Media (501)

 

Trump’s Indictment

(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

In a powerful scene in the movie ‘Philadelphia’ Denzel Washington’s character, the lawyer for Tom Hanks’s character, a brilliant gay lawyer with Aids who has been fired by the homophobic directors of his law firm, is being harassed by an equally homophobic colleague. When asked, in a rather vulgar way, why he took Hanks’s anti-discrimination suit, Denzel answers ‘because they broke the law,’ followed by ‘you remember the law, don’t you?’ It’s a line Manhattan District Attorney Alvin Bragg could have used when asked why he had a Grand Jury indict Donald Trump for falsifying business records to cover up violations of election laws. New York City is the financial capital of the world, and shady businesspeople get indicted there for falsifying records all the time, so why not Trump, especially because Trump’s former lawyer already went to jail for some of these crimes, committed on Trump’s orders? According to Trump’s fascist following it is a political prosecution and the charges will eventually be dropped, although the District Attorney made perfectly clear that that’s not the case, but in the end it really doesn’t matter.

The importance of the indictment consists in the simple fact that it happened. It lifts the informal taboo on indicting a former president and opens the door for the avalanche of indictments that will hit Trump in the near future, the next probably for his attempts to have the Georgia election results falsified or annulled, followed by indictments in DC for stealing presidential records when he left the White House and obstructing justice when he received a subpoena to return the stolen documents, and culminating in a potential indictment for staging an insurrection on January 6th, 2021. The Georgia indictment has already been filed by a Grand Jury in Fulton County, but the exact charges have to be formulated by a second Grand Jury. In Georgia Trump asked the Secretary of State to ‘find him’ the 11,800 votes he needed to win the election, and when that didn’t work he asked the Speaker of the Georgia House to call a special session and rescind the election results. Both requests we made by phone and recorded, so that prosecutors won’t have any problem proving Trump’s guilt.

At Mar-a-Lago Trump kept a truckload of documents he took from the White House that by law should have been handled as government property. When the National Archives became aware of the location of those documents their return to DC was requested. Initially only a small selection was turned over, and when the Archives found out that there were still documents at Trump’s Florida bordello a subpoena was issued for their return. That resulted in Trump going through the boxes and deciding which documents he still wanted to keep and the release of the remainder, accompanied by a statement written by one of Trump’s lawyers but signed by another lawyer that no government property was left at Mar-a-Lago. The FBI, however, had information to the contrary, so a search was conducted that yielded many more, often classified, documents, some found in Trump’s office. The investigation of this matter by Special Counsel Jack Smith has been focused on whether the lawyer who wrote the false statement but refused to sign it initially acted on Trump’s instructions. That lawyer has already testified in front of Smith’s Grand Jury, and if his answer to that question was affirmative Trump could be charged with Obstruction of Justice.

Trump’s role leading up to and in the events of January 6, 2021, is the big one. The J6 Special Committee has revealed many details of the insurrection, including how Trump urged the mob to march onto the Capitol and for the longest time didn’t do anything to stop the violence that threatened the lives of Vice-President Pence and Speaker Pelosi. But Jack Smith’s investigation focuses on the questions whether Trump was fully aware of the fact that he had lost the election and how involved he was in the planning of the coup attempt. In this case Trump has recently had serious setbacks. His former Chief of Staff, Mark Meadows, who was a spider in the web of the insurrection, has been forced to testify to Smith’s Grand Jury, as has Mike Pence, who knows better than anybody else what Trump’s state of mind and intentions were after having been harassed by Trump for weeks in an attempt to keep him from certifying the election results. Meadows will most likely plead the Fifth, as he is facing prosecution for his role, but Pence will testify with only some irrelevant restrictions, and in the end Trump could be charged with Incitement to Insurrection.

Throughout his adult life, Trump has been a Houdini in legal matters, sometimes settling cases and taking some losses but mostly stretching civil procedures against his businesses to the point where complainants became financially strained or statutes of limitation were reached. But in Manhattan he is facing his first criminal indictment, and with three more indictments following, each with a heavier penalty attached, it is hard to see how he keeps his head clear. A complicating factor for Trump is that in the Georgia election interference case and in the DC insurrection case there are co-conspirators, like Rudy Giuliani, John Eastman and Mark Meadows, who will also be charged and may decide to spill the beans on Trump in exchange for immunity or a relatively mild sentence. Adding to Trump’s woes is a defamation case filed by the writer E. Jean Carroll, who claims that Trump raped her in the dressing room of a department store and who kept the dress with his semen on it as proof. Another woman who claims to have been raped by Trump has been allowed to testify in that case, which will go to trial in Manhattan on April 25th. The mix of Stormy Daniels and these two women may explain why Melania has not been spotted in public recently.

