Media (480)

 

Een oktoberavond in 1987

(Door Els Smit, journalist te Rotterdam)

Er is altijd een reden, en gezien haar grote oeuvre, altijd een aanleiding om Annie M.G. Schmidt te herdenken. Bovendien is het herfst: allemaal terugkijken dus én troost putten uit veel moois dat was.
      In 1971, 50 jaar geleden, verscheen Annie Schmidt’s inmiddels ook al weer klassieke kinderboek ‘Pluk van de Petteflet’.
Een fragment hieruit om meteen weer thuis te raken:

Ei:

‘Hebt u niet een vogeltje dat een vreemd ei wil uitbroeden?’ vroeg hij.
Mevrouw de Vries keek naar het ei.
‘Ik ben bang dat geen enkele vogel het wil uitbroeden’, zei ze.
‘Wacht even; , zei meneer de Vries. ‘Ik heb een idee. Als we het zélf eens deden?’
‘Wou jij drie weken op een ei gaan zitten?’ vroeg mevrouw
de Vries.

De Bijenkorf Rotterdam

Op een oktoberavond in 1987 kwam Annie Schmidt, toen 76, naar De Bijenkorf in Rotterdam om haar boeken te signeren. Ze kon al slecht zien. Maar ze paarde dat onverminderd aan scherp inzicht.
      In die tijd maakte ik voor Het Vrije Volk in Rotterdam wekelijks een eigen pagina. Ik was welkom bij de sessie.

Annie is in het antraciet: colbertje, pantalon, een oudroze gestreepte blouse, zwarte lakschoenen. Ze is samen met illustratrice Fiep Westendorp die, onder veel meer, de iconische tekeningen maakte bij Annie’s reeks Jip en Janneke. Fiep en Annie maken samen een tournee langs de Bijenkorfvestigingen van Nederland.

       Telkens is er veel volk.
En er zijn boeketten, zelfs een enkele roos en er zijn kindertekeningen.

‘Dit heb ik al als een kerstcadeau gekocht’, zegt een mevrouw, een Jip en Janneke-boek in de hand.
‘Voor de Kerst?’ zegt Annie, ‘Sinterklaas, daar doe je niet aan?’
‘Nee, nee’, zegt de mevrouw.
‘O, nou ja, Kerst is óók leuk’, zegt Annie.

Mensen stellen er prijs op als Annie hun (klein)kind met naam vermeldt. En dat doet ze. “Voor Babs en Stance”, “voor “Jens”, “voor Cyriel”, “voor Vincent”, “voor Wilmiene”, “voor Gyonne”.
‘Voor wié?’, vraagt Annie.
‘Voor Gyonne’, zegt de moeder. ‘Dat spel je G-Y-O-N-N-E.’

Fiep Westendorp kijkt even opzij: ‘Annie zegt wel eens: kunnen jullie kinderen weer niet gewoon Jan en Piet heten? Gisteren in Arnhem hadden we een Bjørn. Het moest in de Noorse spelling, dus met zo’n streepje door de o. Ik heb maar even gevraagd of het streepje van links naar rechts of van rechts naar links door de o moest.’

Paul!

En daar is Paul, toch al gauw zes jaar.
‘Ik ben Paul’, zegt Paul.
‘Dag Paul’, zegt Annie.
‘En dat schrijf je met een P en dan een A en … .’
‘Ho, ho, niet zo vlug’, zegt Annie, ‘een P en een A en dan … ?’
‘Een U’, zegt Paul met engelengeduld, ‘en dan een L.’
‘PAUL’, concludeert Annie, ‘is het zo goed?’
Zo is het goed’, zegt Paul.
‘Fijn’, zegt Annie en ze zet een uitroepteken achter Paul.
‘Dat heb je nog niet gehad op school’, zegt de vader van Paul. ‘Dat uitroepteken moet je nog leren.’
‘Dat uitroepteken’, zegt Annie, ‘zal hij zijn leven lang houden.’

 

      

Foto: Bestand:Annie MG Schmidt.jpg - Beeld en Geluid Wiki

Annie M.G.Schmidt in 1989 tijdens een uitzending van Service Salon. Zendgemachtigde AVRO.

 

Meer van Els:

Toonder, Peter and Me

Voetbalvrouwen

Alles voor een glimlach

Jared Sacks & Anna Fedorova

Een geestige man

 

 

 (Ontvangen van Theo Uittenbogaard)

Een mailtje van ziektekostenverzekeraar Zilveren Kruis dat mij tegen internetvirussen wil beschermen?

 

 

 

 

 

(Ontvangen van Theo Uittenbogaard) 

 

De bakker de schuld geven van een eigenwijze afkorting, terwijl 'gefeliciteerd' grammaticaal ook nergens op slaat.

