik dat als je dood zou gaan je Alles moest weten wat er op de wereld bestond én Alles wat daar ooit was geweest. En het heelal moest ik even meepakken uiteraard. Zo sta ik nu aan het hoofd van duizenden boeken, verspreid over drie verdiepingen. Op rubriek, dat wel.
      En het zijn allemaal kindjes van me. Niet allemaal Kreeftjes natuurlijk. Maar ja, ze Verzamelen wel.
      Er zijn niet veel hulpen in de huishouding die er heil in zien om de boekenkasten aan te pakken. En zo heb ik geleerd dat je als boekenfreak moet leven met een lichte graad van vervuiling. Nou ja, er zijn erger dingen in het leven. En die schuilen steevast in onverwachte hoeken.
      Want zo was daar opeens die empathische hulp in de huishouding die tijdens mijn vakantie de gelegenheid te baat nam.
Bij m’n teugkeer vond ik een briefje. Ze verontschuldigde zich. Met het schoonmaken van de boeken was ze niet verder dan die 1500 in de woonkamer gekomen. Maar ze was er toch zo trots op.

      Ze had ze allemaal op kleur gerangschikt.  

 Meer van Els: HIER