 
Ga HIER naar toe voor alle afleveringen

 

 

Een koninklijk couturier


Het ergste vindt hij nog dat ze, af en toe dan, voor hem gaan staan in de tram. ‘Dan denk ik: Is het dan zo aan me te zien?’
      Het ís hem niet aan te zien, maar op 23 maart is hij 80 jaar geworden, Frans Hoogendoorn, de nestor van de Nederlandse koninklijke couturiers. Op dinsdag 28 maart kwamen tientallen vrienden en bekenden hem feliciteren op een very up-to-standard locatie in Den Haag. Zoals het een goed koninklijk couturier betaamt.

     
      Ik interviewde Frans Hoogendoorn voor het eerst in 2006 voor het toen prestigieuze tijdschrift Vorsten. Het klikte, met Frans dan, en het heeft vriendschap met hem mogen worden, zo één als je er maar een stuk of vijf, zes, nou vooruit zeven in je leven hebt.
     
      In 2013 besloot Frans, toen 70, om zijn salon in de Molenstraat in Den Haag te sluiten. Uit die tijd stamt het verhaal dat ik voor het tijdschrift Royalty en mijn site Royalglitter.com schreef.

 
(Foto: Rob van der Nol)

 


Wat heerlijk dat we jou in de familie hebben

 (Door Els Smit, journalist te Rotterdam)

 Veel in Den Haag gestationeerde diplomaten, parlementariërs en adellijke families hebben in de afgelopen veertig jaar de weg naar de salon van Frans Hoogendoorn, vlakbij Paleis Noordeinde, weten te vinden.
      Ook leden van de koninklijke familie deden graag een beroep op hem. Prinses Irene, prinses Juliana en haar entourage, prinses Christina. Later meldden zich Margarita en Carolina (de dochters van prinses Irene) en, in 2001, de aanstaande prinses Máxima. In 2005 tekende hij, ook letterlijk, de bruidsjurk van prinses Anita, de vrouw van prins Pieter-Christiaan (zoon van prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven).


Molenstraat 
                                                            

 

 Het was een beetje Parijs, daar in de Haagse Molenstraat. Een paar meter verderop, op het Noordeinde, wemelde het van de trendy dure confectiemerken en horloges met diamanten data. Er waren ook prachtige boekwinkels.
      In de Molenstraat heerste een net iets speelsere sfeer. De opticien zette als hij er zin in had een paar kekke tasjes in de etalage. En de eigenaar van de brasserie stalde in het namiddagzonnetje af en toe zijn terrasstoeltjes voor de pui van zijn overbuurman, van Frans dus. Zoals die keer toen prinses Christina onverwacht langs kwam en in de deuringang van de modesalon met enige stemverheffing vroeg: ‘Meneer Hoogendoorn, bent u een restaurant begonnen?’


Pied de
Coq
      Want voor Christina heeft hij ook kleding ontworpen, vooral voor privé gelegenheden. Irene is vaker met zijn kleding in het openbaar verschenen. Onder meer bij de uitvaart van haar moeder (koningin Juliana) en van haar vader (prins Bernhard). Ook Irene’s dochter Maria-Carolina klopte voor een aantal hoogtijdagen bij hem aan. En Máxima dus. Zo is bijvoorbeeld de beroemde zwart-witte (pied de coq) mantel die ze in Zaanschea Schans tijdens haar kennismakingstournee in 2001 droeg van zijn hand.


Stijl

Het interieur van Frans Hoogendoorns salon in Den Haag was steeds een echo van zijn ontwerpen: ogenschijnlijk eenvoudig, maar o zo geraffineerd en getuigend van groot vakmanschap. Laten we zeggen: Stijl.
      Dus: over de leuning van de chaise longue als bij toeval twee coupons: gebloemde zijden mousseline en effen kidskin met de kleur turquoise als trait-d’union. En een paar verrijdbare kledingrekken die voorkomen ook al dat de sfeer te deftig wordt. Aan die rekken: tailleurs, blouses, rokken. Maar zodra Hoogendoorn er een jasje uithaalt, zie je het meteen: geknipt voor een prinses.  