 

 

Aan: HET PAROOL (Red)

Persbericht:

Gedenksteen W.F. Hermans ontworpen
door De Directeur van de Poezenkrant

Aan de vooravond van Hermans' honderdste geboortedag werd op 31 augustus 2021 in de Nieuwe Kerk te Amsterdam, een gedenksteen onthuld door de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema en de oud-premier van België Guy Verhofstadt ter opening van het Willem Frederik Hermans Jubileumjaar 2021.

      De steen werd ontworpen door De Directeur van De Poezenkrant graficus Piet Schreuders, verluchtigd met een bronzen afbeelding van een slapende poes door de tekenares Franka van der Loo, en voorzien van de tekst "Zlaap Zacht" omdat -volgens Hermans- poezen immers de letter 'S' niet kunnen uitspreken.

 
Theo Uittenbogaard
Amsterdam

 

 

Alles voor een glimlach

(Door Els Smit, journalist te Rotterdam)

Ik ben een radiomens, vanaf 1953 toen ik drie jaar was, als luisteraar en vanaf mijn 19de als radiomaker in opleiding bij Studio Santbergen in Hilversum. Het voert nu allemaal een beetje ver om mijn spitsroedenlopen en zeker als vrouw (ha, Me Too) later in Radioland te beschrijven en dat dient ook geen enkel nuttig doel, maar herinneringen ophalen kan mogelijk hier en daar een glimlach op een gezicht toveren. En daar doen we het toch uiteindelijk voor: alles voor een glimlach.

      Vlak na de oorlog (WO II) was Radio een belangrijke factor in Herrijzend Nederland. Voor nieuws, voor de waterstanden (om te beginnen bij Lobith), de ochtendgymnastiek (onder leiding van Ab Goubitz met aan de piano Arie Snoek). Maar ook voor ontspanning.

      Zo was daar, mogelijk naar BBC-model: De Hoorspelkern.

In de avonduren, kindjes naar bed, tandjes gepoetst, was er het bloedstollende hoorspel ‘Paul Vlaanderen’ (naar de boeken van Francis Durbridge). Aan onheilspellend krakende tuinhekken, licht verraderlijk grind, met hier en daar vreemd ge-oehoe van een uil geen gebrek. En natuurlijk Ina Vlaanderen: ‘O Paul!’
      Maar de kinderen werden niet vergeten. Bij de Vara was in het kostelijke woensdagmiddagprogramma ‘De Krakepit’ het hoorspel een afsluiting waar je op zat te wachten. ‘Het Leugenkistje’ van  Henk Lokman bijvoorbeeld. Dat kistje kon praten. Maar zoals dat met kistjes vaker gaat: het kon de r niet zeggen. Dus werd het in geval van leugenachtige belagers: ‘Jokkeblok, jokkeblok, jokkeblok zijn jij''.

      De KRO had in die jaren vijftig op zondagmiddag in het ‘Radioprentenboek’, gepresenteerd door Roosmarie Lippes en Wim Quint, de serie ‘Knikkertje Lik’. Het was een spellbinding reeks over het jongetje Judocus dat samen met zijn kat  ‘Michiel de Kater’ grote avonturen beleefde. De basis was het boek ‘Knikkertje Lik’ van Daan Zonderland, pseudoniem van dr Daniël van der Vat.

Ik denk dat het één van de beste Nederlandse kinderboeken ooit is. Het was bekwaam bewerkt voor radio. Net zo goed als de boeken van Francis Durbridge dat waren en de boeken van veel andere auteurs.

       Maar alle afleveringen van alle hoorspelen eindigden onveranderlijk met een cliffhanger. Dus: ‘En hoe het verder gaat, dat horen we de volgende keer'  Ik vond dat niet leuk. ‘Ze doen het expres,’ zei mijn moeder, ‘ze willen dat je volgende week weer luistert.’

Gelukkig was daar altijd al gauw de omroeper van dienst met:
     
     ‘De Rolverdeling was als volgt’:

En dan noemde hij de namen van de acteurs. Op de één of andere manier troostte dat. Die mensen kwamen ook uit een sprookjeswereld, een soort Middle Earth onder Radioland, kon niet anders.

Want die namen!:

Péronne Hosang

Fé Sciaroni

Dogi Rugani

Trudy Libosan

En, eh, nou vooruit: Mien van Kerckhoven-Kling 

En de mannen:

Hans Karsenbarg

Donald de Marcas

En:

Huib Orizand

Tonny Foletta

Wam Heskes

Jan Borkus

Er was ook nog: Nel Snel. Die naam detoneerde een beetje in de afkondigingen. Kwam trouwens vaak aan het eind. Bijrol natuurlijk.

      De regie was dan weer regelmatig in handen van Kommer Kleijn.

In september 1985 is de hoorspelkern opgeheven.

 

Meer van Els:

Toonder, Peter and Me

Voetbalvrouwen

 

Subcategorieën