Reportages (176)

 

Een behoorlijke Klerezooi

Als je de Belgische kust wil verkennen, kan je dat het best doen met de tram. Je koopt voor zeven Euro een dagkaart en kan overal in- en uitstappen.
      De kusttram gaat van De Panne in het uiterste Zuidwesten -vlakbij Frankrijk- naar Knokke -vlakbij Nederland-.  Het traject is 67 kilometer lang en is daarmee de langste tramroute van de wereld. (Zeggen ze in Vlaanderen). Er zijn 68 haltes. Het duurt zo’n twee en een half uur om van begin-naar eindpunt te gaan.
     
De conclusie daarna kan niet anders zijn dan: ‘’Wat hebben ze er daar aan die kust een klerezooi van gemaakt’’.
Vrijwel de hele rit zie je reeksen appartementencomplexen aan zee, die daar zijn neergekwakt zonder enige architectonische esthetiek.
      De uitzichten op zee zijn daarentegen mooi en afwisselend.  

En de kustplaatsen zijn -ook buiten het seizoen- levendig, kennen een uitgebreid winkelbestand en horeca is er natuurlijk uitermate goed vertegenwoordigd.
     
We hebben er een heel dagje van gemaakt. We begonnen in De Panne en stapten uit in Middelkerke, Nieuwpoort en Oostende.


Middelkerke

Winkelstraat


Beeld Suske & Wiske


Appartementen

 

Fiets

 

Nieuwpoort


419 jaar later

 

Winkelstraat

 

Zeedijk/Boulevard

 

Centrum

 

Oostende

Trambaan & Jachthaven

 

Centrum


Zeedijk


Omstreden Kunst

Dit kunstwerk heet Rock Strangers en is gemaakt door Arne Quinze. Het staat op de hoek van de Zeedijk en het Zeeheldenplein in Oostende.
     Elf felrode blikken dozen. Het kunstwerk werd onthuld op 12 juni 2012 en sinds die tijd is er gedoe over.
      Veel mensen in Oostende vinden het lelijk dan wel afschuwelijk. Regelmatig werden de objecten vernield -onder meer met hooivorken-, er was een rechtszaak en de dozen moesten gerenoveerd worden omdat ze op een zeer kwetsbare plak staan.  En ook over de locatie waren veel mensen zeer ontevreden. Vooral omdat het in verband is gebracht met de zeehelden.


Zeehelden

 

 

 

Mooi duingebied aan Vlaamse kust

Tussen het plaatsje De Panne aan de Belgische kust en de Franse grens bevindt zich een prachtig duingebied: De Westhoek.  Zo’n 350 ha.
      Een afwisselend natuurgebied, waar je plezierige wandelingen kunt maken. De zee is nooit ver weg.

Al in 1935 werd het belang van dit gebied onderkend, want toen werd het al uitgeroepen tot beschermde natuurzone.
      Later werd het een staatsnatuurreservaat


Paddestoelen



Nu in de herfst zie je overal paddestoelen


Kinderrtjes



De uitzichten zijn overal prachtig. In het midden volgt een groep schoolkinderen.


Huizen

Het gebied is ingekaderd, maar de huizen rukken op tot de rand.

 

 

Een oud-Hollands feestje  


Het Zijpe

Je wandelt op Sint Philipsland Zeeland. Langs de oever van Het Zijpe (Oosterschelde).
     
En dan zijn er ineens een paar van die platbodems. Grote oude zeilboten, die daar eigenlijk helemaal niet horen.
Het water is daar niet breed, dus heel erg veel te zeilen valt er niet.
     
Er moet dus een reden voor zijn


Nostalgie

Je informeert eens wat bij mensen in de omgeving en dan blijkt het te gaan om de jaarlijkse Bietentocht, of om in het plaatselijk jargon te blijven de Peeëntocht.
      Een pee is een suikerbiet ook wel beetwortel. In dit jaargetijde vervoeren de boeren hun bieten naar de suikerfabriek in Dinteloord West-Brabant.
      Vroeger ging dat per schip. En om dat te eren wordt sinds 1999 jaarlijks de Bietentocht gehouden. Een zeiltocht met platbodems.
Aan boord een symbolische hoeveel peeën.

 

De tocht

Het begon allemaal afgelopen zondag in Steenbergen (West-Brabant).  Daarna ging men onder meer naar Yerseke (Zuid-Beveland), Zierikzee (Schouwen-Duiveland), Sint-Annaland (Tholen) en Bruinisse (Schouwen-Duiveland).
      De tocht eindigde gisteren in Willemstad op de uiterste punt van Noord-Brabant.
  
   


Kledij

Veel bemanningsleden waren gehuld in oud-Hollandse kledij, want dat hoort er allemaal ook bij.  


Druk

Er deden zo'n 25 platbodems mee.
      Die meerden allemaal af in de oudste en kleinste jachthaven van Willemstad.


Gezellig!

Een zegsman vertelde mij dat het allemaal nog erg gezellig is geworden.


 

 

 

Druk, afwisselend, tikje unheimisch



Dit is het brede strand van De Panne, een badplaats in het uiterst zuidwesten van België vlakbij de grens met Frankrijk..



Er gebeurt hier veel; ook nu buiten het drukke seizoen. Mensen flaneren over het strand en langs de boulevard, die pal langs de appartementencomplexen loopt.