Prinses Irene

 (Ontwerp voor de jurk van prinses Irene t.g.v. het huwelijk van haar zoon Jaime).

Prinses Irene is sinds 1997 klant bij hem. ‘Zij is zeer geïnteresseerd in de stijl die ik hanteer.’ Meteen gevolgd door: ‘Ik vind het aangenaam ervoor zorgen dat prinsessen er elegant uitzien.’

 

Hoogendoorn heeft vanaf het begin van zijn carrière kleding ontworpen voor ‘de twee A’s’. ‘Toen ik eens een journaliste te gast had, stopte er een auto van het koninklijk huis voor de deur. Ik zei tegen haar: “Dat moet je nou maar niet opschrijven.” “Dat is goed”, zei ze, “dan maak ik er van: Frans Hoogendoorn ontwerpt voor de AA’s: de Adel en de Ambassades”.’
      Het was niet eens een leugen. Sterker nog: voordat Hoogendoorn in 1974 met een eigen salon, aan de Mauritskade in den Haag begon, werkte hij voor de Haagse ontwerper Jean Louzac, die veel klanten in de diplomatieke wereld had. Tel daarbij de bewondering die Hoogendoorn al tijdens zijn opleiding had voor ontwerpers zoals Hubert de Givenchy en Balenciaga en je had toen al, gegeven zijn talent, kunnen voorspellen hoe zijn stijl zich zou ontwikkelen. Grote lijnen, elegantie, prachtige stoffen, tot in de perfectie technisch verwerkt. Ook in details. In Hoogendoorns geval: rondgestikte kraagjes, beschaafd opvallende manchetten en volantes of ruches, gedurfde corsages. Kortom: Chic. ‘Ik heb van het begin af aan voeling met de adel gehad.’

 
Hotel des Indes

(2015: Veertig jaar couture)


Oplossingen

Het genoegen was geheel wederzijds. ‘Er zijn families voor wie ik kleding voor alle hoogtepunten in hun leven heb ontworpen. Ik ben nu soms al met de derde generatie bezig. Het gebeurt dat de moeder, soms zelfs de grootmoeder, voor wie ik de trouwjurk heb gemaakt meekomt bij de doorpas van de eerste baljurk van dochter of kleindochter of voor haar  trouwjurk.’
      Vaak horen daar het familiediadeem en de familiesluier bij.
‘Dat is enig. Soms zijn de sluiers een beetje gedateerd, maar we vinden er altijd een mooie oplossing voor.’ Laatst zei een van mijn oudste klanten: “Frans, wat heerlijk dat we jou in de familie hebben”.’

      Als er een familiediadeem is, zal Frans altijd meer dan van harte meewerken om dat in de sluier van de bruid te verwerken. ‘Dat vereist soms wat speurwerk en overtuigingskracht van de familie. In de negentiende eeuw waren diademen met diamanten en andere kostbare edelstenen in de mode. Die juwelen waren in de regel zo gemaakt dat er andere sieraden, zoals broches uit gemaakt konden worden. Die zijn bij erfenissen vaak verdeeld.’


Veertig jaar couture



Frans Hoogendoorn zat in hartje Den Haag als een spin in z’n web.
      Maar tijden hebben weertijden. En het getij voor couturiers zoals Frans Hoogendoorn, ondanks hun grote vakmanschap, verloopt. Althans anno 2023. Frans ziet het en hij begrijpt het. Mondialisering, internet, vrouwen door het glazen plafond. En: ‘Men reist. Men verhuist vaak, ook internationaal. Men koopt overal.’

 Frans’ creaties uit meer dan 40 jaar couture liggen hoe dan ook vast: in boeken, foto-archieven, in musea, met name het Kunstmuseum Den Haag.


Anita

 

 

Zoals de bruidsdsjurk die hij in 2005 ontwierp voor Anita, de vrouw van prins Pieter-Christiaan, zoon van prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven. Nog steeds scoort die creatie wereldwijd op de blogs hoog op het lijstje ‘Mooiste koninklijke bruidsjurken ooit’.

      Frans: ‘Ik vind dat een bruidsjurk mooi, maar sober moet zijn en dat de persoonlijkheid van de draagster er tot uitdrukking in moet komen.’

Tegen veel van zijn klanten is Frans ook al kenden ze elkaar al decennia ‘U’ blijven zeggen. ‘Mijn ervaring is dat “U” vertrouwelijkheid niet in de weg hoeft te staan.’
      En uit de schoolklappen tegenover buitenstaanders is er natuurlijk nooit bij geweest.
Nou, vooruit één keer, maar uiteraard op beschaafde wijze:

Ook prinses Carolina, de jongste dochter van prinses Irene klopte als ze in Nederland was een aantal keren voor bijzondere gelegenheden aan bij Frans Hoogendoorn. Zo kleedde hij haar voor onder meer de doop van prinses Alexia, de tweede dochter van Willem-Alexander en Máxima, in 2005. ‘Prinses Carolina kwam hier binnen, zoals jonge mensen gekleed gaan: jack, rugzakje. Enfin, we gaan passen, ze staat voor de spiegel, ze kijkt, ze recht haar rug en … als bij toverslag staat daar: een Infante, een echte Spaanse prinses!’


Els & Frans

2017: allebei net een boek gepubliceerd. Frans: 'Frans Hoogendoorn, een Haags couturier' en Els: 'De Nieuwe Mode van Oranje'

 

Meer van Els: HIER 

 

 

Wim de Bie overleden

 

Van de VPRO ontving ik dit bericht:

In Memoriam: Wim de Bie - VPRO

 

 

 

Hersens & Humor

(Door Els Smit, journalist te Rotterdam)

Hoorde deze week Geert Wilders zeggen: ‘Het is hier zo ver: wie illegaal in dit land is, kan er niet meer uit.’
     
En ik moest zo vreselijk lachen.
Ik ben niet van Geert, maar ik heb een zwak voor Hersens en Humor.
      Neemt niet weg dat het au fond een vrij onbegrijpelijke tekst is.

En ik moest denken aan andere hits.


A Whiter Shade of Pale
‘Weet je dat van veel wereldhits de tekst voor veel mensen duister is,’ zei de begenadigde pianist Louis van Dijk in een interview voor de GPD in 1992 tegen me. ‘Neem nou “A Whiter Shade of Pale”. Is er iemand die de tekst kent, laat staan begrijpt?’

 

 

 

 

      PROCOL HARUM - A Whiter Shade of Pale - STEREO

 

 

 


Frank Boeijen

Ik persoonlijk had hoe dan ook altijd wat moeite met de teksten van de Nederlandse zanger, dichter, componist en muzikant Frank Boeijen. Ik bedoel: door de telefoon bij ons interview begin jaren negentig kon ik hem ook al niet verstaan, eigenlijk net zo min als op zijn platen en cd’s.
      Toen ik hem dat meldde, zei hij: ‘Het is nog erger. De dag na de nacht waarop ik mijn teksten heb geschreven, kan ik ze niet eens meer lezen. Maar ja, dan moet ik de studio in en dan zing ik maar wat ik denk dat er staat. Maar mensen zeggen dat het prachtig is en daar hou ik het dan maar op.’

     Ja, ja.

 

 

       Frank Boeijen - Koud in mijn hart - theatertour 2015

 

 

 

 
Pastorale

Het kan ook andersom. Dat zangers op hun beurt moeite kunnen hebben met door briljante tekstschrijvers aangeleverd materiaal.
      “Pastorale”: Liesbeth List en Ramses Shaffy. “Mijn hemelblauw, mijn gouden hallen, mijn wolkentorens, ijskristallen.”

Het is een hit uit 1969, tekst Lennaert Nijgh, muziek Boudewijn de Groot, arrangement van Bert Paige. Het nummer staat nog steeds ieder jaar hoog genoteerd in de Top 2000.
      In 1989 interviewde ik Liesbeth List en we kwamen zoals dat soms gaat te praat over “Pastorale”.
‘Weet je,’ zei Liesbeth, ‘we kregen die tekst in de studio uitgereikt en iedereen dacht: Waar gáat dit over?? En toen zei Ramses na enig nadenken: “Dit Gaat Over Een Onmogelijke Liefde”. En wij allemaal: “Ooo. O ja?” Toen was het nóg even wennen, maar we konden het wel met meer overtuiging opnemen.’

 

 

      Pastorale (Remastered)

 

 

 

 

 

 

 


Louis van Dijk

Intussen liet Louis van Dijk, die Ramses en Liesbeth jarenlang op de bühne en op platen, later cd’s. begeleidde, vooral de muziek spreken.
      Dus ook in “The Windmills of your Mind” op muziek van Michel Legrand.