Het heet de Zeedijk, hoewel van een echte dijk geen sprake is. Het strand loopt richting appartementen wel enigszins omhoog.
      Er staan hier veel huizen te koop. Maar er is ook al veel verkocht.
Let op de gele bordjes (te koop) en de rode bordjes ernaast (verkocht).



Hier kom je niet alleen brommers en fietsers tegen, maar ook kinderen op driewielers, op scooters en trapkarretjes.   

Soms word je op het strand gepasseerd door strandzeilers, die hoge snelheden bereiken.

Mooi is het allemaal niet die rijen aaneengeschakelde appartementencomplexen.
       Die muur van beton, steen en glas.

Soms zit er een ouder veel kleiner pand tussen en dat maakt het nog gekker.

Maar als je op je balkon in zo’n appartement zit is het uitzicht fantastisch. En het beeld wisselt voortdurend.


     

Meer naar het zuiden richting Frankrijk wordt nog druk gebouwd.
       Daar loopt geen boulevard langs de appartementen en daardoor krijgt het iets unheimisch.

 

 

De Waterkraan van Europa

Ik dacht: ‘’Laat ik eens naar de Haringvlietdam gaan’’. De Deltaverbinding tussen de Zuid-Hollandse eilanden Goeree-Overflakkee en Voorne-Putten. Ik was daar ook als verslaggever van de Volkskrant op 15 november 1971. Toen werd de dam geopend door koningin Juliana.

Sluizen    



Het was in die tijd een zeer prestigieus object. In die dam liggen namelijk 17 spuisluizen, die -zo werd het grootscheeps aangekondigd- konden fungeren als ‘’De Waterkraan van Europa’’. De sluizen konden namelijk overtollig rivierwater uit het Haringvliet afvoeren, maar ook zout zeewater innemen. Zo kon de vissenstand behouden blijven, zou het water zout blijven en zou het getij deels in stand blijven.


Haringvliet

Er kwam tientallen jaren lang niets van terecht. Er werd nooit zeewater ingelaten, zodat het water in het Haringvliet helemaal zoet werd. Eb en vloed verdwenen grotendeels. Het was de landbouwlobby, die het allemaal steeds tegen kon houden met dank aan het CDA.   
Tot januari van dit jaar.
      Er werd een nieuw pompstation gebouwd, er kwamen nieuwe inlaatpunten voor landbouw en drinkwater en er werden sloten en nieuwe kanalen aangelegd. De dam kon toen  bij vloed op een kier worden gezet. En dat is vooral goed voor trekvissen als paling, zalm en zeeforel. Maar volgens mensen, die ik daar in de buurt sprak komen er ook bijvoorbeeld makreel, gul (kleine kabeljauw) en haring mee naar binnen. En de driedoornige stekelbaars. Dat allemaal trekt weer vogels aan.
     
Het Haringvliet wordt weer zout (of in ieder geval brak) tot de denkbeeldige lijn Middelharnis-Het Spui. Er worden allerlei maatregelen genomen om het zout niet verder te laten oprukken. Bij Tiengemeten blijft het dan volgens de voorspellingen zoet (overigens werd daar afgelopen zaterdag nog een zeepaling gevangen) en verderop  bij de Biesbosch waar ooit getijverschillen van drie meter bestonden, zou alles hetzelfde blijven.

(Die gele lijn is in dit verband niet belangrijk. Het is een soort trofee. Dertig jaar geleden heb ik die route afgelegd in een kano. Ik denk niet dat zoiets nu nog zou lukken)

Soms staat er één schuif een halve meter open (foto boven, de schuif helemaal links), soms gaat het om zeven schuiven en anderhalve meter. Dat is afhankelijk van de rivierafvoer.


Terras



Als je het goed wil zien, kun je gaan zitten op het plezierige terras aan het water van café Loef te Stellendam.

       Ze hebben daar huisgemaakte garnalenkroketten en ook de zalm is huisgerookt.

Als je de dam van de zeezijde wilt bekijken moet je naar de buitenhaven van Stellendam gaan.
Daar is een pier de zee in.


Visafslag

Bij de visafslag kun je een broodje garnalen nemen, want -zeggen- ze daar: ‘’Nederlandse garnalen zijn de beste van de wereld en Stellendamse garnalen zijn de beste in Nederland dus….” 


Voordelta

Ze noemen dit gebied de Voordelta. Een natuurgebied met strand en zee, met zandplaten en diepe geulen.
      Bij laag water vallen die zandplaten droog.
Als je geluk hebt kun je daar dan zeehondjes zien.

En enorme hoeveelheden vogels.


Tij Stellendam


Die vogels kun je iets verder naar het oosten nog veel beter spotten in het vogelobservatorium TIJ in het reservaat Scheelhoek te Stellendam.

Je neemt een mooi pad en na ongeveer een kwartier lopen kom je bij dit curieuze vogeluitkijkpunt dat gebouwd is in de vorm van het ei van een Grote Stern.  

Een architectonisch zeer verantwoord ontwerp, waarbij hout en riet gebruikt is van het natuurgebied zelf, dat duurzaam beheerd wordt. In TIJ kun je aan alle kanten vogels waarnemen.

Dat wordt ook druk gedaan door vogelaars, die je af en toe vriendelijk moet vragen of je ook even mag kijken. Ze zien dan vele soorten watervogels (vooral eenden en allerlei soorten ganzen) maar bijvoorbeeld ook visdiefjes, lepelaars en zilverreigers.

 

 

Subcategorieën