 

 

 

                  Louis van Dijk speelt "" Windmills of your mind""

 

              

        Meer van Els: HIER

 

 

De waarheid is een koe

     
       Provo, Kabouter van het eerste uur, gemeenteraadslid en wethouder van Amsterdam, fractielid van het groen Progressief Akkoord in het Europees Parlement, lid van Provinciale Staten in Noord-Holland voor Groen Links: ziehier de progressieve carrière van Roel van Duijn (20 janauri 1943).
      Of zoals hij zelf noemt: “Een ontwikkeling van anarchist tot groene, linkse democraat”. Maar met een paar constanten: verzet tegen autoriteiten, tegen machtsconcentraties, voor behoud van het milieu, versteviging van de multiculturele samenleving en invoering van het referendum.

      Een aantal jaren verkoos hij het platteland voor de stad. Hij werd boer in Groningen. Inzet was: zijn idealen over de ecologische landbouw zelf te realiseren. Toen hij zijn boek ‘De waarheid is een koe” publiceerde, kon ik het niet langer houden.  

       Ik moest het allemaal met eigen ogen gaan zien daar in het noorden. Mijn interview met hem verscheen op 24 april 1982 in Het Vrije Volk.

 

 Eén uit Veele

(Door Els Smit, journalist te Rotterdam)

De Duitse radiozenders zijn hier in Veele beter te ontvangen dan Hilversum. En de boeren die ik de weg vraag, versta ik ook al niet. Maar ze kennen hem allemaal: Roel van Duijn, ex-Provo, ex-Kabouter, ex-wethouder voor de PPR in Amsterdam en naar verluidt nu ook ex-boer. Maar dat laatste weet ik niet helemaal zeker. Aanleiding voor het gesprek is in ieder geval zijn meest recente boek: ‘De waarheid is een koe, aantekeningen van een kleine boer’.        
      Hoe een feministe en een progressief politicus het klaren in het Oost-Groningse boerenland op biologisch dynamische grondslag.

 “Roel”, zegt hij eenvoudig als hij zich voorstelt. En: “Kan je over het hekje stappen?”
Of eigenlijk: “Kà je òve hat hakje stappe?”

Ex-boer, schat ik. Hier is-ie dus: De Amsterdamse intellectueel die slechts luttele tijd na vertrek uit de hoofdstad geheel gemotiveerd de nageboorte van zijn zoontje tot mest zou verwerken. Roel van Duijn. Ooit genoemd: ‘Eén uit Veele’.
      Over het hekje stappen blijkt inderdaad de enige mogelijkheid om op het erf van de boerderij te komen. Later op de middag zal nog enig klauterwerk volgen. Maar eerst word ik ontvangen in de bijkeuken. 't Kan trouwens ook de woonkamer van de Van Duijns zijn. Want het verschuiven van grenzen ligt in het verschiet en de toekomst heet hier al begonnen te zijn. Thee van een onbekend kruid. En Josti, de kunstschilderende vrouw van de kleine boer.

Roel moet alsmaar lachen. Ginnegappen is één van de twee gemoedsgesteldheden die ik van hem te zien krijg. De andere is Pure Ernst. Maar steeds is er die blik in zijn ogen die op mij nog het meeste overkomt als ‘Moeder, ik ben niet gelukkig’. Ik krijg in ieder geval steeds de neiging om mijn arm om hem heen te slaan, uitroepend: ‘Ah joh, 't valt allemaal wel mee’.

      Maar het vált niet mee.

Ellendig

“Het is ellendig dat het zo ver is gekomen met de PvdA.”

Tja.

“Het ligt niet aan Den Uyl. het is gewoon een andere partij dan voor de oorlog. Het streven naar een andere maatschappij, het is er niet meer bij. Er is geen visie die hen leidt. Ze zijn niet duidelijk. Ze doen niet anders dan het kapitalisme versterken. De PPR en de PSP zijn wat dat betreft toch anders, duidelijker ook.”

Hoe is het nou met jou?

“Ik schrijf. En Josti schildert.”

Je schrijft? Hoe is het dan met het boerenbedrijf. En je zou toch weer de politiek in… je stond op de tweede plaats voor de PPR voor Provinciale Staten van Groningen.

“We waren inderdaad van plan het bedrijf te sluiten. Het werd ons te veel. Én koeien én kaas én twee baby’s verzorgen. Maar gelukkig hebben we een echtpaar gevonden -ze wonen hiernaast- dat het bedrijf wil runnen. Zo hebben wij ons geleidelijk aan terug getrokken.”

En de politiek?

“Ja, de PPR heeft dus iets te weinig stemmen gehaald. Ik ben niet ontevreden over de PPR, want de partij is hier verdubbeld. Maar een tweede zetel zat er niet in.”

En nu schrijf je?

“Ja.”

Maar ik bedoel... inkomsten... ?

“Dat zou een probleem kunnen worden.”

Dan maar een foto. “Tussen de koeien”, suggereert de fotograaf. Niet tussen de koeien natuurlijk. Want de koeien heeft Roel net achter zich gelaten.

“Een portret, gewoon”, stelt Roel voor.

Ben ik het wel mee eens eigenlijk. 't Wordt uiteindelijk een prent van de happy family. Zoontje Balster mag voor de gelegenheid op de schommel die op z'n Ot en Siens in een boom hangt. Vader Roel geeft Balster telkens een zetje: “Schómmele, schómmele.”

(We hebben de bewuste foto niet kunnen achterhalen. Maar wel iets wat ook een mooi tijdsbeeld is. R.v.d.B.)

 

Roel & Josti

(Midden: Jaap van der Doef. P.v.d.A-politicus, destijds staatssecretaris van Verkeer & Waterstaat))

Voor het intellectuele gedeelte van het gesprek moeten we een ladder op waar ik dus nooit meer af zal komen. Boven: Een kale kamer. Hout, kleed op de vloer, Josti's palet, een paar schilderijen, een schrijfmachine, een boekenrekje met daarin boeken over psychologie, yoga, politiek en - beduimeld - ‘Bloed’ door Roel van Duijn.

      Twee rechte stoelen. En daar zitten wij op.

Milieubederf

“Tien jaar geleden kreeg het probleem van het milieubederf de aandacht. Nu is dat de werkloosheid: Die is tastbaarder. Maar beide verschijnselen zijn twee kanten van hetzelfde: De concurrentiemaatschappij.”

Je hoeft in hem niet eens een kwartje te gooien om een grammofoonplaat te kunnen horen.

“Twaalf jaar geleden was het aan dovemansoren gezegd als we zeiden: ‘Pas op voor de gifstortingen van Philips Duphar of de Chemische Fabriek Naarden’. We moesten ‘Vertrouwen hebben’. Maar er is een intensieve suscampagne gevoerd. Nu vinden ze gifbelten. Toen kregen we geen poot aan de grond.”

Word je daar nou niet treurig van?

“Treurig? Relativerend misschien. Soms heb je het gevoel: Wat baat het? Maar toch: Je moet er mee doorgaan”
      Sommige mensen zijn pessimistisch. Denken aan de ondergang van deze beschaving.
“Dat vind ik juist optimistisch: Dat het kapitalisme ten onder zou gaan. Het zou moeten worden vervangen door een gecentraliseerd stelsel. Maar de beweging die dat wil, is nog te onmachtig.”

De laatste woorden zijn uitgesproken in het trapgat, want er is telefoon. Kan ik nog even lezen in zijn laatste boekje. Het is bijna een dagboek, waarin iedere komma een betekenis heeft. Het is naast een kruistocht tegen het gif en de grootschaligheid in de landbouw het verslag van de strijd in een modern huwelijk, een stadshuwelijk, uitgewerkt op het platteland. Waarom doet hij dat? Waarom mag de hele wereld meebeleven, dat Josti zegt, (citaat uit boek) ‘de knijper uit haar mond halend: “Wanneer doe jij eindelijk eens iets zelfstandigs?”

      Íntussen gaat het gif ook door. Roel is weer de trap opgeklauterd.

Philips Duphar

“Ik krijg net een telefoontje, hadden we het zojuist niet over Philips Duphar? Ik hoor dat ze nog steeds gif in zee gooien. Iedere dag gaat er een stukkie natuur kapot.”

Mensen wennen aan die berichten.

“Natuurlijk. De regen is 25 keer zo zuur als hij moet zijn. ‘Maar’, zo is dan natuurlijk de reactie, ‘wat maakt dat uit als er kernwapens staan die ettelijke keren de aarde kunnen vernietigen’. Ik word er doodziek van. Ik ben er een beetje laconiek onder geworden. Aan de andere kant: we hebben met dit bedrijf laten zien dat het ook anders kan. En er is veel goeds gebeurd. Er zijn honderden boerenbedrijven als dit ontstaan, er zijn honderden winkels gekomen die dit soort verantwoorde producten verkopen en er zijn duizenden consumenten die geïnteresseerd zijn in de artikelen.”

Eten jullie vegetarisch?

“Nee, nee. We eten weliswaar niet iedere dag vlees, maar ieder jaar, ik heb hier gezien, krijgen de koeien kleintjes. Je kan het niet allemaal laten doorleven. Dat is onzinnig. Je bent wel gedwongen te slachten. Anders moet je die beesten begraven. Dat is ook zonde.”

Heb jij ook...?

“Ja.”

Hoe deed je dat dan? Bracht je ze naar het abattoir?

“Nee, er kwam een slager hier.”

Heb je het ooit gezien?

“Nee.”

Nee?

“Ik vind het eng.”

… ?

“Waar ik wel tegen ben is de bio-industrie. Maar als je dieren een goed leven hebt gegeven... .”

Laten we het maar weer eens over de decentralisatie van de landbouw hebben.
     
      “Kleine bedrijven, het kán, maar het is hard werken, je hebt veel verantwoordelijkheid en je moet materieel bescheiden leven. Dat is niet populair. Maar als de economie echt gaat kelderen, dan kan het zijn dat bescheidenheid als nood een deugd wordt. Wij hebben de taak dat voor te bereiden. Ook om te laten zien dat het best leuk kan zijn.”.

Maar je bent nu toch weer aan het schrijven geslagen.

“Jawel. Ik heb in vijf jaar boerenbedrijf veel geleerd. Maar ik ben toch te veel hoofdarbeider. Ik heb willen laten zien dat het kan. Ik denk dat dat  mijn levenswerk is: Het alternatieve bewustzijn verdiepen.”.

Toen je uit Amsterdam wegging, dachten volgens mij veel mensen: Hij vlucht in het boerenbedrijf.

“Ja, nou ja, ik had er ook schoon genoeg van voortdurend met mijn kop tegen de muur te lopen. Als bestuurder kan je zo weinig waarmaken van wat je hebt beloofd. En ik had ook zin om wellicht een miniem gedeelte van wat me voor ogen stond te realiseren.”              

Zie je nog wel eens mensen van Provo?

“Ja hoor, er is zeker een band ontstaan destijds. Wat we toen hebben gedaan, is van belang geweest. Het anti-autoritaire denken bijvoorbeeld. Dat is het wezen van de democratie.”

Maar wat ga jij nou doen?

“Ik ben bezig.”

Maar waarmee dan?

“Ik ben bezig met het op papier zetten van een nieuwe visie op de maatschappij.”.

Dat lijkt me een, eh, niet geheel onpretentieus karweitje.

“Haha, dat is het ook niet. Ach, ik leef materieel misschien heel bescheiden, maar verder niet, hoor.”.

Het trapgat

Telefoon.
      Hij is al naar beneden. Ik wil ook naar beneden, maar ik loop nog minstens een kwartier om het trapgat heen. Ik kom hier nooit meer weg. In het uiterste geval Josti maar geroepen: Kan jij me de techniek van het trappen klimmen uitleggen?

“Achteruit...”, roep Josti. Ja, ja. Maar ze is al weer weg, Ik heb vele wensen, maar niet om in dít harnas te sterven. Het schrikbeeld geeft me vleugels. In ieder geval kom ik op de één of andere manier beneden. Er is niemand te zien. Hoewel, wél het meisje dat eens in de zoveel tijd op de kinderen Van Duyn, Balster en de oudste, Olmen, past.

O ja en Roel nog even. Rukt zich los uit het telefoongesprek. “Ik zal je even uitlaten.”

Of  eigenlijk: ‘Ik za je eve uitlate.”

Ook om in de buitenwereld te komen moet je over het hekje klimmen.

 

 

      ‘k Kan het niet laten. Hierbij ‘Gerrit’, ook een soort van stadse herenboer: Wim Sonneveld, 1964 op tekst van Friso Wiegersma en op muziek van Harry Bannink. (Els)

 

       

         Wim Sonneveld - Gerrit  

 

 Meer van Els: HIER

 

 

Subcategorieën